Valsblaðið - 11.05.1973, Blaðsíða 38

36
VALSBLAÐIÐ
á einstaka hluti þjálfunarinnar, en
aðalatriðið er að þjálfunin fari fram
með áhuga, og þeirri alvöru sem nauð-
synleg er. Þjálfun er ekki skemmti-
leg ef hún er framkvæmd rétt og
jákvætt. En því meiri verður ánægjan
þegar maður kann það sem gera skal
og getur leikið með af lífi og sál.
Að taka þjálfun ekki alvarlega, eða
aðeins til að skemmta sér er mikil
tímasóun. Á vorum dögum er æpt há-
stöfum um það, að áhugamenn geti
ekki borið sig saman við atvinnu-
menn. Þar er ég ekki sammála. Víst
er það svo að atvinnumennirnir fá
laun, og eru skyldaðir til að þjálfa, en
áhugamaður verður að læra nákvæm-
lega það sama og atvinnumaður, og
hefur oftast meira í það að læra atrið-
in rétt ef hann notar allan vilja sinn
og orku, og notar tímann jákvætt.
Þetta þekki ég, svo að það er engin
afsökun til. Vilji maður vera með í
leiknum, þá verður maður að borga
fyrir það, hvað sem það kostar, og
ekkert að afsaka.
Ég er einn þeirra, sem hallast að
þjálfun í smáhópum, þar sem hver
einstakur fær sína skólun, allt eftir
líkamlegum og huglægum eiginleik-
um hans. Einn leikmaður þarfnast
mikillar þjálfunar en annar lítillar:
Ekki kindahópa-þjálfun þar sem allir
eiga að segja ,,Me-me“ í kór. Þetta
verður þjálfaranum að vera ljóst.
Og svo að lokum: Stjórnin í félaginu
verður að vera með menningarbrag,
innávið og útávið.
Þetta fann ég sérstaklega hjá ÍR
og Val og einnig hjá Fram.
Var einhvers konar stríð milli
þín og KR.
KR, já, ég minnist félagsins mæta-
vel, og forystumanna þess, sem voru
efalaust góðir félagshyggjumenn á
sinn hátt.
En það getur stundum orðið of
mikið, en duglegir voru þeir, og mik-
ið mátti af þeim læra, ef maður gætti
þess að greina milli góðs og ills. Ég
verð að játa, að ég var alltaf á verði
gagnvart þeim. Aldrei alveg hjartan-
legur í viðmóti. Eftir nútíma orða-
lagi var alltaf um „kalt stríð“ að
ræða, í orðsins köldustu meiningu. Það
var yfirleitt KR fyrst og fremst. Ekki
ólíkt því sem sagt er að Bretar hafi
sagt um sjálfa sig: Að allt sem Eng-
land gerir er rétt, hvort sem það er
rétt eða ekki!
Ennþá ríkir KR í Vesturbænum
1 Reykjavík. Konungsríki fyrir alla
KR-inga. Það var á sínum tíma talið
að það væru „landráð“ ef drengir úr
Vesturbænum gengi t. d. í Val.
Þannig man ég KR, blandað góðu
og slæmu. I dag skoðar maður þetta
með mildari augum, er hógvær í dóm-
um sínum, og það skal maður alltaf
vera.
Þátttaka í störfum íþrótta-
hreyfingarinnar hér?
Trúnaðarstörf meðan ég var á ís-
landi annaðist ég ekki svo mikið. Þó
var ég alllengi í Knattspyrnuráði
Reykjavíkur fyrir Val. Það gerði mig
hlédrægari að ég var norskur. Um
skeið var ég í stjórn Skíðafélags
Reykjavíkur og ævifélagi þar. Ég er
einnig ævifélagi í ÍSÍ, og hef númerið
100.
Ég var einn af stofnendum íþrótta-
ráðs Reykjavíkur, og var fyrsti for-
maður þess. Um skeið starfaði ég
sem dómari á fimleikamótum, milli
Ármanns og ÍR. Um keppni þessa og
mat voru mjög skiptar skoðanir, sem
ómögulegt var að samræma, vegna
þess að kerfi flokkanna voru svo mis-
munandi. Við þetta bættist að kunn-
átta dómaranna var heldur bágborin.
Ég minnist t. d. þegar einn dóm-
arinn byrjaði á því að gefa 10 fyrir
æfingu, og þó var einkunnargjöfin
frá einum til tíu.
Mörgum sinnum endaði keppni
þessi með svo miklum deilum og ó-
samkomulagi, að leggja varð keppnina
niður-
Ég mun einnig hafa verið einhvern
tíma í stjórn Vals, auk þess var ég
með í því að stofna Norræna félagið á
íslandi.
Ég hef það alltaf á tilfinningunni
að þú sért ívið meiri Islendingur en
Norðmaður.
í fyrsta lagi vil ég segja það, að
móttökurnar, sem ég hef fengið á ís-
landi þegar ég hef komið þangað eru
svo hjartanlegar á allan hátt, að aðeins
það væri nóg til að fá mig til að vera
meiri íslendingur en Norðmaður.
En það er ekki aðalástæðan. Þegar
ég var ungur lagði ég niður fyrir
mér menningu ýmsra þjóða, og gerði
samanburð á þeim. Ég hef lesið mikið
sögu og þá sérstaklega sögu Norður-
landanna. Þær skoðanir sem ég hef
gert mér um ísland og Islendinga
áður en ég fór til íslands, hafa staðizí.
Ég kynntist á íslandi menningu og
háttvísi, sem einkenna það sem skrif-
að er í sögunum. Það hefur glatt mig
að geta staðfest það að íslendingar
hafa varðveitt sérkenni sín, sem
st.anda við hlið Noregs á veldistímum
Haralds harðráða, og sem náðu toppn-
um með orustunni við Stamford-
brú í Englandi árið 1066. Síðan hefur
því hnignað hér heima í Noregi.
Ánægjan að sjá það, sem maður
hefur oft hugsað sér, hefur alltaf
verið mér mikils virði. Sá metnaður,
hæverskleiki og tryggð við gamla siði
og umgengnisvenjur, sýna að hin
gamla norræna menning lifir ennþá
á íslandi. Og það á þessum tímum,
sem allt á að jafna út. og blanda saman
í einn graut, þá skín þetta sem Ijós
í myrkrinu í dag. Með öðrum orðum:
þegar ég kem til íslands finnst mér
ég vera Norðmaður og íslendingur,
í krafti hinna gömlu norrænu menn-
ingarerfða. Á leiðinni til Noregs eftir
íslandsferðina 1956, sat ég uppi á
þilfari þegar landið var að hverfa og
sá hvar Vatnajökull „flaut“ í hilling-
um á hafinu, það var hrífandi sjón,
og því sagði ég í lok skýrslu minnar
til Knattspyrnusambands Noregs, „að
nú værum við að yfirgefa það land,
sem nú og í framtíðinni varðveitti
þá menningu og tungu, sem einnig var
eitt sinn vor menning og vort tungu-
mál“.
Hvað vildir þú svo segja að lokum
um Val og kynni þín af félaginu, og
hvaða ráðleggingar vildir þú gefa
Valsmönnum til þess að ná betri
árangri í íþrótt sinni?
Að ná betri árangri í íþróttum er
aðeins spurning um eiginleika og
vilja til að aðhafast eitthvað, og hvort
félagið geti orðið sér úti um þjálfara,
sem kunna sitt fag, um það get ég
ekki sagt svo mikið. Það er þó eitt
sem ég vil segja við ykkur Valsmenn,
sjáið til þess að Valur haldi áfram að
vera fyrirmynd hvað varðar siðgæði
og menningu, eins og það er í dag.
Gefa ekki eftir á kröfum til félag-
anna, að þeir sýni framkomu sem
íslandi sæmir. Látið þá eldri um
stjórn og ábyrgð. Við lifum í heimi,
þar sem æskan er meira og meira
rótlaus og óörugg. Hinn efnislegi lífs-
skilningur getur orðið til þess að eyða
verðmætum á sviði menningarinnar.
Við getum verið Evrópumenn, jafn-
vel heimsborgarar, án þess að missa
hin menningarlegu sérkenni sem ís-
lendingar. Þetta væri trygging fyrir
því, að hin norræna menning, sem
einu sinni var hluti af heimsmenn-
ingunni, muni ekki deyja út.
Látið einbúann í Atlantshafi enn,
og í allri framtíð, vera lýsandi dæmi
um það, hvað gamall og góður menn-
ingararfur hefur að segja fyrir fólk
almennt, sem vill varðveita það bezta
í manninum, sem vill lifa og berjast
fyrir mannlegum hugsjónum. Þetta
Ijós kemur frá norðri, eins og það hef-
ur alltaf gert, og sem það vonandi
mun alltaf gera.
Setji Valur sér þetta markmið, og
geti félagið fengið næstu kynslóð til
að gera það sama, getið þið, sem í
dag eruð á þeim aldri að sjá fyrir end-
ann á langri ævi, hallað ykkur í gröf-
ina i fullri vissu um það, að þið hafið
unnið gott starf fyrir land og þjóð,
starf sem fyrir ykkur alla mun vega
þungt á degi dómsins eins og það er
kallað.