Sameiningin - 01.06.1935, Side 27

sem myndast höfðu nokkrum árum áður upp úr trú-
málaágreiningi vorum í Nýja íslandi.” (“Apologia pro vita
sua”, Áramót, 1909, bls. 47).
Samsumars bættist kirkjufélaginu þó nýr starfsmaður
og mikilhæl'ur þar sem var sóra Friðrik J. Bergmann, er lit-
skrifast hafði í guðfræði frá prestaskóla “General Councils” í
Philadelphia j)á um vorið, og varð nú prestur íslenzku safn-
aðanna í N. Dakota. Gerðist hann brátt áhrifamaður, eigi
aðeins í kirkjufélaginu, en vara-forseti þess var hann sam-
J. Skaftason, hæfileikamaður og áhuga, hvarf frá lúterskum
Hfi.
Árið eftir (1887) urðu þeir séra Magnús J. Skaftason og
guðfræðiskandidat Níels Steingrímur Þorláksson starfandi
prestar kirkjufélagsins. Hafði séra Magnús komið vestur um
haf að ósk safnaðanna í Nýja fslandi og gerðist prestur þeirra;
en Þorláksson, sem vestur hafði flutst snemma á landnáms-
tíð (1873), og nú hafði lokið guðfræðisnámi við háskólann í
Kristianiu, vígðist á kirkjuþingi þá um sumarið til íslenzku
safnaðanna í Minneota, Minnesota. Séra Magnús átti aðeins,
sem enn mun sagt verða, stuttan tíma samleið með kirkju-
félaginu í trúarefnum; en séra Steingrímur hefir mjög mik-
ið komið við sögu þess, unnið því dvggilega í hart nær hálfa
öld og um lengra eða skemmra skeið skipað aðal embætti
þess.
En svo var starfssvið kirkjufélagsins víðtækt orðið, að
mikill hluti safnaðanna (ekki færri en sjö þeirra sumarið
1889) voru með öllu án prestslegrar þjónustu. Horfði því til
hreinna vandræða í þessu efni enda tók kirkjuþingið það ár
mál þetta til ítarlegrar og alvarlegrar athugunar og afréð
að senda forseta sinn, séra Jón Bjarnason, til íslands í þeim
erindum, að útvega presta handa söfnuðum félagsins. Sam-
kvæmt þeirri ákvörðun lagði séra Jón af stað í íslandsför
27. júlí 1889 og kom vestur aftur 3. febrúar 1890. Segir hann
all-nákvæmlega frá för sinni í Sameiningunni það ár. Að
því er útvegun presta snerti, varð enginn teljandi árangur
af ferð hans. Komst hann að þeirri niðurstöðu, að kirkju-
félagið myndi í framtíðinni verða að leita í aðra átt en til
íslands að ]>restum og prestsefnum: “Það er sannfæring
mín,” segir hann í forsetaskýrslu sinni á kirkjuþingi þá um
sumarið, “að sú guðfræðismentun, sem mönnum veitist
heima á íslandi, svari yfir höfuð ekki til þeirrar kröfu, sem
kirkjulífið og kirkjubaráttan í þessu landi gjörir til þeirra
manna, er eiga að vera leiðendur safnaðarmála vorra. Eg