Sameiningin - 01.06.1935, Qupperneq 68

116
mannúðarrika verk, sem hún er helguð, aðhlynning íslenzkra
gamalmenna, heldur einnig borið fult traust til starfsmanna
hennar og stjórnarnefndar. “Betel” hei'ir einnig átt miklu
láni að fagna hvað snertir hvorutveggja. Forstöðukonurnar,
Miss Elenóra Júlíus og Mrs. Ásdís Hinriksson, og ráðsmað-
urinn hr. ó. W. ólafsson, sem lögðu niður starf sitt í þágu
heimilisins árið 1933, eftir langa og dygga þjónustu, höfðu
átt stórmikinn ])átt í vinsældum þess og velgengni. Jafnvel
tókst til um valið á núverandi forstöðukonu þess, Miss Ingu
Jolmson, hjúkrunarkonu, sem gædd er í ríkum mæli þeim
hæfileikum, er slíkt starf krefst, og hefir að baki víðtæka
reynslu í hjúkrunar og líknarstörfum. Hefir hún þegar unn-
ið sér virðingu og hylli vistfólksins og annara hlutaðeig-
enda.
i stjórnarnefnd “Betels” hafa lengst átt sæti þeir dr. B. J.
Brandson, Jónas Jóhannesson, ,1. J. Swanson, Th. Thordar-
son og Christian Ólafsson, sem allir hafa verið málum stofn-
unarinnar liðsmenn góðir. óhætt mun þó mega fullyrða, að
mest allra stjórnarnefnda manna sinna eigi heimilið að
þakka þeim dr. Brandson, sem verið hefir formaður nefnd-
arinnar síðan 1915 og stórgjöfull í þarfir heimilisins, og
Jónasi Jóhannessyni, sem verið hefir féhirðir ]>ess frá byrjun
og sýnt í því verki fágæta elju og alúð.
Eins og sæmir slíkri líknarstofnun eru inntölcuskilyrði
á “Betel” mannúðleg og hafin yfir alla flokkaskiflingu.
“Þegar um inntöku er sótt á Betel,” segir dr. Brandson i um-
ræddri afmælisræðu sinni, “er fyrsta spurningin jafnan hve
þörfin sé mikil. Æfinlega hafa þeir verið látnir sitja i fvrir-
rúni og veitt fyrst innganga, sem ekkert hafa haft fyrir sig
að leggja. Hjá þeim, sem eitthvað gátu borgað fyrir sig, var
þörfin minni; þess vegna urðu þeir að bíða. Með því að hafa
þetta fyrir óhjávíkjanlega reglu hefir nefndinni jafnan l'und-
ist, að stofnunin næði bezt tilgangi sínum. Þeir, sem efni
hafa, eru ekki ráðalausir með húsaskjól, en hinn efnalausi
einstæðingur er það, og honum ber að hjálpa. Þótt stofn-
unin sé starfrækt af hinu lúterska kirkjufélagi, er enginn
spurður, sem þangað sækir, hvaða trúarflokki hann tilheyri,
eða hvaða kirkju hann aðhvllist.”
“Betel” er hvorutveggja í senn vinsælasta stofnun Vestur-
íslendinga og lifandi tákn þess, hverju má til vegar koma,
þegar sundrungar-draugurinn, sú kynfylgja fslendinga, sem
lifað hefir of góðu Hfi vestan hafs, er niður kveðinn.