Heimilisblaðið - 01.12.1954, Síða 35

um og gaf honum auga. Var þetta
ástæðan fyrir því, að hún hafði
aðvarað hann ? Hann varð að fá
úr því skorið — strax. Hann gekk
þangað, sem Overton var.
Overton var í góðu skapi og dá-
lítið kenndur.
- Gott kvöld, Stirling! Hafið þér
heyrt nýjustu tíðindin?
- Já, ég hef heyrt þau!
- Það verður góð staða, hver svo
sem fær hana, sagði Heddle.
- Ég geri ekki ráð fyrir, að það
verði um marga að ræða, mælti
Overton og setti upp sitt blíðasta
bros. í fyrsta lagi á að veita stöð-
una ungum manni,
- Þér eigið við manni á yðar
aldri, skaut Anna inn í yfir herðar
Duncans.
Það hló einhver. Overton fékk
sér vænan viskísopa og horfði hug-
rakkur í kringum sig.
- Já, hvers vegna ekki það ? Ég
hef eins mikinn rétt á þessari stöðu
og hver annar. Stjórnin vill ráða
röskan og tápmikinn mann, og það
er ekki nema sanngjarnt, að einn af
læknum stofnunarinnar verði fyrir
valinu. Ég er elzti lektorinn, og
hæfni mína dregur, að ég held, eng-
inn í efa.
Það varð þögn á eftir þessum orð-
um húsbóndans. Svo sagði Anna
íhugul:
- Já, úr því að þér segið það
sjálfur, Overton, þá eru sjálfsagt
talsverðar líkur til þess, að þér
hreppið stöðuna!
- Nú, það getur svo sem vel ver-
ið, svaraði Overton gætilega. Hvað
álítið þér, Stirling?
- Ég er gestur yðar í kvöld, svo
að ég vil helzt ekki tala um það!
Overton skipti litum.
- Eruð þér hræddur við að segja
álit yðar?
Duncan gat ekki stillt sig. Hann
sagði, án þess að íhuga afleiðing-
arnar:
- Ég álít, að þér séuð ekki rétti
maðurinn i stöðuna, Overton. Það
á að ráða fyrsta flokks lækni í
hana!
- Það verður líka gert, sagði Ov-
erton. Og ég þori að veðja, að það
eru ekki minni líkur fyrir því, að
ég verði fyrir valinu, en hver annar.
- Ef þér viljið endilega veðja um
það, þá skal ég veðja á móti yður!
svaraði Duncan.
Gestirnir horfðu undrandi á hús-
ráðandann. Overton varð allt í einu
ljóst, að hann gæti eyðilagt fyrir
sér með klaufalegri framkomu. Hann
tautaði einhver óskiljanleg orð fyrir
munni sér og gekk afsíðis til þess
að blanda sér í glas.
Fólkið, sem stóð umhverfis Dun-
can, tíndist burtu, og honum fannst
hann verða einn og yfirgefinn. Allt
í einu var komið létt við öxl hans.
Það var Margrét.
- Ég hef verið að brjóta heilann
um það, hvort þú mundir ekki koma
auga á mig, fyrr eða seinna, sagði
hún brosandi. Komdu og fáðu þér
eitthvað að drekka.
Hann leiddi hana að vínborði,
þar sem enginn var við, og hún hellti
kampavíni í tvö glös.
- Þú lítur svo raunalega út, kæri
Duncan, og þú, sem getur verið
svo skemmtilegur, þegar þú vilt.
- Það verð ég sjálfsagt, þegar ég
hef drukkið kampavínið. Annars
hef ég drukkið viski, Margrét, og
ég þoli ekki vel margar víntegundir.
- Jú, þú verður að drekka með
mér! Við skulum drekka skál fyrir
framtíðinni — og fyrir okkur sjálf-
um! Það vottaði fyrir hörku í mál-
rómi hennar, og hún klingdi sínu
glasi við hans og tæmdi því næst
i botn.
- Ég drekk einnig skál fortíðar-
innar, Margrét. Framtíðin er svo
óviss.
Hún hristi höfuðið.
- Nei, nei, Duncan. Við eigum gott
í vændum — við tvö!
Hún opnaði glerhurð, sem lá út
að litlum svölum.
- Við skulum ganga út og horfa
á tunglið. Það er fullt og fallegt í
kvöld.
Hann fór á eftir henni, en kvíði
hans óx, þegar hún lokaði hurðinni
á eftir þeim, þau stóðu alein og
horfðu yfir þöglan bæinn. Tunglið
var óvenju bjart og fagurt. Fyrir
neðan þau bar skugga á garðana í
Princes-stræti. _
Hún andvarpaði.
- Við horfðum aldrei saman á
tunglið í gamla daga, Duncan, eða
gerðum við það ?
- Nei, sagði hann þurrlega.
- Ef við hefðum gert það, væri
ef til vill margt öðru vísi.
- Það er ég ekki viss um, Margrét.
- Ó, Duncan, mér hefur skjátl-
azt hrapallega.
- Mér þykir leitt að heyra það,
Margrét, svaraði hann og var óþægi-
lega snortinn. Hann horfði út í
nóttina.
- Ef til vill lagast allt aftur. í
hjónabandi steðja ýmsir erfiðleikar
að í fyrstu, en þegar kynnin verða
nánari, læra hjónin að umbera hvort
annað.
- Farðu nú ekki að leggja mér
lífsreglurnar. Frænka hefur gert nóg
að því. Hvers vegna má ég ekki
segja það umbúðalaust? Mér hafa
orðið á herfileg mistök.
Hún lagði hönd á handlegg hans
og sagði af einlægni:
- Þú hefðir verið sá rétti fyrir
mig, Duncan! Nú hef ég sagt það,
sem mér býr í brjósti. En ég upp-
götvaði það því miður of seint.
Hún hélt áfram að tala og tal-
aði hratt, eins og henni væri ami
að því að ræða um hjónaband sitt:
- Maðurinn minn er langt frá því
að vera slæmur maður. Hann getur
verið aðlaðandi. Það var líka þess
vegna, sem ég giftist honum. En
hann er allt of sjálfselskur og yfir-
borðslegur. Hann er leiðinlegur
grobbari, og þegar hann er undir
áhrifum áfengis, er hann með öllu
óþolandi. Auk þess er hann mjög
kvensamur. Ég hef tvisvar staðið
hann að því að halda fram hjá mér!
Ég vildi vera gift manni, sem hef-
ur sterka skapgerð. Ég þarf á slík-
um manni að halda.
- Sagðirðu ekki sjálf, Margrét, að
það væri of seint?
- Jú, en er það víst, Duncan?
Ég á ekki við, að ég ætli að fara
auðveldustu leiðina. Ég verð að
standa mig vegna föður mins. En
hreinskilnislega sagt, Duncan, þá
er lífið svo stutt, að það er skömm
að því að hagnýta sér ekki þau tæki-
færi, sem manni bjóðast.
Hann neyddi sig til þess að horfa
á hana. Hún var óneitanlega falleg
í tunglskininu, í nærskornum
kjólnum, þar sem hún hallaði sér
upp að handriðinu. í augum hennar
var glampi, sem gaf til kynna vilja
hennar.
HEIMILISBLAÐIÐ
[215]