Sameiningin - 01.06.1935, Blaðsíða 25

73
Péturssöfnuður í N. Dakota (1893); og Lincolnsöfnuður í
Minneota, Minnesota (1894). Sú breyting hafði einnig orðið
á safnaðarskipun félagsins, að Garðar- og Parksöfnuður í N.
Dakota höfðu sameinast (1885), og að Víðinessöfnuðurnir
tveir í Nýja íslandi höfðu á sama ári gerst einn söfnuður;
en þeir skiftust aftur í Syðra og Nyrðra Víðinessöfnuð vorið
1889.
Skammlífir urðu samt sumir af ofannefndum söfnuðum,
enda fámennir i upphafi, eða skammærir í kirkjufélaginu að
því sinni. Þannig hvarf Duluthsöfnuður úr sögunni fyrir
kirkjuþing 1890, og út af trúmálaágreiningi, sem síðar mun
vikið að, sögðu eftirfarandi fjórir söfnuðir í Nýja íslandi sig
úr kirkjufélaginu árið 1891: Nyrðri Víðinessöfnuður, Breiðu-
víkursöfnuður, Mikleyjarsöfnuður og Árnessöfnuður; hinn
síðastnefndi gekk þó að nýju í félagið tveim árum síðar.
Victoriasöfnuður sagði sig úr kirkjufélaginu 1892 vegna trú-
arlegs skoðanamunar. Spanish Fork-söfnuður í Utah, sem
trúhoðinn Runólfur Runólfsson þjónaði, stóð einnig á þess-
um árum (1890-93) í sambandi við kirkjufélagið, en það
fékk ekki lengur staðið straum af honum, og sameinaðist
hann þá algerlega kirkjusambandinu “General Council.” Fyrir
hönd Fyrsta lúterska safnaðar í Winnipeg gekst séra Haf-
steinn Pétursson, þáverandi aðstoðarprestur safnaðarins
fyrir því, að söfnuður myndaðist meðal íslendinga í suð-
vesturhluta Winnipegbæjar á áliðnu sumri 1894, er Tjald-
húðarsöfnuður nefndist. En þó sjálfsagt væri talið, að
söfnuður ])essi gengi þegar í kirkjufélagið, varð eigi af því,
enda var þess skamt að bíða, að leiðir skildu algerlega með
presti hans, séra Hafsteini, og félaginu.
Kirkjufélagið hafði því á þessum árum víkkað starfs-
svið sitt til muna og fest rætur í ýmsum þeim bygðum ís-
lendinga, sem það náði eigi til í byrjun, og í bygðalögum,
sem myndast höfðu síðan. Var þessi aukning safnaða og
safnaðafólks—en því hafði einnig fjölgað mikið á umræddu
tímabili—árangur ötullar útbreiðslustarfsemi hins fámenna
presthóps, sem, með aðstoð áhugasamra og kristilegra sinn-
aðra leikmanna í hinum ýmsu bygðum, hafði mikið áunn-
ist. Var þó við ramman reip að draga, fráhvarf eins af
prestum félagsins frá trúarkenningum þess, er leiddi til
innbyrðis ágreinings, og árásir utan að úr ýmsum áttum.
Allra mest stóð kirkjufélaginu þó fyrir þrifum á
þessum fyrstu árum, og raunar miklu lengur, prestaskort-