Faxi - 01.09.1990, Blaðsíða 19

MINNING
Kristján Þ. Ingibergsson
skipstjóri
Skyndilega var Kristján Þórar-
inn Ingibergsson, Diddi eins og
við nefndum hann alltaf, kvadd-
ur héðan í blóma lífsins kvöldið
3. júlí sl. Fyrir nær tveimur árum
fékk hann áfall sem hann virtist
hafa komist yfir að fullu. Kallið
kom því öllum á óvart.
Hann fæddist 23. febrúar 1947
hér í Keflavík. Foreldrar hans
voru María Auðunsdóttir og
Ingiberg Þ. Halldórsson.
Diddi ólst upp að mestu hjá
móðurforeldrum sínum, heið-
urshjónunum Önnu Kristjáns-
dóttur og Auðunni Karlssyni á
Asabraut 2.
Okkar næstu og bestu ná-
grannar í 20 ár. Diddi var því
heimagangur hjá okkur frá
barnæsku. Hann var ekki gam-
all þegar hann fékk fyrst að fara
með okkur í dragnótaróður á
mb. Baldri út í Buktina.
Sextán ára byrjaði hann að
fara með okkur í hlauparóðra og
var svo að mestu á mb. Baldri
þar til hann fór í Stýrimanna-
skólann. Þar lauk hann námi
vorið 1971. Þá fór hann strax
stýrimaður á mb. Hegra með Jó-
hanni Péturssyni, sem áður
hafði verið með mb. Baldur.
Árið 1972 var Diddi skipstjóri
á mb. Ólafi II KE. Um skeið átti
hann mb. Skagaröst með Sævari
Brynjólfssyni og var þar skip-
stjóri. Eftir að þeir seldu Skaga-
röstina var hann að mestu með
Þorsteini Árnasyni á ms. Ársæli.
Árið 1981 kom Diddi aftur á mb.
Baldur og þá sem skipstjóri. Þar
fann hann sig vel, einkanlega á
dragnótaveiðunum og náði á
þeim betri tökum en flestir eða
allir þau ár sem hann átti eftir.
Öll árin hafði hann sömu sam-
hentu skipshöfnina að mestu
með sér á mb. Baldri.
Diddi var nútíma skipstjóri.
Hann var fljótur að tileinka sér
öll ný tæki og náði leikni í að
fara með þau og nýtti sér kosti
þeirra.
Ekki stólaði hann þó alfarið á
tæknina, heldur lagði sig einnig
eftir fræðum þeirra eldri og
margar „lexíurnar" í dragnóta-
fræðum nam hann í eldhúsinu
hjá Óskari Jónssyni, sem kennd-
ur var við mb. Gullþór á sinni tíð.
Síðan í haust var hann búinn
að brjótast í að eignast mb. Bald-
ur sem seldur hafði verið til Ak-
ureyrar, til þess að hirða af hon-
um kvótann. Sú sala var honum
mikið áfall og kom honum sem
öðrum mjög á óvart. Diddi var
kominn í forstöðu í félagsskap
skipstjórnarmanna og gegndi
ýmsum trúnaðarstörfum á
þeirra vegum. Mest lét hann þó
til sín taka í öryggismálum sjó-
manna.
1 einkalífi var Diddi mikill
gæfumaður. Kornungur valdi
hann sér traustan lífsförunaut,
Kristínu Guðnadóttur. Þau stofn-
uðu heimili aðeins 16 ára gömul.
Ekki spáðu allir vel fyrir því til-
tæki, en þau voru samhent og
staðráðin í að hnekkja öllum
hrakspám. Leystu öll sín vanda-
mál ekki síður en þeir sem eldri
voru og fljótlega varð heimili
þeirra og sambúð til fyrirmynd-
ar. Börnin urðu þrjú, Anna Mar-
ía, bóndakona austur á Hellu-
vaði 111, sem á tvö börn, stúlku
og dreng, Guðný, sem þegar hef-
ir fest ráð sitt, og yngstur er svo
Bergþór.
Diddi var mjög hændur að afa
sínum og sjaldan lét Auðunn sig
vanta á bryggjuna þegar Baldur
kom að landi. Það mátti vel sjá á
honum hvernig Baldur hafði
fiskað.
Nú verða þáttaskil í lífi þeirra
sem næst stóðu Didda, mest hjá
þér Kidda mín og börnunum.
Megi góður Guð styðja ykkur og
styrkja.
Ólafur Björnsson.
elta mig inn á stöðina því að opin-
berar byggingar væru algjörir
bannstaðir fyrir slíkt fólk. Þeim
yrði strax stungið í steininn ef lög-
reglan sæi þær þar. Eg ákvað því
að bíða þar átekta og fylgjast með
atburðarrásinni úr fjarlægð. Tann-
læknirinn og sonur minn virtust
óhultir í bílnum. í fyrstu ætluðu
konurnar að velta bílnum og tóku
að rugga honum allmikið til hlið-
anna, en ein kvennanna kenndi í
brjósti um drenginn og vildi ekki
skaða hann. Þær hættu því við að
velta bílnum.
Nú hófst tveggja klukkustunda
bið þar sem ég beið eftir því að
þær færu burt, og þær jafn
ákveðnar í því að ná sér niðri á
mér. Þær þorðu ekki inn á sím-
stöðina af ótta við að lögreglan
birtist og handtæki þær, og ég hik-
aði við að brjóta mér leið í gegn-
um kerlingaþvöguna þar sem þær
lokuðu einu undankomuleið
minni út af símstöðinni. Eg vonað-
ist til að lögreglan yrði vör við læt-
in þarna úti fyrir og kæmi okkur
til hjálpar.
Á meðan á þessu stóð var fólk
sífellt að fara til og frá símstöðinni.
I borginni eru 4 milljónir íbúa og
var ég vonlítill um að nokkur
kunningi rækist þarna inn, enda
þekkti ég aðeins örfáa í borginni.
En viti menn, allt í einu kemur
þarna aðvífandi innfæddur prest-
ur sem ég þekkti og bjó í borginni.
Hann dreif sig strax í að reyna að
leysa vanda minn og fór út til að
tala við kvenfólkið. Aðeins þeir
sem hafa dvalið um tíma í afrísku
samfélagi geta séð fyrir sér þær
samningaviðræður sem nú byrj-
uðu, með öllum þeim æsingi og
handapati sem slíku fylgir.
Konunum var heitt í hamsi yfir
þessum ófyrirleitna útlendingi
sem hafði blóðgað stallsystur
þeirra. Og nú kröfðust þær skaða-
bóta fyrir blóðugan puttann! Þær
vildu fá ekki minna en 50 Naira,
sem í þá daga voru jafnvirði tæp-
lega $100. Þegar kunningi minn
kom inn á stöðina til mín með
þessa kröfu tók ég það ekki í mál,
enda hafði stúlkan sjálf skapað sér
þessi vandræði. Vinur minn hristi
höfuðið yfir þrjósku Islendingsins.
Hann taldi sig hafa náð góðu sam-
komulagi og mætti ég þakka fyrir
að sleppa svo létt!
Hann fór út aftur að tala um fyr-
ir stúlkunum og kom ekki aftur
inn til mín fyrr en eftir langan
tíma sigri hrósandi, því að nú
hafði honum tekist að lækka
skaðabótakröfuna niður í 10 Na-
ira, sem hann sagði að ég yrði að
fallast á og þar með yrði málið úr
sögunni. En ég var ekki á því að
láta vændiskonu komast upp með
það að hafa fé út úr mér. Ég sat við
minn keip eins þver og þrjóskasti
íslendingur getur verið, þegar
honum finnst hann ranglæti beitt-
ur. „Hvað sem gengur á, kvensan
skal ekki fá eitt einasta penní frá
mér," svaraði ég.
Enn einu sinni hélt presturinn út
í myrkrið til frekari samningavið-
ræðna og var nú orðinn vonlítill
um að geta leyst málið farsællega.
Eftir drykklanga stund kemur
hann skælbrosandi inn til mín aft-
ur og segir málið leyst og ég sé nú
laus við allar skaðabótakröfur.
Sjálfur yfirmaður lögreglunnar í
þessum borgarhluta hafði óvænt
komið á staðinn, hlustað á alla
málavöxtu og kaus að trúa prest-
inum og tannlækninum fremur en
skækjunum. Hann skipaði þeim
að hypja sig burt ellegar léti hann
menn sína handtaka þær allar.
Loksins gátum við haldið heim á
leið eftir viðburðaríkt kvöld.
Þegar danskur prestur, sem var
yfirmaður minn í Nígeríu, heyrði
málavöxtu, hafði hann mjög gam-
an af og stríddi mér mikið. „Hugs-
aðu þér bara, Steini," sagði hann
oft við mig. „Ég sé fyrir mér fyrir-
sagnir blaðanna, ef þetta hefði
orðið að lögreglumáli." Uppá-
haldsfyrirsögnin hans, sem hann
gat helst ímyndað sér að blöðin
myndu hafa birt, var þessi:
„Kristniboði krafinn skaðabóta
fyrir illa meðferð á vændiskonu!"
En ég þakkaði mínum sæla fyrir
farsæla lausn, og hét því að koma
aldrei aftur nálægt þessari sím-
stöð!
Þetta er aðeins einn af mörgum
afríkupunktum mínum. Af nógu
er að taka, en það bíður seinni
tíma.
FAXI 183