Sameiningin - 01.06.1935, Blaðsíða 40

88
Nýja íslands, séra Runólfur og séra Haraldur til safnaða í
Saskatchewan, séra Hjörtur til safnaðanna í Þingvalla-
nýlendunni, en þeir séra Guttormur, séra Sigurður og séra
Carl urðu fyrst um sinn trúboðsprestar kirkjufélagsins.
Allir hafa prestar þessir reynst félaginu ágætir starfsmenn,
og eru enn starfandi kennimenn þess, að undantelcnum þeim
séra Runólfi og séra Hirti, sem látnir eru, og séra Carli sem
gerðist prestur enskra safnaða eftir nokkurra ára starf í
þágu fétagsins. Séra Guttormur hefir langa lengi verið einn
af ritstjórum Sameiningarinnar, um tíma aðalritstjórinn, og
þess vegna lagt mjög drjúgan skerf lil hennar; séra Jóhann
hefir verið ritari félagsins síðastliðinn áratug og rækt það
starf með mikilli árvekni og vandvirkni, en séra Haraldur
hefir verið varaforseti þess. Aðeins um þriggja ára i)il
fékk félagið að njóta hæfileika og' lærdóms séra Runólfs
Fjeldsted, og tiltölulega ungan að árum misti það úr hóp
sínum afburða gáfumanninn og prédikarann séra Hjört Leó.
Séra Pétur Hjálmsson, sem verið hafði trúboðsprestur
kirkjufélagsins um hríð undanfarið, varð 1906 fasfur prest-
ur í Alberta og jafnan síðan hefir hann flutt þar guðsþjón-
ustur og unnið prestsverk. Aðrar breytingar á starfsemi
presta félagsins voru þær, að séra Rúnólfur Marteinsson
lét, haustið 1910, af prestsþjónustu hjá söfnuðunum í Nýja
íslandi sunnanverðu og varð kennari í íslenzku við Wesley
College í Winnipeg; ennfremur það, að séra Hans B. Thor-
grimsen ígerðist að nýju prestur hjá Norðmönnum árið
1912. Séra Rúnólfur þjónaði þá jafnhliða á þessum árum
Skjaldborgarsöfnuði i suðurhluta Winnipegborgar, sem
hann hafði myndað og starfandi var um all-langan tíma.
Á ársþinginu 1908 urðu forsetaskifti í kirkjufélaginu.
Séra Jón Bjarnason, sem verið hafði forseti þess frá byrjun,
í 23 ár samfleytt, færðist undan endurkosningu, og var séra
Bj örn B. Jónsson kosinn eftirmaður hans. Gegndi hann for-
setaembættinu næstu þrettán árin. En að sjálfsögðu var séra
Jón ineð í ráðum um allar framkvæmdir félagsins meðan hans
naut við og heilsa hans levfði. Hann lézt 3. júní, 1914, og
féll þar að velli höfuð-leiðtogi íslenzkrar kristni vestan hafs,
og einn hinn allra mesti atgjörvis- og áhrifamaður íslenzkur
sinnar tíðar. Enda sagði Þórhallur Biskup Bjarnarson um
hann látinn: “Það hefir varla annar maður íslenzkur, að