Fréttatíminn - 22.06.2012, Síða 24

É
g gleymi oft því sem ég hef
verið að gera yfir árið. Í
janúar var ég að velta mér
upp úr því að ég hefði ekki
gert neitt á síðasta ári. Ég
þurfti að kíkja á dagatalið til að sjá að
ég hafði samið óperu. Ég var bara búinn
að gleyma því,“ segir Barði Jóhanns-
son tónlistarmaður sem situr afslapp-
aður við eldhúsborðið á heimili sínu í
Reykjavík.
Bara svona ósköp venjulegt heimili;
í það minnsta við fyrstu sýn. En þarna
býr ekkert venjulegur maður. Það er til
dæmis hreint með ólíkindum að hægt
sé að gleyma heilli óperu, Red Waters;
tónlistarverki sem Barði samdi með
Keren Ann og sýnd var fyrir fullu húsi
í Theatre National d’Orleans í Frakk-
landi síðasta vetur. Nú er stefnt að því
að breyta verkinu í teiknimynd. Hann
hlýtur að vera að djóka!
Verkið er viðamikið og of stórt fyrir
Ísland. Það er of dýrt að flytja það heim.
Og segja má að Ísland sé líka of lítið
fyrir Barða, ekki það að hann sé eitt-
hvað merkilegur með sig, hreint ekki.
Vinir hans segja hann hæverskan og að
hann haldi sig til hlés, flíki ekki sínu.
En hann er stórhuga, þótt hann virðist
á sama tíma mjög jarðtengdur – og af-
kastamikill. Hann sá fljótt að ef hann
ætlaði að lifa á tónlistinni nægði íslenski
markaðurinn honum ekki. Barði herj-
aði á Frakkland.
„Ég ákvað að fara til Bretlands og
Frakklands. Ég fór á fund hjá tveimur
fyrirtækjum. Fékk tilboð frá þeim báð-
um; annað hét Delabel, hitt EMI Pu-
blishing. Á þeim tíma voru bæði fyrir-
tækin í eigu sama aðila. Þau vissu ekki
hvort af öðru og máttu ekki bjóða á
móti hvort öðru. Þannig að ég endaði
í Frakklandi.“ Þetta var síðla árs 2002
eða fyrir tíu árum.
Lifir og hrærist í tónlist
Barði lifir og hrærist í tónlist og segja
má að plöturnar séu gæluverkefnin.
Hann semur stef og tónlist fyrir sjón-
varpsþætti, í auglýsingar og kvik-
myndatónlist auk þess sem hann
vinnur með ólíkum listamönnum; oft
frönskum, undir hinum ýmsu merkjum.
Þá er sem bílaframleiðendum líki sér-
staklega vel við verk Barða: Citröen-,
Lancia-, Hyundai- og Volkswagen Pas-
sat-auglýsingar notast við lög hans, svo
dæmi séu tekin.
„Ég gæti aldrei lifað af því að vera
bara í hljómsveit, það tekur óendanleg-
an tíma og er kostnaðarsamt, þannig
að það verður að vera „balance“ svo að
endar nái saman.“
Þessa stundina vinnur Barði að ann-
arri plötu Lady and Bird með Keren
Ann og hefur að auki verið að vinna með
frönsku söngkonunni Mélanie Pain úr
hljómsveitinni Nouvelle Vague. Hann
er einnig með fjórðu plötu Bang Gang
í smíðum – en það var Bang Gang sem
kom honum á kortið árið 1998. „Þessi
nýja plata hefur reynst vera óendanlegt
verkefni. Bang Gang-plöturnar koma
alltaf á fimm ára fresti og ég lendi í öðru
á milli.“
Annað, glænýtt verkefni, sem líklegt
er að taki býsna mikinn toll af tíma
Barða er að semja alla tónlist í næstu
kvikmynd Luc Jacquet – franska Ósk-
arsverðlaunahafans sem gerði frægu
myndina um mörgæsir sem sló í gegn;
March of the Penguins. Hann var að
rita undir samninginn nú í vikunni.
Blekið er vart þornað.
Ekkert of stórt eða of flókið
Stoppar þig ekkert af? „Nei, það er
aldrei neitt of stórt eða of flókið. Það
eru bara áskoranir. Þeim mun ólíklegra
sem útlit er fyrir að verkefnið komist í
höfn þeim mun spenntari er ég að vinna
í því. Þessa dagana er þó tíminn af svo
skornum skammti að ég verð að velja
vel.“
Barði viðurkennir að það hafi þó ekki
allt gengið upp sem hann tekur sér fyrir
hendur. „Þegar ég fór fyrst til London,
sagði maður við mig: Heldur þú að þú
getir farið til útlanda og bókað fundi hjá
útgáfufyrirtækjum og fengið samning?
Hann sagði þetta í hæðnistóni, en það
var nákvæmlega það sem ég gerði. Síð-
an þá hef ég einhvern veginn látið vaða
og látið reyna á hlutina.“
Fullt af verkefnum. Flott ferilskrá
tónlistarmanns, en hver er hann? Barði
er 37 ára, útskrifaður úr Menntaskól-
anum í Reykjavík og einnig af handíða-
braut Fjölbrautarskólans í Breiðholti.
Hann tók nokkra áfanga í íslensku í
Háskólanum, vann fjölbreytt störf sem
unglingur; var sundlaugarvörður, í
garðrækt og stóð við bensíndælu svo
dæmi séu tekin. Hann á litla dóttur og
á bandaríska kærustu. Bara svona hefð-
bundið líf í grunninn. Punktur. Barði
vill ekki ræða prívat-lífið. Hvers vegna
ekki? Hann segir að sér finnist það ekki
eiga erindi við fjöldann.
„Sumir sjá ástæðu til að fara með
hvert smáatriði lífs síns í blöðin. Það
eru svo margir sem vilja fjölmiðla heim
Brjálað að gera hjá Barða
Barði Jóhannsson hefur sett mark sitt á Frakkland. Leyndur tónlistarmarkaður, segir hann og bendir á
að sá franski sé einungis einu prósentustigi minni en sá breski. Hann velur úr verkefnum og segja má að
hann vaði í þeim líka, enda fjölhæfur; vinnur að nýrri plötu með Lady and Bird, einnig Bang Gang plötu
og semur tónlistina bæði við sjónvarpsseríuna Pressu 3 og við heimildarmynd um tónlistarhúsið Hörpu.
Svo var hann að undirrita samning um að semja alla tónlist, ásamt Keren Ann, í næstu kvikmynd óskars-
verðlaunahafans Luc Jaquet, sem gerði hina eftirtektarverðu mynd um mörgæsamarsinn; March of the
Penguins. Gunnhildur Arna Gunnarsdóttir raskaði vinnudegi Barða í miðri viku í Reykjavík.
til sín og inn í einkalífið sitt. Mér finnst
bara fínt að leyfa þessu fólki að fá sitt pláss
og leyfa því að njóta sín. Mér finnst fínt að
gera bara mitt.“ Hann hefur því reist vegg
um líf sitt og stendur um það vörð. Og hon-
um stendur ekki á sama um sé farið með
fleipur.
„Yfirleitt hjálpa ég ekki illa undirbúnu
fjölmiðlafólki þegar ég mæti í viðtal. En
ég fór í viðtal hjá ágætri stúlku á einhverri
útvarpsstöð hérna heima. Hún var búin að
undirbúa sig ótrúlega vel, búin að láta gera
stjörnukort og allt. Þetta var klukkustund-
ar útvarpsviðtal og hún byrjar: Jæja, Barði.
Nú ert þú fæddur 10. október. Ég svara:
Nei, 10. september. Hún hvítnaði í framan
og endurtók nei, 10. október, er það ekki?
Þú ert að grínast, er það ekki? Nei, svaraði
ég. Og hún var búin að undirbúa sig vel,
hafði farið á Wikipediu og fengið rangan
afmælisdag. Allt í rugli og ég ákvað að vera
mjög næs og hjálpa henni.“
Barði forðast einnig að veita upplýsingar
um verkefnin í sjónmáli. „Ég vil frekar tala
um hlutina þegar þeir hafa gerst. En þá
virðast þeir ekki eins spennandi í augum
fjölmiðlafólks. Það virðist meira spennandi
ef möguleiki er á að verkefni muni gerast,
hvort sem það verði svo að veruleika eða
ekki,“ segir hann.
„Stundum finnst mér eins og menn
hlaupi í blöðin með verkefni sem eru á
frumstigi til þess að fá klapp á bakið hjá
vinum eða á barnum. Svo verður ekki neitt
úr neinu, en það er aldrei fjallað um afrakst-
urinn.“
Gríma, ímynd eða hann sjálfur?
Umfjöllun um Barða hefur átt það til að
snúast um viðmót hans í fjölmiðlum. Hann
virkar afar rólegur og stundum jafnvel snú-
inn. Setur hann upp grímu, vill hann ná
fram ákveðinni ímynd sem poppstjarna eða
er hann svona?
„Mér finnst þetta skemmtilega vanga-
veltur,“ segir hann. „Sko, þegar þú ferð í
viðtal í sjónvarpi og sérð spyrilinn skipta
um karakter þegar kveikt er á myndavél-
inni og hann verður allt önnur manneskja
Ég er bara
ekki þessi
hressa
týpa og
það þurfa
ekki allir að
vera eins
þó svo að
það virðist
henta þjóð-
félaginu
best. Ef
ég væri
í grunn-
skóla í dag
veit ég
ekki hvaða
lyfjum væri
búið að
dæla í mig
til að lækna
sköpunar-
hæfileikana.
Framhald á næstu opnu
Gunnhildur Arna
Gunnarsdóttir
gag@frettatiminn.is
Barði í París. Tón-
listarmaðurinn
er með annan
fótinn í Frakklandi
og hefur náð að
marka sér spor
meðal Frakka.
Mynd/Jeaneen Lund
24 viðtal Helgin 22.-24. júní 2012