Valsblaðið - 11.05.1973, Side 30

28
VALSBLAÐIÐ
sínu, sern mundu öfunda okkur af
aðstöðunni hér, og hafa raunar látið
þau orð falla. Vil ég í því sambandi
nefna Val og KR þar sem ég þekki
bezt til, að þau ættu að geta sýnt
betri árangur en raun ber vitni.
Efniviður í góða knattspyrnumenn
er hér fyrir hendi, það er enginn vafi,
en það er þjálfarinn sem verður að
ráða ferðinni í flokkaíþróttunum. 1
því efni verður hver leikmaður að
gangast undir vissar skyldur.
Þú komst ákaflega mikið við sögu
framkvæmdanna á Hlíðarenda. Hvað
er þér minnisstæðast frá þeirri upp-
byggingu ?
Mér er að sjálfsögðu minnisstæð-
ast þegar við ákváðum að ráðast í að
byggja félagsheimilið, það var fyrsti
áfanginn. Við höfðum lengi haft
áhuga fyrir því að eignast samastað
til frambúðar. Við höfðum verið á
ýmsum stöðum, en hvergi á varan-
legum stað. Þegar félagsheimilið var
svo komið upp barst okkur liðsauki
sem um munaði, sem var vinur okk-
ar, Úlfar Þórðarson, sem hreif aðra
með sér, þannig að maður hafði
ánægju af að starfa við þetta, að svo
miklu leyti sem maður gat. Sigurður
Ólafsson var virkur í þessu allt frá
byrjun, og margir fleiri sem unnu
þarna mikið og lögðu hönd á plóginn.
Slíkt verk hefði aldrei verið mögulegt
nema með stuðningi hvers annars.
En einhvern veginn fannst manni
þetta aldrei erfitt. Það var raunar eitt
sem fór dálítið í taugarnar á okkur,
og það vorum við Úlfar sammála um,
það var að gera aldrei kostnaðar-
áætlun um það sem fyrir lá. Ég man
að bæði þú og Ólafur Sigurðsson vor-
uð oft að biðja um kostnaðaráætlan-
ir, en við vorum sannfærðir um það,
að ef að menn sæju tölurnar mundu
allir guggna, og við ef til vill líka.
Hvert þessara mannvirkja fannst
þér þýðingarmest fyrir félagið? Og
hvað um framkvæmdirnar nú?
Þetta var nú allt nátengt hvert
öðru, það væri erfitt að vera þarna
ef húsið væri ekki; vellirnir voru
nauðsynlegir, og það er nú verið að
fara út í byggingu á einum velli enn,
og vel getur verið að það sé þörf á
því, en ég hefði nú heldur kosið að
byggja stórt hús. Þetta sumar okkar
er svo stutt, að mér finnst mikið at-
riði, þó ekki væri um að ræða í byrj-
un nema skjól fyrir regni og vindi,
að eiga stórt hús og lengja æfinga-
tímann í þeim bæði fyrir knattspyrnu
og handknattleik. Við, sem höfum
staðið í þessu undanfarin ár, erum
teknir að eldast, en þetta væri kjörið
verkefni fyrir ungu mennina að tak-
ast á við. Það þarf ekki að vera svo
mikið í það borið, síðar má svo vinna
að því að fullkomna það eftir því sem
efni leyfa og þörf krefur. 1 svona
húsi, sem væri allmikið stærra en
núverandi hús, er mun hægara að
koma fyrir æfingum með knött, sem
alltaf verður undirstaðan undir góða
knattspyrnu. Enda er svo komið, að
hús Vals er ákaflega þétt setið, og
það svo, að félagið verður að sækja
mikið í önnur hús í borginni.
Á sínum tíma varst þú í kappliðs-
nefnd KSÍ. Er þér eitthvað minnis-
stætt frá þeim tíma?
Nei, ég hef þar einskis að minnast,
mér leiddist það starf svona frekar.
Ert þú ánægður með knattspyrn-
una í Val eins og hún hefur komið
þér fyrir sjónir á undanförnum árum?
Nei, það get ég nú ekki sagt, mér
hefur ekki fundizt árangur sem erfiði
satt að segja, miðað við aðstæður og
það sem félagið hefur haft upp á að
bjóða. Ég held líka að Valur þurfi
ekki að kvarta yfir því, að hafa ekki
fengið fram góð efni, en þar hefur
ekki komið fram það sem þeir gáfu
fyrirheit um, og þó vil ég segja að
einstaklingarnir séu sízt verri í Val,
en í hinum félögunum, miklu fremur
að þeir séu ívið betri. Þeir ná ein-
hvern veginn ekki saman og þar vant-
ar aðeins herzlumun að manni virðist.
Ég hef þá skoðun, að þarna sé það
þjálfunin sem mestu máli skiptir.
Hugsanlegt er að erfiðir einstakling-
ar spilli þjálfuninni í heild eða áhrif-
unum af henni, en það er ósköp einfalt
að losa sig við þá ef þeir vilja ekki
Hermann Hertnunnsson:
Fálkarnir
Valsblaðið fór þess á leit við mig
að ég gæfi upp einhvern fréttapistil
um „fimmtu herdeild" félagsins og vil
ég gjarnan verða við því.
Ég vona að allir kannist nú orðið
við „Fálkana“ í Val. Þeir eru eldri
herrar, sem þykir ósköp gaman að
snara sér í knattspyrnuskó og bregða
á leik á sólríkum sumardegi, oft við
erlend skip. Jú, og innlend, t. d. í
Grindavík og fóru margir slíkir leikir
fram í sumar.
„Regina—Maris“ með sjálfan skip-
stjórann í marki og smáveizla um
borð á eftir — einn leikur við brasil-
ískt skólaskip og voru margir þeirra
þeldökkir, en skipið hét því undarlega
nafni Hua—Hua — auðvitað tóku
allir ofan fyrir því.
í þessum leikjum, er raunverulega
komu í stað ,,trimm“-öldunnar, koma
töp sára sjaldan fyrir, því að við er-
um hræddir við taktikina 4—2—4
eða eitthvað slíkt. Höfum við leyni-
vopn 11—0. Það er að segja, við för-
um bara allir í vörn — í fyrri hálf-
hlýða. En þeir mega vera góðir ef
það borgar sig ekki að láta þá fara,
ef þeir hafá slæm áhrif á hina til hins
verra.
Finnst þér að það hafi orðið breyt-
ing á sjálfu félagslífinu frá því að þú
tókst þátt í því?
Ég skal nú ekkert segja um það,
þetta er nú orðið miklu viðameira
félag en þegar ég var við þetta, það
er erfiðara fyrir aðalstjórnina að ná
sambandi við alla „forstjórana" í hin-
um ýmsu deildum, en áður var „for-
stjórinn“ aðeins einn. Ég held að það
sé sæmilegt félagslíf í Val, en hitt
er svo annað mál, að það sé undir
þjálfurunum og þeim sem leiða hverja
deild hver árangurinn, bæði félags-
lega og íþróttalega verður.
Ég vil endurtaka það, að ég held
að félagslífið í heild sé nokkuð gott.
Ég held líka að í Val sé undrastór
hópur eldri manna sem er tilbúinn
að styðja við starfsemina ef á þarf
að halda.
Hvaða hollráð vildir þú gefa ung-
um og öldnum, sem miða að því að
þeir verði betri knattspyrnumenn ?
Þetta er nú víðtæk spurning, en ég
ætla að svara henni með aðeins ör-
fáum orðum: Kynnið ykkur rækilega
og einlæglega hvernig Albert Guð-
mundsson varð knattspyrnumaður. Ef
þið gerið það og framkvæmið, þurfa
Valsmenn og Valur engu að kvíða í
framtíðinni.
leik — en þeim seinni er ég gerður
að dómara og Tobbi og Albert stjórna
framlínunni. Þetta hefur gefizt það
vel, að ekki hefur tapazt leikur á
sumrinu, en annars hófust innanhúss-
æfingar í vetur fyrir liðið svona rétt
til öryggis og er æft kl. 3.30 á laug-
ardögum og geta allir fengið að fá
sér sprett í 3:3 keppni sem þar er
iðkuð.
Ferðalög og útivist.
í bígerð eru ýmis plön um skíða-
skálaferðir. í fyrra var farið í Land-
mannalaugar. Draumaferð í athugun,
að fara á Wembley í vor og sjá Cup
Finalinn og margt fleira.
Ennfremur hefur verið talað við
forráðamenn annarra félaga, t. d.
Fram, KR og fl. um samstarf að
keppni, en þetta mótast allt með sól
og sumri. Regina—Maris sendi skeyti
frá Kanaríeyjum nýlega sem nýárs-
kveðju og hlakkar þá til að reyna sig
við „Fálkana" þrautseigu næsta
sumar.