Æskan - 01.03.1989, Blaðsíða 22

Er Guð
kommúnisti?
eftir Þ. Björgu Þorgrímsdóttur, 15 ára.
„Elsku Eyi!
Við verðum því miður að færa þér þær
hræðilegu fréttir að Matta er fárveik,
liggur reyndar fyrir dauðanum. Við von-
um að þetta fái ekki alltof mikið á þig
þar sem þú átt eftir að vera í skólanum
tvo mánuði enn.
Mamma og pabbi.“
Reyndar var bréfið miklu lengra en
þetta var það sem Eyjólfur tók eftir.
Hann las þetta aftur til að vera alveg
viss. Fyrst brá honum. Svo varð hann
óttasleginn en hann varð ekki sorg-
mæddur því að hann hugsaði um það
þegar hann stríddi Matthildi stóru systur
og honum fannst hún eiga það skilið. En
svo uppgötvaði hann hvað honum þótti
raunverulega vænt um hana og hann
varð ekki glaður það sem eftir var af
önninni svo að ekki sé meira sagt.
Þegar Eyi kom heim á gamalkunna
sveitabæinn og var búinn að heilsa hund-
inum og foreldrum sínum spurði hann
hvort Möttu liði betur.
„Hún er dáin,“ sagði mamma hans.
„Jarðarförin var í gær.“
Og sumarið leið.
Eitt kvöldið óskaði Eyi sér þess að
hann fengi að sjá Möttu og snerta einu
sinni enn. Svo sofnaði hann. En það sem
hann vissi ekki var að heilladís kom inn í
herbergið og uppfyllti óskina þegar hann
var nýsofnaður.
Næsta morgun vaknaði Eyi, klæddi
sig og borðaði morgunmat eins og venju-
lega. En þegar hann var staðinn upp frá
borðum gekk hann eins og í leiðslu út á
hlað og út á tún og að hólnum sem í
gamla daga (og reyndar enn) var trúað að
í byggi huldufólk.
„Eyi, hvað ertu að gera? Af hverju
ferðu ekki í skó?“ kallaði pabbi á eftir
honum.
En þegar Eyi svaraði ekki, hristi hann
bara höfuðið og fór inn aftur.
Eyi gekk upp á hólinn og lyfti fætin-
um eins og hann ætlaði að fara upp
tröppur og reyndar gerði hann það.
Hann gekk upp ósýnilegar tröppur,
langt, langt upp í himininn þar til hann
var eins og lítill depill að sjá frá jörðu. Þá
fyrst uppgötvaði hann hvar hann var.
Eitt andartak varð hann skelfingu lost-
inn. En hann var sem betur fór ekki loft-
hræddur svo að hann hugsaði:
„Fyrst ég komst hingað hlýt ég að
komast lengra og fyrst ég er ekki þegaf
dottinn dett ég varla héðan af.“
Allt í einu gekk hann inn í þoku og
það var þéttasta þoka sem hann hafði
nokkurn tíma komið í. Hún minnti hann
á baunasúpuna hennar Fríðu frænku,
lyktin var alltjent sú sama. Hann hafði
gengið nokkra stund í þokunni þegaf
hann uppgötvaði að þetta var ský.
Loksins komst hann upp fyrir skýiu
og þá varð stiginn sýnilegur. Eyi fékk
næstum hjartaáfall því að stiginn var
ekki nema einn metri á breidd.
Hann leit nú upp og sá stórt og mikið
gullið hlið. Bara hlið, ekkert annað-
Hann var kominn til himnaríkis. En
hvers vegna? Hann var ekki dauður. Eða
hvað? Þegar hann kom að hliðinu varð
hann hræddur. Hvernig komst hann
hingað? Hvers vegna? Hvað átti hann að
gera? Til hvers var hann sendur hingað?
Hliðið var að minnsta kosti hundrað
metra hátt og grindurnar eins sverar og
ljósastaurar. Hliðið var gyllt og það glóði
eins og eldur í sólinni. Eyi gægðist milh
grindanna. Rétt fyrir ofan hann var stórt
skráargat.
„Nome?“ heyrðist allt í einu. Röddin
var djúp og sterk og næstum reiðileg-
Eyi datt nærri því um koll við að heyra
hana. Hann leit til hliðar í gegnum hliðið
og sá mann sem hann þóttist viss um að
væri Lykla-Pétur.
„Nome?“ sagði Lykla-Pétur aftur.
Eyi horfði skilningsvana á hann.
„Aaa. Italiano? Alunno?“
„Ha?“ sagði Eyi.
Lykla-Pétur blaðaði í stórri bók-
Tautaði eitthvað og sagði svo: „Me dip1'
ace, no Ha.“
„Heyrðu, kanntu ekki íslensku?“
„Fyrirgefðu. Því miður er enginn hér1
bókinni sem heitir Ha. Er þetta ekk1
frekar óalgengt nafn?“
„Ég heiti ekki Ha. Ég heiti Eyjólfur'
Þú getur kannski sagt mér hvað ég er aö
gera hér?“
„Eyjólfur! Þá horfir málið öðruvís1
við,“ sagði Lykla-Pétur og opnaði hliðið-
„Komdu með mér. Ég fylgi þér 11
gamlingjans.“
Um leið og Eyi steig inn fyrir hliðið sa
hann engi og skóga svo langt sem augað
eygði í allar áttir.
Leiðin var löng.
„Ert þú Lykla-Pétur?“ áræddi Eyi a
spyrja eftir mikið sálarstríð.
„Ha, ha, ha, ha!“ hló Lykla-Pétur;
„Er það það sem þið kallið mig? Ég hei11
22 ÆSKATT