Heimilisblaðið - 01.12.1954, Qupperneq 17

Kaflar úr endurminningum
Brynjólfs Björnssonar frá Norðfirði
Ú var ég kominn að
Kömbum, sem er bær
sunnan á Kambsnesi,
en það nes aðskilur
Stöðvarfjörð og
Breiðdalsvík. Foreldrar mínir
höfðu þá búið þarna eitt ár.
Fluttu þangað frá Stöð. — Þá
dvaldi ég annars staðar.
Þetta vor (1880), sem hér
um ræðir, var eitt hið allra
mildasta vor, sem komið hafði
á Austfjörðum í mannaminn-
um.
Ég var nú aftur kominn til
foreldra minna og systkina, og
var ékki nema allt gott um
það að segja.
Þarna bjuggu líka önnur
hjón móti foreldrum mínum.
Hétu þau Björg Magnúsdóttir
og Þorsteinn Arnbjörnsson.
Þau áttu 5 sonu. Sá elzti hét
Magnús, þá Sigtryggur, Jón,
Björn og Guðmundur. Magnús,
faðir húsfreyju, var hjá þeim
hjónum.
Heyklif heitir bær á Kambs-
nesi, litlu utar en Kambur.
Þangað var Bjarni fluttur frá
Bæjarstöðum, en þar hafði ég
dvalið nokkurt skeið fyrir
fermingu.
Það var nú hægt um vik fyr-
ir mig, að hitta þetta kunn-
ingjafólk mitt. Var þá oft glatt
á hjalla hjá okkur drengjun-
um. Við bræðurnir vorum þrír,
sem þátt tókum í leikjunum.
l^ORIÐ, sem ég kom að
Kambsnesi, komu tveir
bændur sunnan úr Vestur-
Skaftafellssýslu og fluttust
með fjölskyldur sínar og bú-
slóð að Hvalnesi í Stöðvarfirði.
Bændur þessir áttu samnefni,
og hétu báðir Guðmundar.
Voru þessir Guðmundar geð-
þekkir menn. Sá þeirra, sem
fremur var forráðandinn, var
Ásgrímsson, stór maður vexti,
sem næst því að vera þrjár
álnir á hæð. Fjörlegur og gam-
ansamur, og allvel greindur.
Guðríður hét kona hans, en
Guðmundur sonur, nærri sjö
ára. Drengurinn var það líkur
föður sínum, að hann var eins
og smækkuð mynd af honum.
Hinn bóndinn, Guðmundur
Guðmundsson, var meðalmað-
ur á hæð, herða- og mjaðma-
breiður, og vel skynsamur.
Hann var ógiftur, en unnusta
hans var með honum. Var það
allra glæsilegasta stúlka. Með
þessum búendum var vinnu-
kona og gamall maður, Ólafur
að nafni. Hann var fóstri Guð-
rúnar, en svo hét unnusta Guð-
mundar. Einn smaladreng
höfðu þeir bændur báðir í fé-
lagi, er hét Gísli Þorláksson.
Þessi Gísli varð síðar merkur
bóndi í Norðfirði, og verkstjóri
hjá Sigfúsi kaupmanni.
Þessar fjölskyldur á Hval-
nesi voru heldur efnalitlar, og
BRYNJÓLFUR BJÖRNSSON
ÞaS kannast víst ýmsir lesenda
HeimilisblaSsins viS nafn Brynjólfs
Björnssonar frá NorSfirSi, því aS
blaSiS hefur nokkrum sinnum birt
yrkjngar eftir hann. SíSast birtust
stökur og kveSlingar frá honum í 3.-4.
tölublaSi 1952. Fylgdi þar ofurlítil
umsögn um Brynjólf, og var getiS
ritiSkana lians á elliárunum. Endur-
minningakafli sá, er hér fylgir, er lítiS
sýnishorn af þessum tómstundaverk-
um. En allt tckur enda nema eilífSin.
Nú getur Brynjólfur ekki skrifaS leng-
ur, sér til afþreyingar, því aS sjónin
er orSin svo döpur, en hann tekur
hlutskipti sínu œSrulaust, og þó cr
ellin honum erfiS meS köflum, sök-
um líkamlegra þjáninga. En þrátt
fyrir þaS er Brynjólfur elskplegt
gamalmenni. M. G.
því oft þröngt í búi hjá þeim.
— Þau Guðmundur og Guðrún
giftust næsta haust. Eignuðust
þau mannvænleg börn. Þessir
bændur bjuggu ekki lengi á
Hvalnesi. Guðmundur Ás-
grímsson flutti þaðan aftur að
fáum árum liðnum. Flutti
þangað í hans stað Benedikt
Benediktsson frá Hamarsseli,
Hálsaþingþá, Hamarsfirði, og
kona hans Ragnheiður Jóns-
dóttir. Voru þau hjón stór-
höfðingleg. Ragnheiður var
HEIMILISBLAÐIÐ
[197]