Sameiningin - 01.06.1935, Blaðsíða 34

82
um langt tímabil, séra Rúnólfur sem varaforseti þess og
fjölda mörg ár sem aðalkennari og forstöðumaður skóla þess,
og séra Kristinn sem forseti þess mörg síðustu árin og rit-
stjóri Sameiningarinnar. Snemma sumars árið 1900 hætti
séra N. Steingrímur Thorláksson prestþjónustu hjá norsku
söfnuðunum í Norður Dakota og varð prestur í Selkirk;
þjónaði hann því prestakalli þangað til hann lét af prestsskap
fyrir stuttu síðan. Árið 1902 gekk séra Hans B. Thorgrím-
sen einnig að nýju inn í kirkjufélagið og naut það starfs-
krafta hans um allmörg ár.
Hinsvegar átti félagið á bak að sjá ýmsum hæfum
kennimönnum á þessum árum. Guðfræðiskandidat Þorkell
ó. Sigurðsson, hinn mesti gáfu- og efnismaður, hafði útskrif-
ast frá lúterska prestaskólanum í Philadelphia vorið 1895, og
vígðist samsumars til safnaðanna í Argyle, sein verið höfðu
prestlausir frá því á miðsumri 1893 er séra Hafsteinn Péturs-
son hvarf frá þeim til Winnipeg og gerðist annar prestur
Fyrsta lúterska safnaðar. En vegna heilsubilunar auðnaðist
séra Þorkel ekki að koma til safnaða sinna; hann and-
aðist í Park River, N. Dakota 27. desember 189(5. (Um hann
sjá Sameininguna júní 1895 og febrúar 189(5). Fjórir prest-
ar höfðu einnig sagt sig úr-félaginu af ýmsiyn ástæðum, og
hefir að framan verið vakið að brottför tveggja þeirra, séra
Hafsteins Péturssonar og séra Odds V. Gíslasonar. Séra
Jónas A. Sigurðsson hætti við prestsskap 1901, fluttist vestur
á Kyrrahafsströnd og sagði sig úr kirkjufélaginu seint á því
ári; en séra Ilans varð prestur safnaða þeirra í Dakotanýlend-
unni norðanverðri, sem séra Jónas hafði þjónað. Næsta ár
lagði séra .1. .1. Clemens niður prestsskap hjá söfnuðunum í
Argyle og gerðist stuttu síðar prestur hjá ensk-lúterskum
söfnuði suður i Bandaríkjum, en séra Friðrik Hallgrímsson
varð í stað hans prestur Argyle-safnaða haustið 1903.
Fyrri ár þessa tímabils mega friðsamleg teljast saman-
borið við áratuginn næst á undan, enda þótt nokkur ágrein-
ingur ætti sér stað út af brottför sumra prestanna og afstöðu
þeirra til félagsins. En upp úr aldamótum magnaðist róttæk-
ur skoðanamunur innbyrðis í félaginu, þegar kenningar ný-
guðfræðinnar eignuðust að málsvara einn af höfuð-klerkum
þess, og dró nú að stórtíðindum í sögu þess. Mótspyrnan
utan að frá andstæðingum félagsins var eigi heldur teljandi
fyrri hluta tímabilsins. En samhliða vaxandi ágreiningi
innan félagsins út af nýju guðfræðinni, hófst einnig, með
séra Jón Bjarnason í bíoddi fylkingar, hin langa og harða