Muninn - 01.11.2004, Blaðsíða 33

veit, ég fer í sund!“ Stefán
hafði fengið vitrun. Hannstillti
vekjaraklukkuna og sofnaði
sæll.
Klukkan hálf sjö vældi
vekjaraklukkan. En eitt
andartak, greip hann sú hugsun
að sofa bara áfram. „Eigi leið
þú oss í freistni“ hugsaði Stefán
og stökkti slíkum djöflum á
flótta. Hann reis á fætur, fór í
fötin, tók til sundfötin og gekk
út. Honum leið strax betur.
Hann virti í aðdáun íyrir sér
fegurð blóðrauðs himinsins.
Hann borgaði sig ofan í laugina
og fór inn í klefa. Hann ldæddi
sig úr, skellti sér undir heita
sturtuna og dreif sig svo út í
sundlaug. Hann stakk sér í
svala laugina og ef hann var
ekki vaknaður fyrir, var hann
ábyggilegavaknaðurnú. Stefán
synti fram og til baka, aftur og
aftur og aftur...
Það lá við að hann gleymdi
sér í sæluvímu á sundi og eftir
tveggja kílómetra sundsprett
klifraði Stefán upp á bakkann
og fór aftur inn í klefa. Hann
var frelsaður og hét eilífri tryggð
sinni við sundið. Á leið sinni í
gegnum klefann, fram í andyri
sundlaugarinnar og upp á vist
varð honum hugsað til þess að
ef hann keypti sér sundkort,
hversu rosalega ódýr og holl
hreyfing þetta væri, bara 154
kr. skiptið. Þegar upp á vist var
komið fór hann inn á herbergi,
tók saman í skólatöskuna,
skúraði í sér geiflurnar og dreif
sig í morgunmat. í matsalnum
veitti Stefán því athygli hversu
margir kvörtuðu yfir hvílíkum
kulda sem sem sagður var
nísta merg og bein. En Stefán
kenndi sér einskis meins því
honum var enn heitt eftir afrek
morgunsins.
Hann arkaði keikur í skólann
og skóladagurinn leið hjá eins
og í dæmisögu. Eftir skóla var
hann kallaður inn á skrifstofu
skólameistara og tekinn á
beinið fyrir slæma mætingu, en
mæting hans var komin niður í
80%. Hannlofaðibótogbetrun
og segja má að það hafi heldur
betur gengið eftir, því upp frá
því mætti hann í alla tíma.
Stefán fékk 10 í öllum prófum
hér eftir og hefur alla sína
hunds- og kattartíð síðan þá
ekki fengið svo mikið sem kvef.
Þegar blaðamaður Munins
ræddi við hann á dögunum,
var hann í fríi frá hálaunastarfi
sínu, hamingjusamur með
fjölskyldu sinni á fjarlægri
sólarströndu. Aðspurður
þakkaði hann velgengni sína
sundinu og engu öðru.
Hér þykist ég hafa sýnt fram
á með ótrúlegri röksnilld að
morgunsund er vel þess virði
að vakna eilítið fyrr. Ég hvet nú
Menntskælinga að fjölmenna
í Sundlaug Akureyrar á
morgnana því þá mun sannast
hið fornkveðna að morgunsund
gefur gull í mund!
Ottó Elíasson