Árbók Tannlæknafélags Íslands - 01.01.1971, Blaðsíða 36

ekki haldið hreinu. Sé fyllsta hreinlætis gætt, verða
bólgubreytingar „minimal“, sem þýðir, að viðgerðin get-
ur varað áfallalítið fyrir stoðvefinn.
Gott heilsufar tannarinnar þýðir ekki aðeins skaplegt
útlit hennar og tyggingarhæfni rétt á meðan verið er að
„sementera“. Markmið tannlæknisins er að viðhalda heilli
tönn í hraustum stoðvef.
PATO GENESIS
Tannslíðurbólga (periodontitis marginalis chi’onica) er
i eðli sínu „progressivur“ sjúkdómur, sem hefst (að und-
angenginni tannholdsbólgu), þegar „sulcusbotninn" við
CEJ rofnar og niðurvöxtur „epitelsins“ hefst og eyð-
ing hins „marginala“ beins (resorption) byrjar. Sé
ekkert aðhafst, læknast sjúkdómurinn að sjálfu sér, þeg-
ar allur sá vefur (periodontium), sem hann herjar, er
upp urinn og tönnin fallin.
Tannklofsbólga (furcation involvement) heitir það stig
tannslíðurbólgunnar, þegar „hólgufronturinn“ hefir náð
til þess hluta tannarinnar, sem umlykur „rótarkómplex“
hennar og brýtur niður „periodontium“ þessa svæðis og
tannklofsbein. Tannklofsbólga gefur því aðeins til kynna
staðsetningu „bólgufrontsins“ i framvindu sjúkdómsins.
Það þykir fullsannað, að bólga eða drep (necrosa) í
tannkvikunni, getur valdið sjúklegum vefjabreytingum í
rótarslíðri og aðliggjandi beini. „Retrograd“ kallast
„periodontitis“, þegar upptök hans verða rakin til sjúk-
legra breytinga í tannkvikunni, sem breiðst liafa via
bicanales út í tannslíðrið.
HISTOLOGI
Sýni af bólguvef frá tannklofi er í engu frábrugðið
sýnum frá öðrum „periodontitis“-sýktum svæðum. Hér
er um „óspesifiska“ bólgu (inflammation) að ræða.
„Oedema“ og „infiltrationsfrumur“ setja mark sitt á svæð-
34