Heimilisblaðið - 01.12.1954, Page 24

G man það ennþá, hve
skjótt skipti um veð-
ur. Ég mun þá hafa
verið 4—5 ára. Það
var sunnudagur. Ein
af föðursystrum mínum kom
í heimsókn til okkar, og ætlaði
pabbi að fylgja henni heim á
leið. Við mamma fórum með
þeim út á bæjarhólinn. Það var
logn og óvanalega hlýtt að
vetri til, og man ég, að þau
töluðu um, hve gott veður
væri. En ég man líka, að það
lá dimmur skuggi fremst í
dalnum, engan heyrði ég þó
tala um það og veit ekki, hvort
því hefur verið veitt eftirtekt,
og ég talaði ekki um það við
neinn, en það er eins og hún
sé óafmáanleg úr huga mín-
um, minningin um þennan ógn-
þrungna skugga, sem dró úr
fegurð hins mjallhvíta vetrar-
búnings dalsins míns. Systkin-
in héldu af stað, en við mamma
fórum í bæinn.
Eftir litla stund litum við út,
þá var komið dimmt él, já, við
vonuðum, að það yrði aðeins
stutt él, en sú von brást, fann-
koman hélt áfram og henni
fylgdi hvass vindur (stórhríð).
Það varð dimmt í lágreistu
baðstofunni okkar, og það var
eins og myrkrið seytlaði inn í
sálir okkar; von og kvíði börð-
ust þar um völdin.
Kvöldið kom, hræðilegt
kvöld, það hrikti í bænum.
Veðrið var ógurlegt. Við
mamma litum hvor á aðra,
þögðum, en hugsuðum vafa-
laust báðar það sama. Gat
nokkur komizt lífs af, sem var
úti í slíku veðri? Nóttin kom,
og svefninn sigraði þreytt
barnsaugu, en ég svaf laust og
alltaf, þegar ég vaknaði, heyrði
ég hamfarir veðursins. Ég sá,
að Ijós logaði hjá mömmu, og
var hún að lesa í sálmabókinni
sinni. Aumingja mamma, þetta
var löng nótt. Ég vissi, að
mamma bað Guð að hjálpa
pabba, og mig langaði að leggja
minn litla skerf til bænanna.
- Ó, Guð, hjálpaðu honum
pabba. Og svefninn var búinn
að loka augum mínum eftir
skamma stund.
Nokkuð dró úr veðurofsan-
um með morgninum. Gráleit
dagskíma breiddist eins og ör-
lítill friðarbjarmi yfir allt sem
var hrakið og hrjáð eftir of-
boðslegt veður næturinnar. Og
að lítilli stundu liðinni fannst
mér, — þrátt fyrir það, að enn-
þá hríðaði, — sem nú skini
sólin; pabbi var kominn. Guð
hafði gætt hans og leitt hann.
f-------------------------------:-----------s
GUÐRÚN GUÐMUNDSDÓTTIR
FRÁ MELGERÐI
JÓLASÖNGUR
BARNANNA
Vor góSi Jesú, glœddu Ijósin
og gjörðu bjart í sál,
oss gef að kærleiks grói rósin,
veit guSlegt friöarmál.
Og lát þú okkur lœra aS biSja,
lát þú okkur gott og þarflegt iSja.
Og reyna aS lœra aS líkjast þér,
:,: þá lœrist allt, sem fagurt er. :,:
Gef þú öllum geisla þína.
Gef þú öllum jól,
og lát oss mönnum Ijós þitt skína,
sem Ijómar fegra en sól.
Gef viS megum geisla bera,
glöS og hlýSin hverja stundu vera.
Gef allir lœri aS þekkja þig,
:,: og þá mun bjart á œvistig. :,:
-_______________________)
En örðug var ferðin, nokkurn
spöl varð hann að skríða til
þess að komast til bæjar, þar
sem hann svo gisti um nóttina.
Drottni séu þakkir.
„Hann heyrir stormsins hörpuslátt,
hann heyrir barnsins andardrátt".
Já, hann heyrir og hjálpar.
Er stormar æða yfir lönd og sjó
það eina færir huga mínum ró,
að Drottinn heyrir
barnsleg bænamál.
hann blessun sína veitir hryggri sál.
[204]
HEIMILISBLAÐIÐ