Heimilisblaðið - 01.12.1954, Síða 16

Andlit hans var grátt og
formlaust eins og deig. Hann
sneri sér undan rokinu og ham-
aði sig upp við keisinn, krump-
inn eins og horgemlingur.
- Blessaður, reyndu að bera
þig mannalega, sagði ég argur.
Hann anzaði mér ekki, depl-
aði aðeins augimum.
Ertu alveg skaplaus?
spurði ég. Það er engin leið
að gera þig vondan, hvernig
sem þér er úthúðað.
- Það dettur enginn um mig,
var allt og sumt, sem hann
sagði. Hann sagði þetta svo
hæglátlega, að ég dauðsá eftir
hrokanum.
Þetta voru síðustu orð hans.
í næstu andrá skall á okkur
ofsalegur stórsjór. Ég var fót-
um seinni að forða mér. Kólf-
urinn skall mér í brjósthæð,
þungur og þrúgandi. Ósjálfrátt
greip ég dauðahaldi í gálgann
og tókst þannig með naumind-
um að standa hann af mér.
Þegar fjaraði út, fór ég að
svipast eftir félaga mínum.
Hann var horfinn.
Ég öskraði af öllum mætti:
- Maður fyrir borð!
Skipstjórinn kom æðandi út
á brúarvænginn og básúnaði
út í bylinn: - Höggvið á vír-
ana! Fljótir nú!
Ljóskastaranum var beint á
bæði borð, og skipið sveimaði
það sem eftir var nætur á slys-
staðnum.
Það eina, sem við fundum,
var gulur sjóhattur.

HÁLEGGUR
STRlÐSMENN KROSSINS
Bárust menn á banaspjótum,
böróust fyrir heilagt mál,
tóku þátt í leiknum Ijótum,
lögfiu allt aö dau'Sans fótum;
fyrir GuS og sína sál.
Heróp Drottins heyrast skyldi
helzt um allar jarSir þá.
Enginn skorast undan vildi!
Ef hann treysti GuSs síns mildi,
aS hans merki leiSin lá.
Allir vildu undir merki
eilífs Drottins fylkja sér.
Allir sýna vildu í verki
valdiS, sem hinn trúarsterki
maöur œ í brjósti ber.
Er þeir heyröu krossinn kalla,
krupu þeir og báöu um styrk.
Sama gekk þá yfir alla:
ASeins berjast eSa falla
ella hljóta örlög myrk.
Ýmsir sínum œskuvonum
urfiu afi breyta’ á þeirri tíö.
Menn frá hlupu mœtum konum,
mœöur sáu af hraustum sonum
fara út í frelsis stríö.
Sigur þeirra sönnu hetja
sagan geymir endalaust.
Allir vildu aSra hvetja,
engan mátti reyna’ afi letja,
Gu5 var þeirra trú og traust.
[196]
HEIMILISBLAÐIÐ