Muninn - 01.11.2004, Qupperneq 27

nist af gleði og leikjum?
Þá er kominn tími á aó spyrja:
„Hvað er busun eiginlega?“. Bu-
sunin gengur út á aó koma bu-
sum í skilning um að þeir megi
til aó tileinka sér nýjar siðareglur
en þeir hafa vanist hingað til,
sióareglur sem gildi innan veg-
gja skólans. Eru þær margar og
nauósynlegar skólanum til an-
dlegs vióhalds.
Með bleyju hangandi af rassi-
num
Hvernig menn hafa
ákveðió að haga þessari athöfn
í gegnum árin er athyglisvert og
verður mér ósjálfrátt hugsað til
minnar busunar, árið 2002. Hún
er eitthvað sem ég mun aldrei á
ævi minni gleyma. Þegar okkur
bekkjarfélögunum var smalað
inn í reitinn í Kvosinni fann ég
vel hversu lágt sett innan veg-
gja þessa skóla ég í raun var.
Ég var bara helvísk busalufsa
eins og restin af bekknum mí-
num. Já, við vorum í buxum og
nælonsokkabuxum utanyfir og
toppuðum búninginn með einu
stykki mjög rakadrægri bleyju
yfir stóru busarassana svo ekki
kæmist upp um okkur þegar við
pissuðum í buxurnar af hræðslu
og kúkuðum upp á bak af ein-
skærum viðbjóói draugahússins.
Allir böðlarnir voru klæddir í stíl
þýsks geðsjúkrahúss frá árinu
1910, blóðugir, skítugir og yfir
þeim stórt yfirþyrmandi hvít-
lauksský, afmyndaðir í framan
af heift og ákveðni í að ljúka
sínu ætlunarverki sem væri
lífsnauðsynlegt öllu samfélag-
inu. Þegar ég hafði skriðið, nær
dauóa en lífi af hræóslu og ób-
jóði, í gegnum drullugt, blautt
og kalt draugahúsið, hágrátandi,
lítil og vanmáttug, með bleyjuna
hangandi af rassinum var fer-
óinni heitið upp á pallinn góóa.
Það átti að gera mig að nýnema.
Mér fannst ég engan veginn eiga
rétt á þeirri ágætu nafnbót eftir
frammistöðu mína þann daginn
en ég lét slag standa. Aldrei
mun ég gleyma þeirri tilfinnin-
gu, ótrúlega góðu og svölu en
svaðalegu tilfinningu sem dundi
yfir mig þegar ég áttaði mig á þvi
að ég væri ekki lengur helvísk
busalufsa - heldur nýnemi. Stol-
tur, ánægður, fullvaxta nýnemi.
Eitthvað við hugsunarháttinn
breyttist og ég öólaðist skilning
á stöðu minni sem nýnemi, þó
svo allir hafi kosið að kalla okkur
busa ennþá til að sýnast svalir og
stórir menn.
Hvert er lokamarkmiðið?
Er hugsanlegt að man-
ndómsvígslan busun skili full-
nægjandi árangri óháð hörku?
Skiptir yfir höfuð einhveiju máli
hvort busunin sé ógeðsleg? Vel
má vera að hún sé eftirminnilegri
þannig, en ef ein busun væri á
sama skala falleg og önnur væri
ógeðsleg væru þær þá ekki jafn
eftirminnilegar? Ég held að það
megi taka til athugunar.
Ég tel að það eina sem
þurfi að gerast sé hugarfars-
breyting hjá busanum. Hann
þarf að skilja að hann mun verða
hluti af samfélagi sem hefur ön-
nur viðmið og gildi en hann er
vanur. Fólk á að kunna að meta
hvert annað, vera umburóar-
lynt, vægja hafi það vitið meira,
tileinka sér kurteisi og fleira í
þeim dúr. Busun er því bersýni-
lega nauðsynlegur hlekkur í flóru
skólans. Höfuðtilgangur hennar
er að hafa varanleg áhrif á hug-
sunarhátt, ekki bara busanna
heldur líka allra hinna sem að
skólasamfélaginu koma - því
öll dýrin í skóginum eiga að vera
vinir - þó svo sum dýr séu jafnari
en önnur. Þá erum við komin út í
allt aðra sálma, sem eru kannski
vel þess virði að velta aðeins fyrir
sér, en látum hér við sitja.
-Hildigunnur Þórsdóttir