Æskan - 01.03.1989, Blaðsíða 46

eftir Karlínu Hólm
Sagan af ömmu sem
kom til jaröarinnar
Það er kominn nýr og hreinn vetrar-
dagur í borginni. Þorratunglið horfið af
himninum og sólin tekin að skína. Já,
mikið skín hún glatt á alla jarðarbúa í
dag. Að minnsta kosti hér á íslandi.
Niðri í Laugarneshverfi, nánar tiltekið
við Rauðalækinn, stendur hús í snotrum
garði. Þetta er fjögurra hæða steinhús,
gult að lit. Þarna hafa fuglar himinsins
fjölmennt uppi á þakmæni. En niðri í
garðinum bjástrar lágvaxin vera, kven-
vera. Hún bjástrar við að setja á sig hvít
og falleg skíði.
Svo virðist sem ferð hennar sé heitið
all-langt því að hún vandar vel allan út-
búnað sinn. Fer sér hægt og rólega enda
orðin aldin að árum. Sennilega sjötíu ára
og gott betur. Samt virðist hún líða
áfram, svo léttstíg er hún.
Fuglarnir steypa sér við og við í hóp-
um ofan í garðinn og á svalahandrið
hússins. En það truflar þá gömlu ekki
vitund. Hún heldur sínu striki út úr
garðkrílinu. Enginn asi er á henni. Fugl-
arnir fylgja henni áleiðis.
Dæmalaust er dagurinn heiður - og
bjartur. Hvergi skýhnoðri sjáanlegur. Já,
það er ekki að spyrja að því ef viðrar á
annað borð vel í febrúar og ekki hafði
janúar verið síðri. Þetta er sannkallað
útivistarveður.
Nokkuð álút og hokin í herðum rennir
hún sér sem leið liggur yfir umferðaræð-
ar og aðrar ófærur. Framundan er, sem
betur fer, allstórt autt svæði. Sennilega
tún frá því í gamla daga er hér stóðu
bændabýli og stórjarðir.
Þetta hugsar sú gamla er hún rennir
sér niður brekkur á góðu skíðunum.
Hún hafði keypt þau fyrir jólin í Mikla-
garði við Sund í síðustu heimsókn þang-
að og fengið staðgreiðsluafslátt. En hún
er nú líka alltaf svo hagsýn. Þetta borg-
aði sig sannarlega, það sér hún nú.
Henni þykir þetta skemmtileg iðja.
Það reynist vera hörkuskíðafæri. Um-
hverfið er dásamlegt hvert sem litið er.
Hvenær höfðu öll þessi hús sprottið
þarna í hverfinu? Rétt eins og gorkúlur á
haug. Hún hafði tæpast veitt þeim at-
hygli vegna anna daganna fyrr en þá nú í
46 ÆSKALT
þessari dæmalausu veðurblíðu. Þetta
voru allt ágætis hús. Það vantaði ekki,
alltaf var verið að byggja.
Nei, sjáið þetta reisulega hús þarna,
blámálað í þokkabót! Alveg eins og him-
inblámi dagsins. Hún nálgaðist nú óð-
fluga áfangastað sinn: Skólabyggingu
eina stóra og stílhreina. Þarna inni áttu
barnabörnin hennar að vera að læra af
miklum móði. Innan um alla hina krakk-
ana.
Þetta var einn af þessum nútímaskól-
um er kenna strákum það sama og stelp-
um: að sauma og matbúa, smíða og að
koma kurteislega fram og fyrir sig orði.
Stúlkurnar lærðu þarna þrekraunir til
jafns við drengi. Þetta var ekki skóli af
lakari gerðinni. Það vissi hún. Eitthvað
annað en farskólinn hennar í sveitinni
forðum þó að hann væri annars ágætur,
svo langt sem það náði.
Mikið hafði útiveran hresst hana og nú
var hugsunin líka skýrari en fyrr. Margt
flýgur um hugann en stundum hættir
hún að hugsa og hlustar einungis á fugl-
ana syngja þessum nýja degi ljóðin sín.
Það er eitthvað svo hreint og ofureinfalt
við sönginn þeirra.
En nú kemur smá vandamál upp.
Hvar ætti hún að geyma skíðin á meðan
hún liti inn fyrir? Liti inn í allar stóru,
björtu stofurnar? En þarna kemur hún
auga á tilvalið skot við bakinngang'
inn. . . Þarna geta skíðin staðið án þesS
að verða fyrir neinu hnjaski, ályktar
hún. Hún ætlar að stansa stundarkorn.
Og inn gengur hún.
Nú blasir dýrðin við. Hvílík salar-
kynni. . . Hún hristir af sér í anddyrinu
og virðir á meðan fyrir sér styttur og
önnur listaverk. Þetta var alveg ótrúlegt,
ótrúlegt. Hér hefur fólkið hreint ekki
setið auðum höndum.
Og þarna sat svartur og hvítur köttur i
gluggakistunni og gerði sig heimakom-
inn. Eins fallegt að hann komist ekki um
hurð, í fuglahópinn hennar úti fyrir.
Gamla konan er ekki skaplaus og nu
kemur það berlega í ljós. Og þó að hun
sé ekki þekkkt fyrir annað en gæsku j
garð manna og málleysingja þá er henm
meinilla við ketti. . . En hvað er hún að
hugsa? Ekki er hún hingað komin til að
vera viðstödd fund hjá katta- eða hunda-
vinafélaginu, o sei sei nei. Hún ætlar að
hitta börn.