Morgunblaðið - 13.12.2011, Blaðsíða 22

22 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 13. DESEMBER 2011
✝ Ólafur TryggviÞórðarson tón-
listarmaður var
fæddur í Glerár-
þorpi, Akureyri, 16.
ágúst 1949. Hann lést
á Grensásdeild Land-
spítalans 4. desember
2011.
Ólafur var sonur
hjónanna Helgu Sig-
ríðar Sigvaldadóttur,
f. 3. júní 1914, d. 22.
desember 1986, og Þórðar Hall-
dórs Ólafssonar, f. 10. júlí 1909,
d. 3. júní 1953. Systkini hans eru
Jóhann Theodór, f. 2. apríl 1936,
Björg, f. 30. apríl 1938, Ólafur
Tryggvi, f. 25. september 1946,
d. 25. júní 1949, Helgi Sigurður
Sigvaldi, f. 25. september 1946,
Kormákur Þráinn Bragason, f.
24. nóvember 1955.
Ólafur kvæntist 24. október
1945, og Eyvindur Óskar Bene-
diktsson, f. 27. apríl 1941.
Ævistarf sitt helgaði Ólafur
tónlistinni. Hann var menntaður
tónlistarkennari og kenndi á ár-
um áður tónlist í Kópavogi en
þekktastur er hann fyrir að leika
með Ríó tríóinu í meira en 40 ár.
Hann lék einnig með fleiri hljóm-
sveitum svo sem Kuran Swing og
South River Band. Með þessum
hljómsveitum lék hann inn á tugi
hljómplatna og þá gerði hann
einnig tvær plötur í eigin nafni.
Ólafur var mikill djassunnandi,
hann var frumkvöðull að stofnun
þess sem nú er Djasshátíð
Reykjavíkur og átti þátt í stofnun
Léttsveitar Ríkisútvarpsins.
Hann stofnaði og rak umboðs-
skrifstofu listamanna um árabil
en vann einnig sem blaðamaður,
ljósmyndari og útlitsteiknari.
Síðast en ekki síst var Ólafur
þjóðkunnur útvarpsmaður en á
Ríkisútvarpinu stýrði hann tón-
listarþáttum um árabil.
Ólafur verður jarðsunginn frá
Hallgrímskirkju í dag, 13. des-
ember 2011, og hefst athöfnin kl.
13.
1970 Brynhildi
Sigurðardóttur, f.
29. apríl 1949, d.
11. ágúst 1994.
Synir þeirra eru
Þorvarður Davíð
og Þórður Daníel,
f. 30. apríl 1979.
Dóttir Þórðar er
Brynhildur Nadía,
f. 2. október 2008.
Sambýliskona
Þórðar er Sandra
Sigurgeirsdóttir, f. 1. júlí 1986.
Dóttir hennar er Erla Talía Ein-
arsdóttir. Seinni kona Ólafs er
Dagbjört Helena Óskarsdóttir, f.
1. desember 1963. Þau Dagbjört
og Ólafur gengu í hjónaband 8.
júlí 2000. Sonur hennar og upp-
eldissonur Ólafs er Óskar Harð-
arson, f. 22. september 1990. For-
eldrar Dagbjartar eru Anna
Magdalena Leósdóttir, f. 7. mars
Þegar Óli frændi kom norður í
land til að spila með Ríóinu fannst
okkur, litlu frændum hans, hann
enginn smágaur. Þeir komu í
kaffi, Helgi P., Halldór Fannar og
Óli sem þurfti að sýna stóru syst-
ur að hann væri ekki í neinni vit-
leysu. Sátu í stofunni með lakkr-
ísbindin, kannski ca. 1969, orðnir
þjóðþekktir og varla tvítugir. Gat
það verið flottara. Óli var ánægð-
astur með Ríóið sitt þegar það
fann sinn eigin tón, ánægður með
lögin sem þeir höfðu samið í
Bandaríkjunum. Hann vildi gera
meira af þessu. Svo gaf hann út
tvær plötur í eigin nafni, varð
djassari og sveigði sig allan og
beygði þegar tónlistin byrjaði að
hljóma. Youtube-ið geymir hann á
sviðinu á afmæli Reykjavíkur-
borgar 1986 hoppandi kátan á
hvítum sumarjakka að syngja um
Fröken Reykjavík. Eftir tón-
leikana talaði hann bara um frá-
bæran píanóleikara en ekkert um
eigin frammistöðu. Óla fór
kannski ekkert mjög vel að koma
sjálfum sér að, hann vildi frekar
láta aðra njóta sviðsljóssins.
Óli réði Jakob frænda sinn í
vinnu á umboðsskrifstofu lista-
manna. Jakob sagðist ekkert vit
hafa á þessu. Þú getur þetta alveg,
sagði Óli. Þannig var hann líka við
alla listamennina, þú getur þetta
alveg sagði hann þegar þeir voru
óvissir um verkefnið. Hann vildi
þeim öllum vel og tók oftast of lítið
fyrir sinn snúð. Á Urðarstígnum
gerði hann upp sitt litla svarta hús
með Brynhildi heitinni af frábærri
smekkvísi. Hann var með þjalirn-
ar og sagirnar, hún hafði yfirum-
sjón með heildinni. Við þessa góðu
mynd bættust tvíburarnir. Sú
saga var glöð og þeir voru kátir og
forvitnir og lífið ekkert annað en
endalaus tækifærin. En það fer
ekki alltaf allt eins og maður helst
vildi. Óli var mestan part alinn
upp í Kópavoginum, amma Helga
hafði flutt að norðan með synina
og dró fram lífið í lítilli íbúð og af
litlum efnum en mikilli gleði,
endalausum söng og meðfæddum
glæsileika. Óli varð tónlistarkenn-
ari og kom í hádeginu til ömmu að
heilsa upp á norðanmenn í heim-
sókn, brunaði í hlaðið á gulum
Skóda, alltaf með hausinn fullan af
áætlunum, endalaus orka. Með-
fram öðru byggði hann sumarhús,
bætti við gestahúsi, gróðursetti,
lagði stíga, reisti girðingar og gróf
eins og vélskófla og alltaf þessi
ástríða fyrir öllu sem hann tók sér
fyrir hendur.
Óli var heppinn með báðar sín-
ar konur. Heimilið hefur alla tíð
verið hlýlegt og aðlaðandi. Þegar
Daddý kom til sögunnar var ótrú-
lega margt sem hélst, gestrisnin
og notaleg stemningin. Hún hefur
sýnt svo mikinn styrk síðasta árið
og samband þeirra Tóta, sonar
Óla, er aðdáunarvert.
Óli geymdi inni í sér mikla
harmsögu þegar annar sonurinn
glataði sér í eitri og ólyfjan. Endir
þeirrar sögu er þyngri en tárum
taki. Fjandinn eigi allt þetta eitur-
lyfjadrasl og þann sjúka heim sem
á því nærist.
Við bræðurnir minnumst Óla af
mikilli væntumþykju. Það er erfitt
að kveðja, en stundirnar voru góð-
ar, söngurinn kátur, hljómurinn
hreinn og gleðin ósvikin. Þá er til
einhvers unnið.
Kristján Kristjánsson og
Jakob Þór Kristjánsson.
Það var alltaf eitthvað töfrandi
við að hitta Óla frænda. Hann var
töluvert eldri og sá eini í frænd-
garðinum mínum sem var frægur.
Mér fannst hann ósköp ljúfur og
viðkunnanlegur – og alþýðlegur –
þrátt fyrir alla sína frægð. Og það
var alltaf líf og fjör í kringum hann
þegar hann mætti í laufabrauð, í
afmælisboð eða þegar hann kom á
Kleifarnar og spilaði á gítarinn
sinn í stofunni á Syðri-Á. Svo var
ég svo lánsamur að stofna með
honum hljómsveit sem starfaði
óslitið frá árinu 2000. Það voru
haldnar vikulegar æfingar í South
River Band – oftast á heimili Óla í
Þingholtunum. Við sameinuðumst
í ástríðu okkar til tónlistarinnar
en það var eitthvað meira sem
batt okkur saman. Það var fé-
lagsskapurinn, stemningin, vin-
áttan.
Þessir vikulegu fundir okkar
voru alveg ómissandi, að spjalla
saman – hlæja, búa til skemmti-
lega tónlist í tónum og textum og
spila hana – okkur sjálfum til
ánægju. Við kölluðum hann Ma-
estro okkar í milli. Hann var prím-
usmótor í okkar samstarfi og sam-
spili. Þegar Maestro var í stuði
voru okkur allir vegir færir. Hann
var feiknalega skemmtilegur
rytmagítarleikari og það var eng-
in þörf á slagverki þegar Maestro
var á gítarnum. Hann samdi líka
falleg lög og var fjarskalega óeig-
ingjarn og hvetjandi í samstarfi
og alltaf svo gjafmildur á góð ráð
og stuðning.
Það er stundum sagt að maður
þróist ekki sem tónlistarmaður
nema maður spili með fólki sem er
leiknara en maður er sjálfur. Ég
veit að samstarfið við Óla frænda
gerði mig að betri tónlistarmanni.
En ég held að viðkynningin við
hann hafi líka gert mig að betri
manni. Jafn hryggur og ég er yfir
fráfalli frænda míns er ég sann-
færður um að hann er nú kominn
á betri stað. Minning Óla frænda
og tónlistin hans mun lifa.
Ég sendi eiginkonu hans og
fjölskyldu mínar samúðarkveðjur.
Helgi Þór Ingason.
Elskulegur mágur minn, Ólaf-
ur Þórðarson, hefur nú fengið
hvíldina eftir langa og erfiða bar-
áttu. Ég er lánsöm að hafa farið í
gegnum lífið með Óla og hans
góðu fjölskyldu, móður, bræðrum
og systur Óla. Óli var 17 ára þegar
þau Brynhildur fara að vera sam-
an. Hann varð strax einn af fjöl-
skyldunni á Selvogsgrunni 17. Óli
hafði vinalega framkomu og það
skilaði sér til mín strax frá fyrstu
kynnum. Unga parið hóf búskap
sinn á Otrateigi. Þau leigðu nota-
lega íbúð hjá góðum hjónum. Það
var yndislegt fyrir ungling að fá
að vera hjá Brynhildi á kvöldin
meðan Óli var að spila eða á æf-
ingum. Þegar við Óli, maðurinn
minn, fluttum á Freyjugötu þá
urðum við fjölskyldurnar ná-
grannar. Þá var gott að rölta niður
á Urðarstíg og sérstaklega eftir
að strákarnir komu í heiminn. Við
systurnar vorum líka lánsamar að
fá að reisa okkar bústaði í landi
mömmu og pabba við Álftavatn.
Það var unun að fylgjast með Óla
Þórðar í vinnugallanum í Neðsta-
Hvammi. Hann naut sín vel í úti-
verkunum og nú er það okkar að
halda öllu hans vel við. Óli var líka
vanafastur fyrir austan, hann var
alltaf í sama vinnugallanum og
hélt mikið upp á stóru gallabux-
urnar, stígvélin og köflótta ullar-
jakkann sem hann keypti í Am-
eríku þegar Ríó tríó fór þangað.
Eftir andlát Brynhildar pöss-
uðum við að halda okkar góða
sambandi áfram og eftir að Dag-
björt og Óskar komu inn í líf Óla
og strákanna á Urðarstíg tókst
strax samband okkar á milli. Þau
tengsl verða aldrei rofin.
Elsku aðstandendur, mínar
innilegustu samúðarkveðjur. Eft-
ir lifir minning um góðan vin.
Helga Sigurðardóttir.
Lífið brosti við okkur, Bryn-
hildur vinkona nýbúin að kynnast
Óla sínum, mig minnir að árið hafi
verið 1966 eða 1967. Sumarið í
minningunni var endalaus gleði og
árin framundan voru ár gleði og
drauma. Við vinkonurnar sem
sagt kynntumst mannsefnum
okkar á mjög svipuðum tíma og
þeir fengu okkur vinkonuhópinn
með. Óli einstakur ljúflingur og
eru nokkrar myndir minnisstæð-
ar frá þessum árum, Brynhildur,
Óli, ég og Ragga að gantast saman
á mynd sem Lúlli tók, önnur af
Óla með málningarpensil í hendi á
stéttinni við Selvogsgrunn 17 að
hjálpa til við að mála húsið í slopp
af tengdaföður sínum, Sigurði,
brúnum eins og kaupmenn í þá
daga voru oft í.
Ég átti þess kost að koma líka
til mömmu Óla oft með Brynhildi,
yndisleg kona. Gleðin var eins og
áður sagði mikið við völd, hlustað
mikið á tónlist og þar var Ríó í
uppáhaldi ásamt Rachmaninoff,
Edit Piaf og Bítlunum þegar verið
var að klæða sig upp og mála sig
fyrir helgardjammið hjá okkur og
á eftir oft farið í litla húsið í Kópa-
vogi og spilað og sungið fram á
nótt.
Við þroskuðumst og giftum
okkur og alvara lífsins tók við,
húsbyggingar, barneignir og við
fylgdumst að vinkonurnar, makar
okkar og börn. Við fylgdumst með
þegar Óli og Brynhildur fengu fal-
legu drengina sína til sín og með
uppvexti þeirra, enda bara ári
yngri en minn sonur og á sama ári
og sonur Röggu. Afmæli og annað
sem við tókum þátt í saman, tón-
listarnám og nám barna okkar
voru okkur hugleikin. Brynhildur
vinkona mín lést langt um aldur
fram, aðeins 45 ára gömul, frá Óla
sínum og drengjunum sem voru á
15. ári. Enginn getur sett sig í
spor þeirra sem eftir stóðu og skil-
ið þá miklu sorg sem ríkti í hugum
okkar allra.
Við glöddumst mjög þegar Óli
kynntist Dagbjörtu eftirlifandi
eiginkonu sinni, yndisleg kona í
alla staði, og hann tók gleði sína á
ný. Við fylgdumst með úr fjarlægð
og dáðumst að hvernig ótrúlegum
erfiðleikum var mætt með skiln-
ingi og reynt að hjálpa eftir mætti
en endirinn var ótrúlega sárs-
aukafullur. Við göngum út í lífið
með gleði í huga en við vitum ekki
hvað bíður okkar og stundum
þurfa sumar fjölskyldur að ganga
þyngri spor en aðrir. Í gegnum
þessi spor sést berlega hverjir eru
vinir og Óli var vinamargur mað-
ur. En einn var þó allra bestur og
það var hann Helgi Pé en þeir
voru alltaf eins og bræður og er
hugur okkar líka hjá honum og
þeim félögum í Ríó öllum.
Elsku Dagbjört, ég hef fylgst
með úr fjarlægð og ekki er hægt
að koma orðum að þeim erfiðleik-
um sem þú hefur þurft að takast á
við. Samúð okkar er hjá þér og
þinni fjölskyldu.
Elsku Þórður, við fjölskyldan
sendum þér samúðarkveðjur, að
missa fjölskyldu sína er þyngra en
nokkuð sem maður á að þurfa að
horfast í augu við svona ungur, en
þú ert og varst stolt allra sem þig
þekkja. Hugur okkar er hjá þér og
þinni fjölskyldu í dag.
Systkinum Óla og öðrum ætt-
ingjum sendum við innilegar sam-
úðarkveðjur.
Hugur okkar er hjá öllum þeim
sem eiga um sárt að binda við frá-
fall öðlingsins Ólafs.
Sigrún Böðvarsdóttir, Lúð-
vík Bjarnason og fjölskylda.
Tónabær, veturinn 1969, 16 ára
stúlka í pilsi og lakkstígvélum sit-
ur dolfallin með stjörnur í augum.
Meðan vinir og kunningjar
djömmuðu, fannst þessari skipta
miklu meira máli að fara á þjóð-
lagakvöld öll fimmtudagskvöld.
Þá kynntist hún fyrst Ólafi
Tryggva Þórðarsyni. Gústi, Helgi
og Óli. Ekkert flottara var til í
hennar huga og er það enn. Ég
man þá stund þegar Ágúst Atla-
son trúði mér fyrir því að hann
væri að fara á fund á Kaffi Tröð
með mjög þekktum tónlistar-
mönnum, en mætti ekki segja
hverjir þeir væru. Þegar hann
kom til baka hafði hann fengið til-
boð sem hann gat ekki hafnað: að
verða einn þriggja í Ríó Tríóinu.
Þegar aðdáendaklúbbur Ríó
Tríósins var formlega stofnaður
sumarið 1994, mætti ekki aðeins
Rás 2 til að senda út viðtöl heldur
kom Ríó Tríóið og gaf sjálfskip-
uðum formanninum hvíta skó og
hvít jakkaföt sem þeir pössuðu
ekki lengur í.
Árið 1995 var Ríó Tríó með tón-
leika í Súlnasal Hótels Sögu og
var undirrituðum formanni aðdá-
endaklúbbsins boðið að sitja við
borð með mökum þeirra. Þetta
var mikill heiður, en heldur brá
henni í brún þegar hún sá að við
borðið sat Grace Kelly endurbor-
in. Reyndist þetta vera Dagbjört
Helena, sem fimm árum síðar
varð eiginkona Óla. Fyrri kona
Óla, Brynhildur Sigurðardóttir,
lést langt um aldur fram árið 1994
og Óli hélt heimilinu í föstum
skorðum með tvo unglingssyni,
sem hann sinnti af einstakri alúð
og natni.
Með okkur Daddý tókst ein-
stök vinátta – og einnig með allri
fjölskyldu hennar. Við stofnuðum
matarklúbb, skiptumst á að borða
hver heima hjá annarri og á Urð-
arstígnum var ómissandi að fá Óla
upp í borðstofuna. Ekki var verra
að mæta á Urðarstíginn og hitta
þar fyrir Ríó eða South River
Band á æfingu.
Óli var hvers manns hugljúfi.
Árið 1997 þegar styrktartónleikar
fyrir flóðafólk í Tékklandi voru
haldnir lét Óli sér ekki nægja að
hanna alla miða, veggspjöld og
auglýsingar; hann mætti líka með
Gústa og Helga til að leika á tón-
leikunum. Í byrjun nóvember í
fyrra leitaði ég til Óla vegna
styrktartónleika og mætti hann
með South River Band til að
styrkja Parkinsonsamtökin.
14. nóvember 2010 var dagur
martraðar. Frá þeim degi kom Óli
okkar aldrei til baka. Hann dvaldi
á sjúkrastofnunum þar sem
Daddý útbjó sjúkrastofur hans
fallega, með kertaljósum og
myndum af fjölskyldu hans.
Stærst var myndin af Þórði Daní-
el, syni hans, með dóttur sína
Brynhildi Nadíu, barnabarninu
sem Óli sá ekki sólina fyrir. Hann
annaðist einnig af einstakri um-
hyggju einhverfan son Daddýar,
Óskar, sem löngum dvaldi hjá
þeim.
Í marga mánuði trúði ég því að
Óli myndi einn daginn standa upp,
alheilbrigður. Ég held við höfum
öll haldið í þá von mjög lengi, en
hægt og hægt varð að horfast í
augu við raunveruleikann. Æsku-
vinurinn Helgi Pé sýndi vináttuna
í verki á þessum tíma.
Það var því líkn þegar Óli varð
laus undan þjáningum sínum. Ég
trúi því að nú hvíli hann í faðmi
himnasmiðsins og sé aftur heil-
brigður. Það verður gaman í
himnaríki þegar Óli tekur upp gít-
arinn sinn og tekur lagið. Ég
hlakka til að hitta aftur þennan
trygga vin minn til 42 ára.
Elskulegri eiginkonu hans,
Dagbjörtu, Þórði Daníel, Bryn-
hildi Nadíu og öllum aðstandend-
um og vinum sem elskuðu Óla
votta ég djúpa samúð og bið Guð
að senda englasveitir sínar að
vaka yfir þeim.
Hvíldu í friði, tryggi vinur.
Anna Kristine.
Haustið 1973 hringdi ég í Ólaf
Þórðarson og bað hann um að
taka að sér stjórn kórs sem nokkr-
ir nemendur í Flensborgarskóla
ætluðu að stofna. Ólafur tók er-
indinu vel, sagðist ekki hafa mikla
reynslu af kórstjórn en væri til í
að sjá hvernig þetta gengi. Þegar
það fréttist að Ólafur í Ríó stjórn-
aði kórnum var minnsta mál að
safna söngfólki. Ólafur tók mér
sem jafningja þó hann væri sex
árum eldri en ég. Báðir höfðum
við áhuga á djass- og dægurtónlist
og fannst kjörið að láta kórinn æfa
negrasálma og létta söngva. Við
sömdum í sameiningu við Hljóma
frá Keflavík um að leika á árshátíð
skólans og spila undir hjá kórnum
í leiðinni. Kórfélögum þótti stór-
kostlegt að fá að syngja með
Hljómum og Björgvini Halldórs-
syni sem var í sveitinni. Á þessum
tíma starfrækti Ólafur ORG út-
gáfuna með Gunnari Þórðar og
Rúnari Júl og stuttu seinna útgáf-
una Steina með Steinari Berg Ís-
leifssyni og fleiri aðilum. Ólafur
var nýlega hættur þar þegar ég
kom til starfa hjá Steinum sum-
arið 1978, en leiðir okkar lágu
engu að síður saman. Hann tók
mér sem aldagömlum vini, var við-
ræðugóður og þægilegur í sam-
Ólafur Tryggvi
Þórðarson
HINSTA KVEÐJA
Elsku vinur, það fór þá
svona. Við töpuðum þessu
þrettán mánaða stríði. En
við eigum eftir að hittast
aftur.
Þangað til verður óum-
ræðilega sárt og einmana-
legt að hafa þig ekki til hlið-
ar við mig í sjónlínu
skellihlæjandi á stóra svið-
inu þar sem við höfum verið
að ærslast saman frá því að
við vorum níu ára.
Helgi.
Við sem erum eftir hér
eigum margs að sakna.
Megi ósk vor megna þér
máttinn til að vakna.
Elsku Daddý og fjöl-
skylda innilegar samúðar-
kveðjur.
Óskar og Hörður.
✝
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar,
stjúpfaðir, tengdafaðir og afi,
KARL JENSEN SIGURÐSSON
frá Djúpavík á Ströndum,
lést föstudaginn 9. desember.
Nanna Hansdóttir,
Annþór Kristján Karlsson,
Þórunn Anna Karlsdóttir,
Friðrik Jensen Karlsson,
Arnfríður Wíum Sigurðardóttir,
tengdabörn og barnabörn.
✝
Ástkær eiginmaður minn, faðir, tengdafaðir
og afi,
HÖRÐUR SVEINSSON,
lést á Landspítalanum í Fossvogi þriðju-
daginn 29. nóvember.
Jarðarförin hefur farið fram í kyrrþey að ósk
hins látna.
Þökkum auðsýnda samúð.
Ásdís Sigurðardóttir og fjölskylda.
✝
Mágkona mín og frænka okkar,
ELÍN HALLSDÓTTIR
frá Steinkirkju,
Þórunnarstræti 108,
Akureyri,
lést á dvalarheimilinu Hlíð föstudaginn
2. desember.
Útför hennar fer fram frá Illugastaðakirkju mánudaginn
19. desember kl. 14.00.
Lovísa Emilía Sigurbjörnsdóttir
og bræðrabörn.