Austurland


Austurland - 23.12.1968, Blaðsíða 11

Austurland - 23.12.1968, Blaðsíða 11
JOLIN 1968 AUSTURLAND 11 Þegar þessi litli angi skríður úr egginu er hann ekki frýnileg- ur. En ef maður strýkur hann með bómullarhnoðra vættum í feiti er eins og unginn sé snertur með töfrasprota. Dúnninn reisir sig upp og í staðinn fyrir hrá- blauta vesalinginn hefur maður nú í hendi sér spriklandi dún- hnoðra. Fyrsti grágæsarunginn minn lá á hitapúðanum og safnaði kröft- um. Hann hallaði undir flatt og horfði á mig með öðru auganu. Það gera fuglar alltaf þegar þeir þurfa að skoða eitthvað vendi- lega. Þegar ég hreyfði mig og sagði eitthvað, hætti hann að kíkja og — heilsaði. Já, þetta litla kríli heilsaði nákvæmlega eins og full- orðin gæs. Teygði fram hálsinn, gaf frá sér sama hljóðið, aðeins börnum og þau hefðu hætt að kvarta, en gæsarunginn iminn kom bröltandi út úr hlýjunni, horfði með öðru auganum á fóst- urmóður sína og hljóp svo há- grátandi fiá henni. „Píp-píp-píp!" Þessi vesalingur stóð nú þarna miðja vegu milli mín og gæsar- innar, óhamingjusamur og forín- andi. Þá gerði ég smá hreyfingu og gaf foljóð frá <mér — grátur- inn hætti og litla kornið teygði hálsinn og kom þjótandi tíl mín og t'ísti í sífellu: „VI-ví-ví-ví". Þetta snart tilfinningar mínar, en ég haifði ekki hugsað mér að gerast gæsamamma. Þess vegna tók ég ungann, stakk foonum langt undir belginn á þeirri gömlu og ætlaði að forða mér hið bráðasta. En ekki hafði ég farið nema nokkur skref, þegar ég heyrði gráthljóðið aftur. „Píp- Gœsarunginn miklu lœgra, næstum því eins og hvískur. Hið furðulega var ekki aðeins það, að hann heilsaði eins og fullorðinn, heldur ekki síður hitt, að hann gerði það þannig, að það var eins og hann hefði gert það þúsund sinnum áður. Ég foar gæsarungann út í hundabyrgið, þar sem tamin gæs lá á eggjum, og stakk honum undir hana. Þar með hélt ég, að ég væri laus allra mála og þyrfti ekki að hugsa um ungann meira, en ég fékk brátt að reyna annað. Ég beið dálitla stund fyrir fram- an foreiðurskýlið til þess að vita, hvort allt væri ekki í lagi. Allt í eiuu heyrði ég tíst. „Ví-ví-ví-ví", heyrðist undan foelgnum á þeirri gömlu. Hún svaraði með róandi kvaki: „Bra-'bra-fora,'. Þetta hefði nægt ö'llum s'kynsömum gæsa- Heilabrot 1. Ef Anna rímar á móti Hanna þá skrifaðu tölurnar 5—10 og byrjar aftan frá. Ef það rím- ar ekki, þá skrifaðu tölurnar í réttri röð. 2. Teiknaðu ferfoyrning, ef B er ekki þriðji stafur í stafrófinu, en ef svo er, gerir þú kross;. 3. Ef A er sama sem 1, Á sama sem 2 o. s. frv. Hvað er þá C + D mikið? 4. Ef það er skafckt að Frakk- land sé stærra en Belgía, þá teiknaðu jólakerti. Annars s|kaltu skrifa A. 5. Ef það er rétt að rottur veiði hunda og mýs ketti, þá teikn- aðu blóm, en ef það er ekki rétt þá skrifaðu einstafa odda- tölu, sem verður að jafnri tölu þegar henni er snúið við. Svör á bls. 23. píp-píp". É|g leit við, og það hefði getað komið steinhjarta til að vikna, að sjá þetta grey brölta áfram, hrasa, rísa upp aftur og elta mig með furðulegum hraða. Og gráthljóðið var skerandi. Það var ekki um að villast: Það var ég en ekki tamda gæsin sem var mamman. Þessi dúnhnoðri var ekki meira en tvö grömm, en ég vissi vel hvílík byrði þetta fósturbarn yrði mér. Það sem eftir var dagsins leið hjá mér eins og öðrum gæsa- mömmum. Við héldum ofckur á enginu og mér tókst að láta fósturbarnið skilja, að saxað egg með forenni- netlum er ágætis matur. Aftur á móti gat barnið gert mér það skiljanlegt að það vildi ekki án mín vera eina mínútu. Éig bjó mér því til körfu handa Maríu minni, en svo ihafði ég skírt haua, og skildi hana aldrei við mig. Á næturnar lá María undir hitapúða, sem ég hafði komiðfyr- ir í einu homi herbergisins. Þegar ég setti hana þar á kvöldin gaf hún frá eér ánægjuhljóð, „Virr", svona eins og góð börn eru vön að gera þegar þau fara að sofa. En rétt þegar ég var að festa blundinn þá foeyrði ég að María endurtók syfjulega „Virrrrr". Ég hreyfði mig ekki. Þá iheyrðist hljóðið aftur svolítið hærra og eins og spyrjandi: „Ví-vá-ví-ví". I sinni ágætu toók um ferðir Ní- elsar Hólmgeirssonar foefur Selma Lagerlöf svo réttilega sagt, að þetta hljóð þýddi: Hér er ég, hvar ert þú? Ég anzaði ekki fremur en áður, og gróf mig dýpra niður í toddann, og von- aði að barnið sofnaði. En það var nú ekki því að heilsa: Aftur kom hljóðið og það var einhver óró- leiki og kvíði í röddinni. Og brátt kom píphljóðið skerandi og ör- væntingarfullt: „Píp-píp-þíp". Ég varð að rísa upp og sinna barninu. Og María heilsaði mér með gleðitísti sem aldrei ætlaði að enda: „Ví-ví-ví-ví!" Hún var svo glöð að fá vissu sína fyrir því að hún var ek'M ein í myrkri. Ég ýtti henni undir hitapúðann og foún dillaði af ánægju: „Virr, virr", og sofnaði iþegar. Það gerði ég lika, en það var varla liðinn einn támi þegar ég vaknaði aftur við spurnartístið. „Ví-ví-ví-vií!" Aftur varð ég að skríða fram úr og sinna barninu. Þetta endurtók sig á klukkutíma fresti, klukkan 12, kluJkkan eitt. Þegar klukkuna vantaði 11 mín- útur í þrjú þoldi ég ekki meira, rauk upp, sótti vögguna, þ. e. körfuna, og setti hana við höfða- lagið. Eins og ég átti von á iét María í sér heyra kl. þrjú. Ég svaraði eins og gæsamamma: Bra-bra- bia, og dumpaði létt á hitapúð- ann. „Vírrrr", sagði Maria og sofnaði með það sama. Fljótlega komst ég upp á lag með að segja bra-bra-bra án þess að vakna, og ég held að ég mundi gera það enn í dag, ef ég heyrði vívíví í svefnrofunum. Um morguninn þegar bjart var orðið, dugði mér ekki lengur að segja bra bra fora og dumpa í hitapúðann. María hafði komizt að því að púðinn var ekki ég. Hún vildi koma til mín og grét. Nú, og hvað gerir maður, þeg- ar litli sæti krakkaanginn hrin kl. 5 að morgni? Jú, alveg rétt, maður kippir foonum upp í rúmið til sín og biður þess í hljóði, að þessi litli engill lofi manni að sofa í njoikkrar mínútur enn. Og það gerir Mka tolessaður engillinn og maður nýtui' morgunblundsins þar til — já, þar til allt verður blautt við hliðina á manni. En svoleiðis nokkuð kom aldirei fyrir Maríu. Hún var sérstaklega þrifið barn. Og það var ekki af óþekkt, þó að hún vildi ekki vera ein nokkra stund. Við verðum að hafa í huga að verði fuglsungi viðskila við móður sína er honum dauðinn vís. Það er því skiljan- legt, að hann reki upp foljóð, þeg- ar hann týnir móður sinni, ef það gæti orðið til iþess að hún finni hann. María elti mig um allt. Þegar ég sat við skrifborðið kúrði hún undir stólnum mínum. Og íhún var ánægð, ef ég svaraði henni, þegar foún kallaði. Á daginn gerði hún það á nokkurra mín. fresti en á nóttunni á klufckustundar fresti Mér jþætti gaman að sjá þann mann — eða réttara sagt — ég kærði mig ekki um að sjá þann mann, sem ekki forærðist yfir slíku trúnaðartrausti. Um það leyti sem vorið breyt- ist í sumar, verður þessi litli dún- hnoðri að fullorðnum fugli. Og hvílík dásemd er það, þegar væng- irnir fá flugkraftinn og þenjast út og lyfta honum frá jörðunni. Kionrad Lorenz. Tunglferð Munchausens Þið kannizt öll við Miinchaus- en barón. Munið þið eftir sögunni þegar hann klifraði upp bauna- grasið alla leið upp í tunglið? Það var ekki eina ferðin hans til tunglsins. Og nú skuluð þið fá að heyra aðra tunglferðarsögu eftir Múnchausen. Eitt sinn er ég var í siglingum lenti skip mitt í fovirfilvind og þeyttist að minnsta kosti þúsund mílur upp í loftið. Þar sveif það á skýjunum þar til vindhviða fyllti seglin. Þá tók það sfcriðinn með ógurlegum hraða. 1 sex vik- ur sigldum við skýjum ofar. Þá sáum við land. Það var kringlótt eyja og silfurglitrandi á að sjá. Brátt fundum við góða foöfn. Þar g3ngum við á land og komumst brátt að því að eyjan var byggð. Langt fyrir neðan okkur sáum við annan fonött með bæjum og biorgum, fjöllum, ám og vötnum og við vorum ekki lengi að átta okkur á því, að þetta hlaut að vera sú jörð, sem við komum frá. Hér á tunglinu — því auðvitað vorum við staddir á tunglinu — sáum við einhverjar ógnarstórar verur sem svifu fram og aftur á risastórum, iþríhöfðuðum gömm- um. Það segir lítið um stærð þess- ara risafugla, þó að ég segi yfck- ur það, að vængir þeirra voru stærri en stórseglið á skipi ofck- ar. En tunglbúar nota þessa fugla á sama hátt og við hesta. Allt er svona stórvaxið á tunglinu. Ósköp venjuleg lús er á stærð við sauðkind hjá okkur. Hættulegasta vopn þeirra tungl- búa eru gulrófur. Þeir feasta þeim eins og við spjóti og sá sem verður fyrir slíku skeyti ihnígur samstundis dauður niður. Enginn tunglbúanna er minni en 10 m á hæð. Ekki eyða þeir miklum tíma í að toorða. Þeir opna ein- faldlega hlera vinstra megin á maganum, stinga matnum þar inn og lofca svo. Þetta gerist einu sinni í mánuði. Með öðrum orð- um, þeir borða bara 12 sinnum á ári. Þeir hafa aðeins einn fingur á hvorri hendi, en þessi eini gerir sama gagn og okkar fimm. Höfuðið geyma þeir undir hægri handleggnum og þegar þeir fara að heiman eða taka iþáitt í iþróttakeppni, skilja þeir það stundum eftir heima. Ykkur kann ef til vill að þykja þetta ósennilegt, en ef þið trúið ekki orðum mínum, þá getið þið Framh. á 10. siðu.

x

Austurland

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Austurland
https://timarit.is/publication/808

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.