Sameiningin - 01.06.1935, Qupperneq 79

127
trúarlífi og sýnt það í verki með allri breytni sinni og fúsleika
til að leggja mikið í sölurnar fyrir trú sína, kristni og
kirkju.
NIÐURLAGSORÐ
Fimtíu ára saga Hins evangeliska lúterska kirkjufélags
íslendinga í Vesturheimi er því næsta mörgum þáttum ofin
og harla atburðarík. Það hefir stígið víxlspor á þroskabraut
sinni eins og aðrar stofnanir jarðarbarna, l)eðið ósigra, en
jafnframt átt sigurvinningum að fagna. Þó það hafi eigi
borið gæfu til, að safna undir merki sitt nema sem svarar
þriðjungi fslendinga vestan hafs, eða laklega ])að, og liggur
sökin bæði utan þess og innan, hefir það engu að síður verið
starfandi að kristnihaldi og kirkjumálum, um lengra eða
skemra skeið, í nálega öllum bygðum íslendinga og haft með
höndum víðtækar og margvíslegar framkvæmdir trúmálum,
siðferðis og menningarmálum til stuðnings.
Um ýmislegt hefir kirkjufélagið einnig gerst brautryðj-
andi innan íslenzkrar kristni. Málgagn ])ess á lengsta sögu
kirkjulegra rita íslenzkra. Félagið gekk einnig á undan móð-
urkirkjunni íslenzku í stofnun sunnudagsskóla, í því að
sinna heiðingjatrúboði, og að koma á fót elliheimili.
Sjálfstæði kirkjufélagsins kemur einnig fram í því, sem
er bæði mikilvægt atriði og merkilegt, að það hefir samið
sér eigin helgisiði og tíðareglur, og gefið út sálmahók miðaða
við þarfir þess og venjur. Guðsþjónustuform félagsins, sem
var árangurinn af starfi margra manna um langt skeið, var
samþykt á kirkjuþingi 1909. (Smbr. Minningarrit aldarfjórð-
ungs-afmælis kirkjufél., bls. 56-59).
Mörgum mun þó þykja það hvað merkilegast lil frásagn-
ar at' kirkjufélaginu, að það hefir frá byrjun, þrátt fyrir til-
töluiega smæð sína og líðan mótbyr, verið frjáls kirkjulegur
félagsskapur og staðið á eigin fótum, að frátöldum þeiin
styrk, sem skóla þess var veittur um nokkur ár frá öðrum
kirkjudeildum. Mun það því eigi ofmælt, að þar hafi “verið
gefið af því örlæti af frjálsum vilja til kristilegra mála, sem
áður ekki var þekt í kristnihaldi þjóðar vorrar, og lagt út í
stórræði af einstökum söfnuðum og félagsheildum.” (Séra K.
K. ólafsson, í forsetaskýrslu sinni, 1929. Sjá Gjörðabók fyrir
])að ár, hls. 7). Þrátt fvrir annmarka ])á, sem verið hafa á
starfi þess, hefir kirkjufélaginu þess vegna mikið áunnist í
þágu aðalmálefnis síns—viðhaldi og eflingu kristnihalds og
kirkjulegs starfs í bygðum fslendinga vestan hafs.