Fréttablaðið - 27.08.2011, Qupperneq 17

LAUGARDAGUR 27. ágúst 2011 17
Komdu sæl Jóhanna.Erindi mitt við þig er kjör
lögreglumanna, þ.e.a.s. í hvaða
sporum þeir eru gagnvart viðsemj-
anda sínum sem og eftirlaunamál.
Mig langar til að biðja þig að setja
á þig þau gleraugu sem þú notaðir
þegar þú sjálf varst í kjarabaráttu
fyrir hópi fólks. Ég heiti Gunnar S.
I. Sigurðsson, er lögreglumaður og
búinn að vera það síðastliðin 37-38
ár og er sem sagt enn að.
Þegar ég hóf störf voru föst
laun bara brandari (ekki ósvipað
og þau eru í dag) og allt miðað við
að ná upp kjörunum með yfirtíð,
sem ekki er unnt í dag. Verkfalls-
rétt höfðum við en létum síðan illu
heilli af hendi, á móti átti að sjá til
þess að launakjör lögreglumanna
yrðu alltaf sambærileg ákveðnum
viðmiðunarstéttum. Hástemmdar
yfirlýsingar voru gefnar til að selja
okkur þessa niðurstöðu. Margir
okkar voru mjög ósáttir við þessa
leið, töldu að lögreglumenn ættu
eins og aðrir að berjast og semja
fyrir sínum kjörum og hafa til þess
löggilt verkfæri sem verkfallsrétt-
urinn er. Annað væri niðurlægjandi
fyrir stéttina.
Mig minnir að fyrir verkfalls-
réttinn fengjum við ígildi þriggja
til fimm þáverandi launaflokka og
þannig áttum við að haldast gagn-
vart þeim sem ekki létu verkfalls-
réttinn af hendi. Fljótlega voru
gerðir samningar við aðra hjá rík-
inu og má segja að í þeim samn-
ingum hafi þessi launamunur jafn-
ast út. Þá strax hófu viðsemjendur
okkar að narta í samninginn, teygja
hann og toga og skapa ágreining um
útreikninginn.
Síðan þá höfum við oftast verið
á eftir og klárlega tapað þessari
greiðslu sem við fengum fyrir verk-
fallsréttinn. Núna er staðan þannig
að við höfum verið samningslausir
í tæplega þrjú hundruð daga. Þar
sem ekkert gekk í vor að semja var
deilunni vísað í gerðardóm. Til að
gera deiluna enn langvinnari hefur
það dregist að skipa í dóminn en síð-
ustu fréttir herma að skipanin væri
komin og á að fella úrskurð þann 23.
sept. næstkomandi.
Vel getur verið að dómur þessi
verði okkur mjög í hag og að við
lifum sælir og ánægðir næstu
mánuði en það verður bara nokkra
mánuði. Aftur stöndum við frammi
fyrir kjaradeilu um laun og kjör
þvert á það sem lagt var upp með
á sínum tíma.
Mér finnst þessi staða mjög nið-
urlægjandi fyrir stéttina og að það
hafi það komið fram sem mætir
menn vöruðu við á sínum tíma. Því
er það mín skoðun að samtök okkar
ættu að taka upp baráttu fyrir verk-
fallsréttinum og standa svo keik
frammi fyrir viðsemjendum okkar.
Okkur hefur verið misboðið svo
lengi að nú er nóg komið, tími til að
hysja upp um sig buxurnar og taka
slaginn.
Eftirlaun okkar miðuðust á sínum
tíma við 70 ár eins og almennt hjá
ríkisstarfsmönnum. Vegna eðli
starfsins var það viðmið lækk-
að niður í 65 ár og töldum við það
áfanga á leiðinni. Nú veit ég ekki
hvað þú þekkir vel til lögreglu-
starfsins og ætla svo sem ekki að
reyna að upplýsa hvorki þig né
aðra sem þetta lesa um eðli starfs-
ins. Ég hins vegar fullyrði og nýti
mér þessi tæpu 38 ára starfsreynslu
mína til að segja að starfið sé engu
öðru líkt og eiginlega bannað fyrir
fullorðna... og veika.
Mikill munur er fyrir eldri (og oft
lasburða) lögreglumenn að vinna í
lögreglunni nú á dögum en fyrir
um áratug. Það helgast af því að
mikið hefur verið skorið niður og
því mikil fækkun á stöðugildum.
Það hafði það í för með sér að hver
og einn lögreglumaður fór að vega
þyngra í kerfinu. Hér áður gátu lög-
reglumenn sem komnir voru á efri
ár fundið starf „við hæfi“ innan
embættanna. Nú er ráðið í þau
störf fólk á Eflingartaxta og þessi
eldri lögreglumaður verður að fara
í fremstu víglínu.
Ríkið hlýtur að þurfa að axla
ábyrgð á gjörðum sínum eins og
hinn almenni borgari. Margir
okkar telja að misgjörðir ríkisins
gagnvart okkur í samningamálum
séu nægjanlegar þó ekki bætist við
óviðunandi staða eldri starfsmanna.
Það heyrðist fyrir ekki svo mörg-
um misserum síðan að taka ætti
þessi mál til skoðunar og kviknaði
sú von hjá okkur sem erum komnir
með 35-40 ára starfsaldur að gerð-
ur yrði við okkur starfslokasamn-
ingur í ljósi framanritaðs. Aftur-
kippur virðist kominn í það mál og
er það slæmt. Og það eru ekki bara
við eldri mennirnir sem erum von-
sviknir vegna þessa, þeir nýliðar
sem eru utan starfs vegna fækkun-
ar stöðugilda eru líka vonsviknir.
Þrjá nýliða væri hægt að ráða inn
fyrir hverja tvo eldri starfsmenn
sem hætta.
Ég gæti svo sem haldið áfram
en læt staðar numið hér og vona
Jóhanna að þú skoðir þetta mál með
opnum huga.
Sjálfur tel ég ótækt að lögreglu-
menn þurfi að standa í þessum spor-
um samning eftir samning, þurfa
að standa í samningum með báðar
hendur bundnar. Annað tveggja
þarf að gera, taka upp það kerfi sem
átti að tryggja stöðu okkar án verk-
fallsréttar eða að láta okkur eftir
verkfallsréttinn, sjálfum hugnast
mér það betur.
Þá þarf að taka afstöðu í eftir-
launamálum lögreglumanna og
eða að búa svo um hnútana að eldri
lögreglumönnum sé unnt að klára
starfið án þess að þurfa að fórna
heilsu til þess.
Opið bréf til forsætisráðherra, Jóhönnu Sigurðardóttur
Kjaramál
Gunnar S. I.
Sigurðsson
lögreglumaður
Ríkið hlýtur að þurfa að axla ábyrgð á
gjörðum sínum eins og hinn almenni
borgari. Margir okkar telja að misgjörðir
ríkisins gagnvart okkur í samningamálum sé nægjan-
legt þó ekki bætist við óviðunandi staða eldri starfs-
manna.