Fréttablaðið - 02.11.2013, Blaðsíða 44

2. nóvember 2013 LAUGARDAGUR| HELGIN | 44
Ég opna dyrnar úr anddyri Kattholts bara í hálfa gátt því innan við er hvítur kött-ur með ljósbrún eyru sem langar bersýnilega að skjót-ast út. Hann er einn þeirra
fjölmörgu katta sem bíða eftir að vera
sóttir af þeim sem þykir vænt um þá.
Hann ranglar eirðarlaus um ganginn
og stekkur svo upp í afgreiðslulúguna,
þar á hann gælur vísar hjá Halldóru
Ragnarsdóttur, sem er forstöðukona
Kattholts og formaður Kattavina-
félagsins.
„Það eru komnar 590 óskilakisur
hingað það sem af er þessu ári,“ upp-
lýsir Halldóra og segir síðasta ár hafa
verið algert metár, þá hafi þær verið
780 sem hafi þegið mat og húsaskjól í
Kattholti í lengri eða skemmri tíma.
„Þá erum við ekki að tala um hótel-
gestina,“ tekur hún fram. En hvað
verður um þessi grey? „Sem betur fer
fara sumar kisur til síns heima aftur
og aðrar fá ný heimili. En það sem er
erfiðast er að það þarf að aflífa marg-
ar. Það er ekkert auðvelt fyrir ketti að
vera í svona sambýli mánuðum saman.
Sumir þola það illa og detta í þunglyndi
eftir ákveðinn tíma. Þó eru þeir ekki
alltaf í búrum. Þeir fá allir að hreyfa
sig á gólfi yfir daginn. En þeir hugsa
áreiðanlega: Hvert er ég kominn? Á ég
virkilega að vera í þessum félagsskap
alla mína kattartíð?“
Merkingar leysa vandann
Hvað á fólk að gera til að forðast að
kettirnir þeirra lendi í hrakningum?
„Það þarf að gelda karldýrin, taka
læðurnar úr sambandi og örmerkja
alla ketti. Við erum með
skanna sem les slík merki
og í framhaldinu höfum
við samband við eigend-
urna. Eins ef dýrin eru
með ól og merkispjald,
annars geta þau dagað hér uppi. Fólk
þarf líka að vera duglegt við að hafa
samband og spyrja eftir þeim og
nálgast þá.“
Eigendum er gefinn minnst sjö daga
frestur til að sækja sína ketti, eftir það
hefur Kattholt fullan rétt á að gera
hvað sem er við þá. „Þá byrjum við á
að reyna að finna ný heimili,“ segir
Halldóra. „Kettlingar eru alltaf vin-
sælli en fullorðnu kettirnir sem þurfa
oft að bíða. Ef við finnum að einhver
er sérlega góður karakter þá reynum
við að gefast ekki upp. Það grípur um
sig mikill fögnuður hjá okkur starfs-
fólkinu þegar einhver kisa sem búin
er að dvelja hér lengi fær gott heimili.
Hún á það svo skilið, því það er búið að
leggja svo mikið á hana.“
Lyndir misjafnlega
Í Kattholti eru nokkrar misstórar
vistar verur og þar er mjálmað í mörg-
um tóntegundum. Við göngum gegnum
herbergi sem fáar kisur eru í, hver í
sínu horni. Halldóra kallar það gjör-
gæsluna. „Þetta er fyrir þær kisur sem
eiga erfitt með að vera innan um aðrar,“
útskýrir hún. Segir þó jafnan reynt að
finna út hverjum lyndi saman og raða í
plássin eftir því.
Við höldum áfram inn í næsta her-
bergi sem er hótelið. Þar dvelja nokkrar
hefðarkisur. Athygli vekur ein grá-
bröndótt, gullfalleg. Búrin eru rúmgóð
og með kojum. Halldóra segir þau hafa
verið keypt á þessu ári, á dagskránni
sé að fjölga slíkum búrum og setja upp
í óskilarýminu.
Dálitlar sveiflur eru í starfsemi
hótelsins að sögn Halldóru. „Það er
náttúrulega mest að gera á sumrin,
Þar sem mjá
er aðalmálið
Í Kattholti við Stangarhyl í Reykjavík er mjálmað
í hverju horni. Þar er athvarf fyrir kisulórur sem
hafa lent á vergangi en líka hótel sem ábyrgir katta-
eigendur koma sínum kisum á, meðan þeir skreppa í
frí. Halldóra Ragnarsdóttir stjórnar þessu ríki.
MEÐ EINN AF SKJÓLSTÆÐINGUNUM „Það grípur um sig mikill fögnuður hjá okkur starfsfólkinu þegar einhver kisa
sem búin er að dvelja hér lengi fær gott heimili. Hún á það svo skilið, því það er búið að leggja svo mikið á hana,“
segir Halldóra. FRÉTTABLAÐIÐ/GVA
Ég er gott dæmi um nokkurra ára ógeltan fress. Ég var einu sinni lítill, hamingjusamur kettlingur
á heimili. Þegar ég varð kynþroska, fimm til sex mánaða, þá byrjaði ég að flakka. Ég fór alltaf
lengra og lengra frá heimili mínu. Ég hitti önnur ógelt fress á ferðum mínum og lenti í mörgum
bardögum. Eyrun á mér eru rifin, ég er með sár um allan líkamann og fæ oft sýkingar í þau. Ég
er alveg hættur að fara heim til mín. Ég ræðst á kettina í nágrenninu, fer stundum inn til þeirra
og spræni til að merkja mér svæðið. Ég vil ekkert vera svona, ég var bara aldrei geltur. Ég vildi
óska þess að eigendur mínir hefðu gelt mig þegar ég var ungur, þá myndi ég lifa áhyggjulausu og
rólegu lífi í dag.
Líf útikatta er ekkert grínKRÚTT Kettlingarnir stilltu sér upp eins og alvanar fyrirsætur.
Það
grípur um sig
mikill
fögnuður hjá
okkur starfs-
fólkinu þegar
einhver kisa
sem búin er
að dvelja hér
lengi fær gott
heimili. Hún
á það svo
skilið, því það
er búið að
leggja svo
mikið á
hana.
Gunnþóra
Gunnarsdóttir
gun@frettabladid.is
svona fram yfir verslunarmannahelgi,
þegar fólk er í sumarfríi. Líka stundum
um jól og áramót. Hér hafa verið um 50
kettir þegar mest er og við höfum þurft
að vísa frá ef ekki hefur verið pantað
með fyrirvara.“ Hún segir hótelið
hjálpa til að halda rekstrinum gang-
andi því fólk borgi að sjálfsögðu fyrir
umhirðu kattanna sinna. Félagsmenn
Kattavinafélagsins eru líka burðar-
stoðir í rekstrinum.“
Loppur verða ískaldar
Meðal þess sem Kattholti er gefið er
matur handa gestum hússins. „Eitt
af því sem bjargar okkur er að inn-
flytjendur dýrafóðurs hafa verið okkur
hollir í huga og svo almenningur, við
höfum sett á Facebook að okkur vanti
blautmat og þá kemur fólk og færir
okkur hann. Stundum er líka fiskur,
túnfiskur og rækjur á matseðlin-
um, þökk sé vildarvinum okkar,
allt er þetta ómetanlegt.“
Vildarvinir Kattholts styðja við
starfsemina með ýmsum hætti eins og
Halldóra lýsir. „Það kom læða hingað
sem hafði gotið kettlingum í vaskahúsi
niðri í bæ. Hún gat ekki verið með þá
hér og við fengum konu úti í bæ til að
taka hana til sín svo hún kæmi þeim á
legg. Við erum með nokkra svoleiðis
einstaklinga sem eru tilbúnir að taka
af okkur kisur tímabundið.“
Fimm til sex manns vinna að stað-
aldri í Kattholti og þegar við komum
í álmu óskiladýranna eru þar starfs-
stúlkur að ljúka morgunþrifum. Síð-
degis er svo von á sjálfboðaliðum til
að gæla við kisurnar. Þarna er því
heilmikil starfsemi sem er opin alla
daga ársins enda þarf alltaf að fóðra
dvalargestina, skipta um vatn, þrífa og
sinna öðrum þörfum þeirra.
Eitt er víst. Heimilislausar kisur á
höfuðborgarsvæðinu eru heppnar að
komast í Kattholt, ekki síst þegar vetur
sest að völdum og litlar loppur verða
ískaldar. Þar geta þær samt ekki verið
til frambúðar.