Árbók Tannlæknafélags Íslands - 01.01.1971, Blaðsíða 22

sjálf að vera orðin nægilega þroskuð til að hugsa um
þær.
Með þessu kerfi er létt útgjöldum af bamafjölskyld-
unum, en það teljum við mikilvægast. Við álítum, að
ætli liið opinbera að greiða kostnað vegna tannlæknis-
þjónustu landsmanna, eigi að byrja á að létta undir með
barnmörgum fjölskyldum. Þar er þörfin mest.
Auðvitað er ekki hægt að veita strax í upphafi öllum
árgöngunum svona fullkomna þjónustu, og er því nauð-
synlegt, að annast fyrst börn á barnaskólaaldri, 6-12 ára.
Síðan yngri börnum, allt að tveggja ára aldri, en auka
við, eftir að þeim áfanga er náð, eldri árgöngum. Finnst
okkur rétt, að stefnt sé að 16 ára aldri, því að flest börn
hér á landi eru í skóla til þess aldurs. Auðvitað niætti
síðan veita eldri unglingum sambærilega þjónustu, þó
að við teljum hildaust, að í upphafi skuli fyrst hugsa
um yngri börnin og byggja þannig kerfið upp á góði’i
undirstöðu. Er þetta lík stefna og Reykjavíkurborg hef-
ur hingað til fylgt í þessu máli.
Nauðsynlegt er, að hið opinbera setji á stofn og starf-
í’æki tannlæknastofur í dreifbýlinu. Með því eina móti
er von til að tannlæknar fáist til stai’fa þar, svo að hægt
sé að gefa íbúum landsins tækifæri til að njóta sem jafn-
astrar aðstöðu til tannlæknisþjónustu.
Tvö önnur kerfi hafa vei’ið nefnd í sambandi við op
inbera tannlæknisþjónustu: Endurgreiðslulcerfi og sjúkra-
samlagskei'fi, en vegna þess, hve gölluð þau eru, geturn
við ekki annað en varað við að taka þau upp hér, þó að
fjái’hagslega liafi þau sýnt sig að vera tannlæknum síð-
ur en svo óhagstæð.
Helztu ókostir þeii’ra eru þessir. Þar eð búast má við
aukinni eftii’spui*n eftir þessai’i þjónustu, komist þessi
kerfi á, er bætt við að nýútskrifaðir tannlæknar fáist
síður til stai'fa í dreifbýlinu, heldur setjist fi'ekar að í
þéttbýlinu. Aukast þannig ósjálfrátt ei’fiðleikar dreifbýl-
20