Vorið - 01.09.1954, Síða 33

V O R I Ð
111
Lítil saga úr Langholtinu.
Það var í fyrra, 20. október, að ég
var gestkomandi í bárnaskólanum
í Langholtinu (austanvert í höfuð-
staðnum). Ég var að ferðast milli
skólanna og kynna mér starfshætti
þeirra. Ég var fáeina daga í hverjum
skóla, sat inni í kennslustundunum
og hlustaði á, fékk að sjá eitt og
annað, sem verið var að gera á
hverjum stað og rabbaði svo auð-
vitað um sitt af hverju við kennar-
ana og nemendurna.
Þessi dagur í Langholtsskóla varð
óvenju sögulegur. Þess vegna ætla
ég að láta Vorinu í té stuttorða frá-
sögn af honum.
Skólastjórinn var að enda við að
sýna mér þennan nýja og fallega
skóla, sem er búinn flestum nýtízku
tækjum, sem nauðsynleg eru við
kennsluna (án þess að nokkurs stað-
ar sé um íburð eða óþörf „fínheit"
að ræða). Þegar við vorum að skoða
heilsuverndarstöðina, v'ar skcila-
læknirinn tilkvaddur, en hann var
þarna að framkvæma heilbrigðis-
eftirlit. Skólastjórinn fann þá upp
á því, að bjóða mér að vera við
skólaskoðun barnanna, og spurði
lækninn, hvort nokkuð væri því til
fyrirstöðu. Það Var nú síður en svo,
og slóst ég því í för með lækninum
inn í þá stofu, sem skoðað var í.
Fyrr en þangað væri komið, mæt-
urn við hjúkrunarkonunni, sem er
að sækja lækninn, vegna slyss, er
viljað hafði til, meðan læknirinn
var að ganga með mér um heilsu-
verndarstöðina.
Við hröðuðum okkur nú inn í
stofuna, læknirinn fyrstur, síðan
hjúkrtinarkonan og síðast ég. Þegar
í dyrnar kom, sá ég hvar stálpaður
skóladrengur stóð við handlaugina,
laut fram yfir hana eins og hann
ætlaði að fara að kasta upp. Svo var
þó ekki, en hann stóð þarna með
opinn munninn og út úr sér laf-
andi ttinguna, og vætlaði lalóð úr
henni ofan í vaskinn.
Nokkrir drengir aðrir stóðu
þarna inni, biðu auðvitað eftir
skoðuninni, en störðu nú, fullir eft-
irvæntingar og hluttekningar á
félaga sinn, er fyrir meiðslinu liafði
orðið.
Læknar þurfa að vera fljótir að
átta sig á, hvernig snúast skuli við
ýmsum skyndilegum tilfellum.
Þeim má helzt aldrei koma neitt á
óvart. Svo mun vera um þennan
lækni, því að hann sagði fátt og vissi
nákvæmlega hvað við átti.
,,Nú, já-já. Það er svona ,vinur,“
— eða eitthvað þess háttar, sagði
hann við særða drenginn og strauk