Vorið - 01.09.1954, Síða 29

V O R I Ð
107
um þessum farangri, og þjónar,
naeð bláar svuntur, voru búnir að •
hlaða honum á stóran flutnings-
vagn, hreiðruðu litlu stúlkurnar,
fflamma og Emrna frænka um sig í
gestastofunni, þar sem öll fallegu
húsgögnin voru, en Pétur var látinn
sofa á legubekknum í dagstofunni.
„Þetta er gaman,“ sagði hann, er
hann hringaði sig saman á legu-
bekknum. ,,Ég vildi óska að við
flyttum okkur einu sinni í hverjum
mánuði.“
Mamma hló.
„Þess vildi ég nú ekki óska,“ sagði
hún. „Góða nótt, Pétur minn.“
Þegar hún sneri sér frá Pétri, varð
Róbertu litið á andlit hennar, og
því gleymdi hún aldrei.
„O, mamma,“ sagði hún viðsjálfa
sig, „en hvað þú ert; hugrökk! Ó,
hvað mér þykir vænt um jaig. Að
hu gsa sér, að þú skulir vera svo
sterk að geta hlegið, þegar þú ert
svona hrygg.“
Næsta dag var raðað niður í
ferðakisturnar, hverja á fætur ann-
arri, og síðari hluta dagsins kom
vagn til þess að flytja bæði fólk og
Carangur á járnbrautarstöðina.
Éirtma frænka fylgdi þeim til stöðv-
arinnar og veifaði til þeirra, þegar
Carið var af stað.
í fyrstu skemmtu börnin sér við
það, að horfa út um gluggana, en
þegar dimmt var orðið, fóru þau að
verða syfjuð, og ekkert þeirra vissi
hve lengi þau höfðu ferðast með
járnbrautarlestinni, þegar þau
vöknuðu við það, að mamma ýtti
blíðlega við þeim og sagði;
„Vaknið nú, börnin mín, nú er-
um við komin á ákvörðunarstað-
inn.“
Þau vöknuðu köld og stúrin, og
skulfu af kulda úti á vagnstöðvar-
pallinum, meðan farangur þeirra
var fluttur af lestinni. Síðan fór
gufuvagninn blásandi og stynjandi
af stað aftur og dró alla lestina á
eftir sér, þar til börnin sáu allt
hverfa út í myrkrið.
Þel ta var fyrsta lestin, sem börnin
sáu á þessari járnbraut, sem átti eft-
ir að verða þeim svo kær. Þau vissu
þá ekki, hve fljótt járnbrautin átti
eftir að verða miðdepillinn í binu
nýja lífi þeirra. Þau skulfu af kulda
og óskuðu í hjarta sínu, að leiðin til
nýja heimilisins væri ekki mjög
löng. Nefið á Pétri var kaldara en
hann mundi til, að það hefði orðið
nokkru sinni áður. Hattur Róbertu
var allur í ólagi, og Fríða dró skó-
reimarnar.
,,Komið,“ sagði marnma. „Við
verðum að ganga. Hér er enginn
vagn.“
Vegurinn var bæði blautur og
dimmur. Börnin voru alltaf að
hrasa um steinana, og einu sinni
datt Fríða ofan í forarpoll, og varð
að draga hana vota og vesæla upp
úr. Engin ljósker voru við veginn,
sem allur lá upp í móti.
Farangursvagninum gekk ekki