Heimilisblaðið - 01.12.1954, Page 21

EGAR Visnu Sarma
hafði sagt þessar
dæmisögur sínar og
útskýrt þær, voru
lærisveinar hans full-
ir aðdáunar á kennara sínum.
Vizka hans hafði komið svo
greinilega í ljós af því, hversu
honum var lagið að setja
fræðslu sína fram á skemmti-
legan hátt. Þeir risu á fætur,
féllu að fótum honum allir þrír
og þökkuðu honum fyrir þau
viturlegu fræði, sem hann
hafði flutt þeim. Þeir fullviss-
uðu hann um, að upp frá þess-
ari stundu mundu þeir líta á
hann sem meistara sinn og að
þeir vonuðu að geta hafið sig
upp úr fáfræði þeirri, sem allt
til þessa hefði verið hlutskipti
þeirra, fyrir ráðleggingar hans
og aðstoð. Þeir lögðu fast að
honum að halda áfram starfi
því, sem hann hefði til allrar
hamingju tekizt á hendur, og
veita þeim frekari hlutdeild í
hinum hugðnæmu fræðum sín-
um.
Visnu Sarma gladdist, er
hann sá, hversu góðan hug
lærisveinar hans báru til hans,
og hann sá, sér til ánægju, að
áform hans hafði heppnast allt
til þessa. Hann hélt áfram
starfi sínu með hrifningu og
fór að segja þeim nýjar dæmi-
sögur.
JJXUSTIÐ nú, ungu höfðings-
menn, á dæmisögu þá, er
ég vil segja ykkur. Lífið er svo
margbreytilegt, að við verðum
allir að hjálpa hver öðrum. Það
er fyrir slíka gagnkvæma að-
stoð, sem hinir veikbyggðari
komast hjá háska þeim, sem
þeim er búinn af hálfu hinna
sterkari, eins og þið munuð
nú heyra.
Dúfa nokkur, Chitrani að
nafni, hafði tekið sér bólfestu
efst uppi á fjallinu Kanaka-
chala og lifði þar hamingju-
ríku lífi með fjölskyldu sinni.
Við rætur fjallsins bjó kráka.
Dag nokkurn, er Vega-Varma
(það var nafn krákunnar) var
á flugi í fæðuleit, kom hún
auga á fuglaveiðimann, sem
var að setja upp net sín. Krák-
an varð dauðskelkuð, er hún
sá þennan háska, og sneri strax
heimleiðis.
Dúfan Chitrani fór um sömu
slóðir með fjölskyldu sinni, en
þar sem dúfurnar gættu sín
ekki, flugu þær allar beint í
netið og festust í því. Hvað
áttu þær nú að taka til bragðs?
Hvernig áttu þær að umflýja
dauðann, sem hlaut að bíða
þeirra? Það var ekki um neina
björg að ræða, enga von um,
að þær fengju aftur frelsi.
Fuglaveiðimaðurinn var þegar
kominn á harða sprett þangað,
til að hremma veiði sína. Þá
fóru þær skyndilega eftir sam-
eiginlegri hvöt og lyftu vængj-
unum allar í einu, svo að þær
slitu upp netið, sem þær voru
fastar i. Þannig tókst þeim að
sleppa, og fuglaveiðimaðurinn,
sem hafði gert ráð fyrir mikilli
veiði, varð steinhissa, er hann
sá þær fljúga leiðar sinnar með
netið. En dúfurnar komust
heim heilu og höldnu, þótt þær
væru ennþá flæktar í netið.
Þegar krákan sá þær koma
svífandi í þessu furðulega far-
artæki, flýtti hún sér til móts
við þær, og strax þegar Chitr-
ani kom auga á hana, sagði
hún krákunni frá ævintýri
þeirra og bað hana að hjálpa
þeim að losa sig úr netinu.
Krákan svaraði, að hún gæti
ekki bjargað þeim, en hún
stakk upp á því að leita að-
stoðar rottu einnar, sem Hiry-
ana Varma hét og átti heima
rétt hjá þeim og mundi geta
hjálpað þeim. Chitrani kallaði
því á rottuna, sem kom strax
á vettvang, og þegar hún sá
fangana, fór hún áð skamma
Chitrani fyrir hugsunarleysi
hennar og bjánaskap, sem
valdið hafði þeim þessum
vandræðum. Chitrani afsakaði
sig og bar fyrir sig máltækið:
heimilisblaðið
[201]