Heimilisblaðið - 01.12.1954, Síða 22

Sjá, stjarna skín í auslurátt
svo undurbjört og skœr,
hún lýsir nœturloftiS blátt,
og Ijóma á jörSu slœr.
Nú syngur engla helgur her.
Nú hljómar þakkargjörS,
og friSarboS, — því fœddur er
oss frelsari á jörS.
ViS lága jötu lausnarans
nú legg ég bœnir mín
og fel þcer k.œrleikskrafti hans,
þá kvíSi og þreyta dvín.
I blíSum augum brosiS skín.
— Hann, barniS — Drottinn hár,
hunn blessar, heyrir bamir mín.
— Hann brosir gegrium tár.
Hann grœlur heimsins grimmd og böl.
Hann grœtur þjóSa mein,
því syndin veldur sárri kvöl.
Hans sál er björt og hrein.
Hann víkur öllu vondu á bug.
Hann vill ei jlœrS né spott.
— Ó, Jesú,,gej mér hlýjan hug
og hjarta nýtt og gott.
Gef öllum sekum, sœrSum griS,
GuSs sonur, Drottinn minn,
gef öllum heimi frelsi, friS,
— já, friSinn sanna þinn.
bótt ónóg manna reynist ráS,
þig ráS ei bresta kann.
þú gefur allt af gœzku og náS,
þú gefur kœrleikann.
Velkominn Jesú — Jesú minn,
nú vil ég fagna þér,
en getuleysiS glöggt ég finn,
œ, gœt þú vel aS mér.
Sem barn þú jörSu birtist á
og bauSst oss þína náS.
Þú kemur aftur eins og sá
á öllu er hefur ráS.
„Enginn fær umflúið örlög
sín, hversu forsjáll sem hann
er“. Þá hrærðist rottan til
meðaumkunar með vesalings
dúfunum og kallaði á félaga
sína, og síðan fóru þær allar
að naga sundur hnútana á
netinu, svo að innan skamms
tókst þeim að frelsa Chitrani
og fjölskyldu hennar.
Krákan, sem verið hafði
sjónarvottur að hinum merki-
lega greiða, er rottan gerði dúf-
unum, var óðfús að vingast við
hana. Krákan vonaði, að hún
gæti einnig eignazt þar gagn-
legan bandamann, ef á þyrfti
að halda. Hún reyndi því að
hefja kunningsskap við hana.
En rottan svaraði, að þær til-
heyrðu gjörólíkum dýraflokk-
um, þar sem önnur hefðist við
í loftinu en hin á jörðinni. Hún
gat ekki séð, að neina gagnsemi
gæti leitt af náinni vináttu
milli dýra, er náttúran hefði
staðfest svo breitt bil á milli.
En krákan lét ekki undan.
Þegar um persónuleg áhuga-
mál og vináttutengsl er að
ræða, sagði hún, er það okkar
eigið hugarfar, sem úrslitum
ræður. Við hirðum ekkert um
millibil eða mismun, þegar um
lífsaðstæður er að ræða. Þá
slakaði rottan til, og þær sóru
hver annarri órofa tryggð. Dag
einn, er þær voru saman úti,
mættu þær hirti. Þær kölluðu
á hann og spurðu hann, hvað
hann héti og hvert hann væri
að fara. Hjörturinn sagðist
heita Chitranga. Hann sagði
þeim sögu sína og spurði, hvort
hann mætti slást í för með
þeim. Þær samþykktu það fús-
lega og var með því haf-
in framtíðarvinátta þessara
þriggja dýra.
[202]
HEIMILISBLAÐIÐ