Heimilisblaðið - 01.12.1954, Side 19

það eitt kvöld, er ég var að
kvía ærnar, að ég sá óvenju-
lega fólksþyrpingu heima á
hlaðinu. Þegar ég kom heim,
sá ég, að allt þetta fjölmenni
safnaðist þarna utan um rauð-
glófextan hest, og var það
prestsmaddaman sér í lagi, sem
gekk vel fram í að gæla við
þennan fríða fák. Hún strauk
makka hans og höfuð og kyssti
hann mörgum sinnum. Stúlk-
urnar fóru líka að dæmi hús-
freyjunnar, þær struku hon-
um og gældu við hann.
Þessi hestur, sem hér um
ræðir, var 5 vetra foli, hinn
fagurlimaðasti og fríðasti gæð-
ingur, vekringur mikill og f jör-
gammur. En hann hafði orðið
fyrir því óhappi að fá harð-
eperrur veturinn áður en þau
fluttu að norðan. Nú var liðið
á annað ár frá því hann hafði
sézt á heimilinu, og því var
fögnuðurinn svona mikill, þeg-
ar hann kom og hafði getað
fylgt póstinum að norðan.
Prestsmaddaman hafði annazt
um uppeldi Glóa — en svo hét
hesturinn. — Hún bar því ást-
kennda umhyggju fyrir þess-
ari eftirlætisskepnu sinni.
Hann var látinn gæða sér á
túngresinu, eftir að hafa tæmt
úr nýmjólkurfötunni, sem sett
hafði verið fyrir hann. Helga
litla Austmann og stallsystur
hennar tvær gerðu sér oft ferð
til hans, til að klappa honum
og strjúka, og virtist honum
geðjast vel að þessu. Þegar
frá leið, var farið að koma
honum á bak með gætni og
liðka hann til.
pG sat hjá ánum daglega og
undi því vel. Hjásetusvæð-
in voru hvert öðru yndislegri,
t. d. í Jafnadalnum, sem ligg-
ur hátt norðan megin við
Stöðvardalinn. Voru þessi hjá-
setusvæði fyrst hjá Ljósumel-
um. Svo á flóunum og í hlíð-
unum fyrir innan Stöðvar-
skarð, en það var ánægjulegast
að vera þar með ærnar. Stöðv-
arskarð var mjög fjölfarið til
Fáskrúðsfjarðar. Svo eru tvö
skörð önnur. Gráfeldsskarð og
Flóaskarð, lítið utar en Stöðv-
arskarð, og þau voru fljótfarin
til Fáskrúðsfjarðar. Álftafell
gnæfir við í suðvestri, og þar
voru ærnar oft hafðar, og þar
voru þær þægar. Fyrir botni
Jafnadalsins voru þær líka
þægar. Það var svo einstak-
lega landgott alls staðar í
Jafnadalnum. Svo heitir Fífla-
hjalli suðvestan við Álftafell-
ið. Þar er fjölgresi mikið og
jurtafegurðin dásamleg. Þar
var líka lognsælt og afar heitt
móti sólu, þegar skýin byrgðu
ekki fyrir hana. Mér fannst á
hverjum morgni, er ég var
með ærnar á leið í hagann, eins
og ég ætti von á einhverju há-
tíðlegu. Ég fann svo innilega
til sannindanna í þessum ljóð-
línum:
Frjálst er í fjallasal,
fagurt í skógardal —
Það var langt hlíðarsvæði
inn eftir dalnum norðanmegin,
skógi þakið, að vísu smávöxn-
um skógi, en fallegum þó —
og þá var komið nær dalbotn-
inum.
Ég gæti talið upp mörg ör-
nefni þarna, en sleppi því hér.
Þegar kom fram á sumarið,
fékk Helga litla leyfi hjá ömmu
sinni að sitja yfir ánum með
mér. Ég hafði byggt mér kofa
í hjásetunni, og var Helga hrif-
in af honum og vildi fá mig
til að byggja bæ handa sér
við túnið. Ég lofaði að gera
það, þegar ég mætti vera að
því. En hún var bráðlát með
það, og bað ömmu sína að
láta mig reka ærnar og koma
svo og hjálpa sér til að byggja
bæinn. - Það er mér sama um,
sagði amma hennar, ef hann
gætir að týna engu af ánum.
Svo rak ég æmar í hagann,
og að því búnu var tekið
ósleitilega höndum til starfs-
ins. Það var valin slétt flöt,
þar sem bærinn átti að rísa.
Síðan var valið gott 'efni í
undirstöðuna. Svo fór verkið
að ganga greiðar, þegar stærð-
armálið var afmarkað. Að
kvöldi heppnaðist mér að
koma öllum ánum í kvíar á
réttum tíma, en bærinn varð
ekki fullgerður fyrr en nokkr-
um dögum síðar. Og þá var nú
glatt á hjalla hjá okkur Helgu
litlu.
Ég fékk góðan orðstí fyrir
hvað mér hefði gengið vel að
gæta ánna, eins rásgjarnar og
óþægar og þær voru. Og mér
þótti vænt um hrósið eins og
öðrum.
Það var gott að vera í Stöð,
fólkið var bæði gott og
skemmtilegt. En þó var ég feg-
inn, þegar ærgæzlunni lauk og
ég mátti fara heim til foreldra
og systkina. Þar var þó meira
frjálsræði.
í Stöð hafði verið kirkja og
prestssetur í aldaraðir. Þar
var nú lítil timburkirkja og vel
byggð bæjarhús.
Sr. Jón Austmann þótti góð-
ur prestur. Einnig fékkst hann
við lækningar og hjálpaði
mörgum. Hann var áhugasam-
HEIMILISBLAÐIÐ
[199]