Dagblaðið Vísir - DV - 12.03.2005, Blaðsíða 42

Dagblaðið Vísir - DV - 12.03.2005, Blaðsíða 42
42 LAUGARDAGUR 12. MARS 2005 Helgarblað DV Framdi sjálfsmorð af hræðslu Skelkaður Breti framdi sjálfsmorð eftir að brotist hafði verið inn ííbúð hans íþriðja sinn á einu ári. Vinir og kunn- ingjar fyrrum her- mannsins Herbert tHuckland, sem var 84 ára, segja að hann hafi verið dauðhræddur eftir að hafa meett þjófunum ísíðustu ránsferð. Eigin- kona Buckland kom að honum hangandi í bakgardinum.Jnn- brotsþjófarnir myrtu hann. Öll fjölskyldan er niðurbrotín. Hverslags ástand er ilandinu ef fólk er ekki óhætt heima hjd sér," sagði mágur hans. íraksd völ tók barnamorð- ingja á taitguiii Hinn breski Andrew Wragg, sem kæfði 10 ára veikan son sinn I svefni, segir dvöl slna lírak hafa ----- brotið sig andlega niður. Fyrrum her- >> s maðurinn sagðist \ ^»m» ^ fyrir rétti hafa haldið aðJacobhafibeðið hann um að drepa á\' M s'9-Jocobþjáðistaf JjV JÉ ólæknanlegum sjúkdómi sem hefði dregið hann til dauða fyrir þrítugt. Geðlæknir bar vitni iréttinum og sagði Andrew afar sjúkaná geði. Hann trúir að hann hafi álitiðað Jacob værí búinn að gefast upp á lífinu. JVIyrti pabba siim í svefui Breskur karlmaður sem er sakaður um að hafa myrt pabba sinn í vik- unni hefurjátað að hafa gert það, sofandi. Jules Lowe, semer32ára, sagði kviðdómnum að hann hefði fundið pabba sinn látinn. Likið var afar Illa farið en Edward, 83 ára, fannst liggjandi á : þílastæðinu fyrir utan hús sitt. Ein- hver hafði greinilega barið, spdrk- að og traðkað ofan á honum. Talið er að hann hafí einnig verið bar- inn með stól og að hofði hans hafí veríð slegið utan íbíl. Þegarlög- reglan kom á vettvang kom sonur- inn hlaupandi út úr húsinu nak- inn. Við réttarhaldið IManchester sagðiJules að hann hefði gengið I svefni síðan hann var barn. Á næt- urnar hefði hann lagt I vana sinn að öskra, elda og gekk einu sinni heila mílu, steinsofandi. Louis Dethy ætlaði ekki að leyfa börnunum sínum að eignast húsið eftir hans dag. Hann kom fyrir hættulegum gildrum og sprengjum um allt húsið svo hvert og eitt þeirra myndi láta lifið um leið og þau stigu fæti inn fyrir. Vildi alla fjölskyldu sína feiga „Stundum langar mig að taka riffilinn minn og drepa eitthvert af bömunum mínum," hafði Louis Dethy sagt við nágranna sinn einn daginn. Dethy var bæði sérvitur og ótrúlegur karakter. Ef rithöfundur- inn Emile Zola, sem skrifaði fjölda bóka, hefði skrifað um Dethy hefði lesendum þótt hann afar óraunsæ persóna. Enginn skyldi fá húsið Dethy átti 14 börn, fjóra syni og tíu dætur. Alls áttu þau svo 44 börn, fæst sem Dethy þekkti. Hann ákvað einn daginn að drepa alla fjölskyld- una sína en ekki fyrr en hann væri Sakamál sjálfur dáinn. Eftir að konan hans lést ákvað hann að ekkert barna þeirra skyldu fá húsið í Charleroi í Belgíu. Hann bjó þó ekki einn í hús- inu. Hann hafði ráðið til sín ráðs- konu sem sá um að elda ofan í hann og þrífa. Ráðskonan Monique fékk að búa í húsinu í staðinn en ekki leið á löngu fyrr en hún var farin að sofa í sama rúmi og hann. Húsið hafði einu sinni tilheyrt móður Dethy en áður en hún lést hafði Dethy reynt að koma henni á elliheimili. Sú gamla var ekki par hrifin og fékk nokkur barnabarn- anna með sér í lið og fékk á endan- um að vera kyrr í húsinu. Hún breytti einnig erfðaskrá sinni svo barnabörnin myndu erfa húsið eftir að hún væri látin en Dethy og Mon- ique fengu leyfi til að búa þar svo lengi sem þau myndu lifa. Daginn sem hún lést vaknaði Dethy við þá martröð að húsið væri ekki hans. Dethy hafði erft eitthvað af hefnigirni móður sinnar og skipulagði skelfilega hefnd þar sem hann notaði verkfræðikunn- áttu sfna sem var altöluð í hverf- inu. Árið 2001, þegar hann var um áttrætt, hóf hann handa. I Louis Dethy Dethy hafði erft eitthvað afhefnigirni móður sinnarog skipulagði skelfilega hefnd þar sem hann notaði verkfræðikunnáttu sína sem var altöluð í hverfinu. Árið 2001, þegar hann var um áttrætt, hófhann handa. Heimilið Lífið á heimilinu var þó allt annað en rómantiskt. Dethy stjórnaði með harðri hendi og veigraði sér ekki við að berja krakk- ana og Jeanne. Beitti börnin ofbeldi Dethy hafði sjálfur verið einka- barn. Hann sýndi ungur mikla hæfi- leika í verkfræði og var fljótlega þekktur sem slíkur. Hann starfaði alla sína ævi í sömu verksmiðjunni þar sem honum var sýnd mikil virð- ing. Eftir stríðið giftist hann Jeanne og eignaðist með henni öll börnin. Jeanne breytti garðinum í lítinn matjurtagarð svo þau gætu átt ofan í barnaskarann en sjálfur fór hann í verksmiðjuna á hverjum morgni. Lífið á heimilinu var þó allt annað en rómantískt. Dethy stjórnaði með harðri hendi og veigraði sér ekki við að berja krakkana og Jeanne. Öll börnin forðuðu sér hið fyrsta að heiman og brátt sátu Dethy og Jeanne ein eftir. Jeanne þoldi þó ekki lengi ein með Dethy og flutti frá honum er þau voru um sextugt og bjó þaðan í frá hjá einni dóttur þeirra. Á þessum aldri hefðu margir fráskildir karlmenn bugast en ekki Dethy. Hann sökti sér í uppfinning- ar og var alltaf tilbúinn að hjálpa ná- grönnunum með hin ótrúlegustu verkefni. Hann saknaði greinilega ekki bamanna eða konunnar eða þangað til hann uppgötvaði að hann ætti ekki lengur húsið. Kom fyrir 19 sprengjum Hann vissi sem var að eftir hans Faldar sprengjur Húsið var undirlagt sprengjum og gildrum. Sprengjusérsveit lög- reglunnar átti í fullu fangi með að aftengja þær allar. dag myndu börnin hans koma og ganga um húsið eins og það væri þeirra. Jæja, þeim skyldi svo bregða í brún! Hann hóf að búa til gildrur hvar sem var um húsið. Með verk- fræðikunnáttunni kom hann fyrir 19 gildrum um allt húsið, hver og ein nógu krafmikil til að drepa þann sem stóð hjá. I eldhúsinu kom hann fyrir byssu sem var tengd sprengu. Sá sem myndi lyfta byssunni upp myndi verða undir veggnum sem myndi hrynja við sprenginguna. í baðherberginu kom hann fyrir tveimur sprengjum inn í veggnum svo kraftmiklum að herbergið hefði lagst saman. Svona kom hann fyrir hverri gildrunni af fætur annarri um allt húsið. Hann og Monique voru að sjálfsögðu í mikilli hættu en hann tók áhættuna og lét Monique fá miða þar sem allar sprengjurnar voru útskýrðar. Þannig gat hún at- hafst í húsinu án þess að eiga á hættu að drepa sig eða þar tO 6. október 2002. Rétt fyrir miðnætti vaknaði hún upp við mikinn há- vaða. Hún vissi strax hvað gerst hafði, stökk á fætur og yfir til ná- granna. „Hjálpið mér! Louis er dá- inn!" Nokkrum mínútum síðar var lögreglan mætt á svæðið og fann lík Dethy á gólfinu. Ein sprengjan hafði sprangið framan í hann af svo mikl- um krafti að andlitið vantaði á stór- um hluta. Heimilið eins og átakasvæði Lögreglan fann engar vísbend- ingar um að Dethy hefði verið myrt- ur. Ekkert morðvopn var á staðnum. „Hvernig hafði hann eiginlega dáið?" Eftir ítarlega rannsókn gerði lögreglan sér grein fyrir að Dethy hefði "Iátist af völdum falinnar sprengju í veggnum. Skelkaðir yfir aðstæðunum ákváðu þeir að forða sér út úr húsinu og kalla á sprengju- sérfræðinga sem tóku rafmagnið af og hófu að leita. Áður en langt um leið sprakk ein sprengjan en sér- sveitamennirnir sluppu með skrekk- inn. Yfirmaður deildarinnar ráku alla út úr húsinu enda lfktist það frekar hættulegu jarðsprengjusvæði en heimili. Eftir að hafa róað sig nið- ur hófu þeir leitina skjálfandi aftur. Þeir fundu hverja gildruna á fætur, annar. Ein sprengjan hafði sprungið ef barnaleikfangi hefði verið lyft. Ein var tengt bjórkippu sem lá á borði, önnur var tengd sjónvarpinu og enn önnur vínkassa. Eftir fimm daga stanslausa vinnu höfðu allar sprengjumar verið gerðar óvirkar,.- Þann 11. október 2002 gat fjölskyídif. Dethy því loksins stigið inn í húsið. Monique var tekin í yfrrheyrslu en fljótlega sleppt. Hæfileikarnir notaðir til ills Einn sprengjusérfræðingurinn lét fjölmiðla hafa eftir sér að Dethy hlyti að hafa ískalt grjót í staðinn fyr- ir hjarta. „Þvflfk grimmd! Hann ætl- aði að drepa alla fjölskylduna sína þegar hann væri sjálfur fallinn frá. Réttlætinu var fullnægt þegar hann drapst sjálfur við skipuleggja þessa grimmd. En hann var klár, við verð- um að gefa honum það. Ef hann hefði ekki verið svona illa innræktur hefði hann áræðanlega getað náð langt og gert góða hlutí fyrir mann- kynið. Núna fer hann hins vegar beina leið til helvítis," l
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64

x

Dagblaðið Vísir - DV

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagblaðið Vísir - DV
https://timarit.is/publication/255

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.