Sameiningin - 01.06.1935, Blaðsíða 36

84
barátta þess út á við gegn henni og fylgjendum hennar vestan
hafs og austan.
1905—1914
Þó þetta tímabil væri hin mestu stríðsár í sögu kirkjufél-
agsins vegna hins trúarlega ágreinings, sem klauf félagið og
hafði í för með sér eyðslu starfskrafta í erjur og aðrar illar
fylgjur sundrungar, voru söfnuðir þess orðnir 45 að tölu á
kirkjuþingi 1914. Hefir jiví bersýnilega verið ósleitilega unn-
ið að útbreiðslustarfinu þessi söguríku ár, enda var þess
mikil þörf, því að stórt skarð höfðu trúardeilurnar höggvið
í safnaðahópinn og riðlast hafði hann af fleiri ástæðum.
Tjaldbúðarsöfnuður i Winnipeg og Furudalssöfnuður í
Pine Valley, Manitoba, gengu í kirkjufélagið 1905, en þessir
söfnuðir bættust í hópinn á næstu árum: Kristnessöfnuður
i Saskatchewan (1906), Lundarsöfnuður í Álftavatnsbygð,
Manitoba, Vatnasöfnuður og Quill Lake-söfnuður í Sask-
atchewan, og Edmontonsöfnuður i Alberta (1907, Imman-
uelssöfnuður í Baldur, Manitoba (1908), Ágústínussöfnuður
og Foam Lake-söfnuður i Saskatchewan (1909).
Jóhannesarsöfnuður í N. Dakota hafði fallið niður
1906 sökum brottflutnings íslenzks fólks af þeim slóðum.
Allmargir söfnuðir sögðu sig einnig um þessar mundir úr
kirkjufélaginu út af trúarágreiningum, sem aukist hafði
innan þess undanfarandi ár, og eigi varð jafnaður með
inálamiðlunar-tillögum, því að andstæðinga greindi á um
grundvallaratriði í stefnum sínum og héldu fram malsLað
sinum af kappi á báðar hliðar. En svo lýsir séra Björn B.
Jónsson, sem þá var nýorðinn forseti kirkjufélagsins, skoð-
ana-árekstri þessum, og mátti hann gjört um þau mál rita,
þar sem hann var einn af höfuð-þátttakendum í þeim ör-
lagaþrungnu atburðum:
“Á kirkjuþingi 1909 varð ágreiningur mikill út af
tvennskonar trúmálastefnum, sem innan kirkjufélagsins
höfðu staðið andspænis hvor annari hin síðari ár. Séra Frið-
rik J. Bergmann hafði gerst talsmaður nýrrar guðfræðis-
stefnu og haldið henni fram í tímariti, er hann hafði haldið
úti nokkur ár. Hafði deila all-alvarleg staðið milli timarits
þessa, er Breiðablik nefndist, og málgagns kirkjufélagsins,
Sameiningarinnar. Á nokkrum síðari kirkjuþingum, þó
einkum tveim hinum síðustu, hafði ágreiningur þessi komið
mjög herlega fram. Hin nýja stefna hélt fram ólíkum skoð-
unum á guðs orði heilagrar ritningar og á gildi hinna kirkj-