Sameiningin - 01.06.1935, Síða 47

stað felagsins. Var séra K. K. ólafsson þá kjörinn forseti og
hefir síðan skipað þann sess með áhnga og myndarskap.
1925—1934
í byrjun þessa tímabils voru söfnuðir kirkjufélagsins
jafn margir og í lok kirkjuþings fyrirfarandi ár (57), en á
næsta ári sameinuðust Garðar og Lúterssöfnuður, og fækkaði
því um einn söfnuð á safnaðaskrá; urðu þeir því 5(5 komandi
ár (1927); árið eftir fækkaði enn um einn söfnuð, því að
Graftonsöfnuður lagðist niður. Töldust söfnuðirnir þá 55
og hélst svo 1929, en þess getur forseti, séra K. K. Ólafsson,
í ársskýrslu sinni, að nokkrir þeirra séu “litið eða ekkert
starfandi.” Lifnaði þó jafnhliða að mun yfir starfsemi eins
hinna smærri safnaða í Piney, Manitoba. á næsta ári varð
heldur engin breyting á tölu safnaðanna. En árið eftir (1931)
fækkaði enn um einn þeirra, því að Lúterssöfnuður í Mozart,
Saskatchewan sagði sig úr kirkjufélaginu, og urðu söfnuðir
þess því 54 og var svo næsta ár, en tvö síðustu árin teljast
þeir 53 á skýrslum ritara, því að Síonsöfnuður er horfinu úr
sögunni. Ekki getur heldur orðið um mikinn vöxt félagsins
út á við að ræða úr þessu, þar sem söfnuðir hafa nú myndast
í nærfelt öllum ljygðum íslendinga. Allmargar kirkjur hafa
bygðar verið á síðustu árum.
Mjög miklar breytingar hafa orðið á prestahóp kirkju-
félagsins á jæssu tímabili;. þau skörð höggvist í hann fyrir
dauðsföll og brottfarir, sem seint mun fyllast, þó efnilegir
nýliðar hafi komið í staðinn.
Séra Rúnólfur Marteinsson sagði af sér skólastjóra-
stöðunni við Jóns Bjarnasonar skóla 1925 og hvarf aftur að
prestlegu starfi; tók séra Hjörtur J. Leó, sem verið hafði
kennari við skólann, nú við skólastjórninni. Að tveim árum
liðnum varð séra Rúnólfur aftur skólastjóri, en hann hafði
undanfarið gegnl prestsþjónustu (í ýmsum söfnuðum kirkju-
félagsins) lengst hjá Hallgrímssöfnuði í Seattle, Washington.
Séra Hjörtur gerðist fastur prestur safnaðanna við Lundar
og Langruth, Man. Varð hann eftirmaður séra Adams Þor-
grímssonar, sem þjónað hafði söfnuðinum að Lundar 1922-
1924, en andaðist seint þá um haustið. (Sjá um hann grein
séra Björns B. Jónssonar í Sameiningunni, nóvember, 1924).
Var kirkjufélaginu mikil eftirsjá að þeim fjölhæfa og vin-
sæla kennimanni. Vorið eftir misti það einnig einn af sínum
ástsælustu og fremstu starfsmönnum, séra Friðrik Hall-
grímsson, sem fór þá alfarinn til islands til að takast á