Tímarit Þjóðræknisfélags Íslendinga - 01.01.1943, Síða 126

Tímarit Þjóðræknisfélags Íslendinga - 01.01.1943, Síða 126
102 TÍMARIT ÞJÓÐRÆKNISFÉLAGS ÍSLENDINGA inga-upphæð. En gróðinn reyndist skammvinnur. Hinum nýja meistara myntarinnar þraut aldrei gljápappi. Hann sneið nýjar kringlur og krotaði rúnir og myndir á þær, sem báru af öllu sem áður hafði sést; og enn gekk góður gjaldmiðill úr gildi fyrir öðr- um nýjum. Nú vorum við horna- lausir og peningalausir. Þetta var ekki kreppa, heldur blátt áfram fá- tækt, jafnvel örbirgð. Þá kom sérstakt atvik fyrir sem gjörbreytti fjárhag okkar, og það fyrir einbera tilviljun. Faðir minn var skytta, og notaði stór högl, sem kölluðust rennilóð, þegar hann skaut á seli eða hnísur. Ekki man eg hvernig það atvikaðist að eg flatti eitt rennilóðið út með hamri á steðja; en mér er enn minnisstætt hvernig mér var innanbrjósts, þegar eg horfði á blýkringluna og bar hana saman við pappapeningana keppinautar míns. Eg krotaði eitthvað á plötuna. Þarna var skildingur í lagi! Nú hnupluðum við höglum frá föður okkar og slógum peninga í krafti lag- anna — okkar laga. Aftur urðum við auðugir, og það fyrsta sem við gerðum var að kaupa inn öll horn sem voru til sölu; og þau voru mörg, því allir vildu eignast þessa nýju málmpeninga, og þótti lítið koma til gljápappa-gjaldeyris. Skildum við nú ekki hvernig okkur hafði nokkurntíma getað þótt lítið varið í horn. Nú varð hjörðin aldrei nógu stór; og eins var með sjóðinn sem óx þó dag frá degi. Nokkur ótti fylgdi þó auðnum. Keppinautur minn var vís til að detta ofan á eðli og upp- runa velmegunar okkar, og ná í efni hjá búðarlokunni. Hins vegar mundi hörðu að mæta frá hendi föður okkar, kæmist hann að því hvernig við rænd- um haglapokann hans. Samviskuna friðaði eg með því, að plöturnar mætti altaf bræða upp og rúlla úr þeim högl á ný. Það var al- vanalegt. Blýið var skorið niður í teningslagaða bita og “rúllað” með sléttum, ávölum steini í járnpotti. En það var annað sem kom okkur í koll. Þegar við bræður sátum nú ein- ir að öllum hornunum og því nær ótakmörkuðum peninga-sjóð, mistu leiksystkini okkar smámsaman allan áhuga fyrir þessum auðæfum. Við fjarlægðumst þau eins og anda á astral-plani. Þau léku sér að leggjum og skeljum, selkjúkum og hverju öðru skrani sem þau gátu hönd á fest, öllu nema hornum og blýpeningum. Það kvisaðist jafnvel, að sum hefðu lagt saman sjóði sína, brætt upp blýið og skift því við skyttu, suður á Strönd, fyrir sælgæti úr kaupstaðn- um. Af skiljanlegum ástæðum gát- um við ekki einu sinni haft svo mikið sem brjóstsykurmola upp úr okkar peningum. Látbragð þeirra gagnvart okkur bræðrum sýndi glögt að við vorum velkomnir að auðnum. Best að hver byggi að sínu. Þá mistum við líka alla trú á auðlegð okkar. Hvorki sauðfé né peningar höfðu nokkru sinni gert okkur eins glaðan dag, eins og þegar þau tóku okkur a ný inn í félagsskap sinn og við lék- um með þeim að leggjum, skeljum, kjúkum með öðru, sem ekki hafði neitt lögboðið verðmæti og gat ekki gengið kaupum og sölum. Hornunum vorum við viljugir að skifta með þeim, en enginn kærði sig um þaU-
Síða 1
Síða 2
Síða 3
Síða 4
Síða 5
Síða 6
Síða 7
Síða 8
Síða 9
Síða 10
Síða 11
Síða 12
Síða 13
Síða 14
Síða 15
Síða 16
Síða 17
Síða 18
Síða 19
Síða 20
Síða 21
Síða 22
Síða 23
Síða 24
Síða 25
Síða 26
Síða 27
Síða 28
Síða 29
Síða 30
Síða 31
Síða 32
Síða 33
Síða 34
Síða 35
Síða 36
Síða 37
Síða 38
Síða 39
Síða 40
Síða 41
Síða 42
Síða 43
Síða 44
Síða 45
Síða 46
Síða 47
Síða 48
Síða 49
Síða 50
Síða 51
Síða 52
Síða 53
Síða 54
Síða 55
Síða 56
Síða 57
Síða 58
Síða 59
Síða 60
Síða 61
Síða 62
Síða 63
Síða 64
Síða 65
Síða 66
Síða 67
Síða 68
Síða 69
Síða 70
Síða 71
Síða 72
Síða 73
Síða 74
Síða 75
Síða 76
Síða 77
Síða 78
Síða 79
Síða 80
Síða 81
Síða 82
Síða 83
Síða 84
Síða 85
Síða 86
Síða 87
Síða 88
Síða 89
Síða 90
Síða 91
Síða 92
Síða 93
Síða 94
Síða 95
Síða 96
Síða 97
Síða 98
Síða 99
Síða 100
Síða 101
Síða 102
Síða 103
Síða 104
Síða 105
Síða 106
Síða 107
Síða 108
Síða 109
Síða 110
Síða 111
Síða 112
Síða 113
Síða 114
Síða 115
Síða 116
Síða 117
Síða 118
Síða 119
Síða 120
Síða 121
Síða 122
Síða 123
Síða 124
Síða 125
Síða 126
Síða 127
Síða 128
Síða 129
Síða 130
Síða 131
Síða 132
Síða 133
Síða 134
Síða 135
Síða 136
Síða 137
Síða 138
Síða 139
Síða 140
Síða 141
Síða 142
Síða 143
Síða 144
Síða 145
Síða 146
Síða 147
Síða 148
Síða 149
Síða 150
Síða 151
Síða 152
Síða 153
Síða 154
Síða 155
Síða 156
Síða 157
Síða 158
Síða 159
Síða 160
Síða 161
Síða 162
Síða 163
Síða 164
Síða 165
Síða 166
Síða 167
Síða 168
Síða 169
Síða 170
Síða 171
Síða 172
Síða 173
Síða 174
Síða 175
Síða 176
Síða 177
Síða 178
Síða 179
Síða 180
Síða 181
Síða 182
Síða 183
Síða 184
Síða 185
Síða 186
Síða 187
Síða 188
Síða 189
Síða 190
Síða 191
Síða 192
Síða 193
Síða 194
Síða 195
Síða 196
Síða 197
Síða 198
Síða 199
Síða 200
Síða 201
Síða 202
Síða 203
Síða 204
Síða 205
Síða 206
Síða 207
Síða 208
Síða 209
Síða 210
Síða 211
Síða 212
Síða 213
Síða 214
Síða 215
Síða 216
Síða 217
Síða 218

x

Tímarit Þjóðræknisfélags Íslendinga

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Tímarit Þjóðræknisfélags Íslendinga
https://timarit.is/publication/895

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.