Heimilisblaðið - 01.12.1954, Síða 20

ur í búskapnum, enda búmað-
ur góður.
Hann var heilsugóður, þeg-
ar hann kom að Stöð og fyrst
á eftir. En svo tók hann sjúk-
dóm, sem ágerðist brátt. Það
var krabbamein í tungu, og
varð þar við ekkert ráðið.
Ég var við kirkju í Stöð,
er sr. Jón flutti sína síðustu
messu. Atti hann þá örðugt
með mál. Þessi skilnaðarmessa
og þó einkum hinn þungbæri
kross prestsins kom víst sárt
við tilfinningar allra, sem við-
staddir voru. Séra Jón lézt 6.
sept. 1887. Svo var prestlaust
í Stöð um nokkurt skeið. Þá
þjónaði þar, þegar nauðsyn
þótti, séra Páll í Þingmúla í
Skriðdal. Svo var séra Gutt-
ormi Vigfússyni veitt brauðið.
Hann var síðasti prestur í Stöð.
Nýr termíti á hverri sekúndu.
Eftir styrjöldina var lagt fyrir
franska verkfræðinga að brjóta stór
landsvæði í Nígeríu og búa þau til
ræktunar, og voru notaðar til þess
stóreflis jarðýtur. Þær rifu upp jarð-
veginn og veltu um koll risatrjám
— en þær unnu ekki á termítaþúf-
unum! Þúfurnar voru fast að sjö
metrum á hæð, byggðar úr leir og
tuggnum viði og svo harðar, að
nauðsynlegt reyndist að sprengja
þær burtu með dynamiti. Termít-
arnir, sem einnig eru nefndir „hvitu
maurarnir", búa í stórum „nýlend-
um“ í hitabeltinu og eru til mikils
tjóns á ýmsan hátt. Þeir hafa til að
éta innan úr hverri spýtu í húsum,
án þess að nokkur leið sé til að
verða þess var, fyrr en það er um
seinan, svo að lokum er ekki annað
eftir af viðnum en þunn húð utan
af hverri spýtu. Engin leið er til
að útrýma þeim með öllu, meðal
annars af því, að kventermíti af
,,varpflokknum“ gýtur til jafnaðar
allt að einu eggi á sekúndu!
Ég er ei bruðkaups klæddur klæði
Eg er ei brúðkaups klœddur klœ'Si,
en kem þó til þín, Drottinn minn.
Fyrir öll þín ástargœSi
óverfiugan mig ég finn.
En þín eilíf elska’ og náfiin
á á himni og jörSu raöin
og getur aldrei brugSizt barni
bágstöddu, á lífsins hjarni.
Mefian augna Ijós mitt lifir
lát mig horfa’ .á krossinn þinn,
er þaS Ijós mér Ijómar yfir,
líf og kraft ég þaSan finn.
Þú heyrir, þegar hjartafi biSur,
hjálpar, lœknar, verndar, stySur,
leifiir, blessar, helgar, huggar,
heimur þegar viS mér stuggar.
Hœrra tindum hœstu fjalla,
hljómi dýrust þakkargjörS,
til þín, GuS, um eilífS alla;
undir taki gjörvöll jörS,
allar tungur engla' og manna,
allar stjörnur himnaranna,
skulu ávallt lofgjörS IjóSa,
um lausnarann og hirSinn góSa.
S. H.
[200]
heimilisblaðið