Ský - 01.06.2007, Qupperneq 39

sk‡ 3
skjólið
á gott móment. Ég hypjaði mig sneyptur inn til mín og hugsaði
málið. Það var ekkert voðalega góð hugmynd að bjóða fólki á
deit í vinnutímanum. Það virkaði kannski í sjónvarpsþáttum en
raunveruleikinn var öðruvísi. Ég ákvað að hringja í Aðalheiði eftir
vinnu. Það kæmi miklu betur út.
Ég hafði ekki borðað síðan um morguninn en örbylgjuofninn
heima kveikti ekki á sér. Ég gat ekki heldur kveikt ljós í eldhúsinu. Ég
vissi ekki einu sinni hvar rafmagnstaflan var en fann hana eftir nokkra
leit í þvottahúsinu. Ég hafði ekki enn komið í verk að kaupa mér
þvottavél, þvoði stundum hjá mömmu en alltof sjaldan. Ég átti lítið
af hreinum fötum. Tveir reikningar höfðu nýlega farið í vanskil hjá
mér án þess ég hefði hugmynd um að ég skuldaði þá. Ég var gleyminn
og kom hlutum seint í verk. Ég hafði enga yfirsýn nema í vinnunni.
María hafði alltaf skammtað mér verkefni og séð um restina sjálf. Það
var þægilegt.
Það voru bara gömul, skrúfuð öryggi í töflunni, engir lekaliðir. Ég
hafði enga hugmynd um hvaða öryggi voru sprungin og ég sá engin
aukaöryggi. Ég ákvað að banka upp á hjá nágrönnunum á morgun og
spyrjast fyrir um þetta, ég nennti því ekki í kvöld.
Ég settist inn í stofu. Inn í nýju stofuna mína. Gamalt teppi sem
var hérna þegar ég flutti inn, gamalt sófaborð sem ég hafði keypt
á fornsölu, nýr leðursófi sem ég hafði splæst á mig einhvers staðar
uppi í Ármúla eða Síðumúla. Á gólfinu stóð litla sjónvarpið úr
hjónaherberginu heima. Ég var bara með Rúv og Skjá einn. Það var
enn langt í fréttir. Á Rúv var einhver unglingaþáttur, vinaflækjur í
framhaldsskóla. Mér heyrðust krakkarnir tala ensku með áströlskum
framburði. Ég skrúfaði niður hljóðið og tók upp gemsann. Sló inn
númer Aðalheiðar. Ég ætlaði að stinga upp á kaffihúsi. Nei, bjóða
henni út að borða, það var að koma kvöldmatur. Hjartað tók að
berjast í brjóstinu. Ég heyrði hjartsláttinn greinilega hérna í þögninni,
næstum eins og einhver væri að berja í vegginn.
Ég gat þetta ekki. Hjartað í mér var að springa. Hvað var orðið
um allt sjálfstraustið? Ég var myndarlegur maður sem konur höfðu
gefið auga árum saman. Ég varð að brjóta ísinn. Ég ákvað að róa mig
dálítið niður með því að hringja í Maríu. Ég var að minnsta kosti ekki
feiminn við hana.
„Hvað vilt þú?“ spurði hún kuldalega.
„Hvað vil ég? Ekki neitt. Bara heyra í þér hljóðið.“
„Nú jæja. Vantar þig eitthvað? Ég er dálítið upptekin.“
„Heyrðu, mér datt bara í hug að heyra í þér hljóðið, bara smáspjall,
svona eins og þegar þú heimsóttir mig um daginn.“
„Um daginn? Það var fyrir tveimur mánuðum. Og ég var að koma
með póst til þín.“
Ég var búinn að gleyma því. María hafði komið með póst sem
skilaði sér ekki hingað.
„En ég átti ekkert erindi, ætlaði bara að heyra aðeins í þér
hljóðið.“
„Til hvers?“
„Heyrðu, þú skalt bara gleyma þessu.“ Ég rauf sambandið, hefði
viljað skella harkalega á en það var ekki hægt því þetta var ekki
borðsími. Ég nötraði af bræði. Til hvers var ég að gefa henni tækifæri
á að pirra mig núna þegar ég var laus við hana?
Ég sló aftur inn númer Aðalheiðar en þorði ekki að hringja.
Ég kallaði fram mynd hennar í hugskotið: hún var falleg en var ég
eitthvað hrifinn af henni? Það skipti ekki máli, þegar maður hefur ekki
fengið það í marga mánuði er hvaða fallega kona sem er velkomin inn
í líf manns.
Ég hugsaði um hárgreiðslukonuna. Hún var alls ekki falleg en mér
hafði liðið vel nálægt henni. Það var eins og ég væri kominn í hlýtt
og öruggt skjól. Þessi sama tilfinning vaknaði alltaf ég keyrði heim úr
vinnunni til Maríu og krakkana í gegnum árin, beygði inn í kyrrlátt
íbúðahverfið og kom auga á húsið okkar.
Ég var augljóslega orðinn meira en lítið ryðgaður í kvennastandi
eftir áratuga hjónaband. Var hárgreiðslukonan kannski hæfileg
upphafsþraut? Svona létt byrjun og stökkpallur inn í ljúfa lífið?
Ég fór fram í eldhúskrókinn. Það var alltaf sama vonda lyktin þar.
Jakkinn minn hékk á stólbaki. Ég náði í veskið í innri vasann og fann
nafnspjaldið hennar. Settist aftur inn í stofu og tók upp gemsann.
Ég varð taugaóstyrkur um leið og hún svaraði. Ég kynnti mig með
nafni en það sagði henni auðvitað ekki neitt. Ég rifjaði upp kynni
okkar í dag.
„Ja hérna. Ert þetta þú? Ertu ekki sáttur við klippinguna? Ég gat
ekki lagað þetta betur, það hefði enginn getað ...“
„Neineinei. Klippingin er fín. Mér datt bara í hug hvort þú vildir
kíkja eitthvað út.“
„Kíkja út. Hvert þá?“
„Nú til dæmis bara í bíó.“
„Bíó. Hvaða mynd?“
„Spiderman 3.“
Hún skellihló. Ég vissi ekki hvers vegna ég hafði látið þessa vitleysu
út úr mér, það var eins og ég væri að giska á svar í hraðaspurningu í
spurningakeppni.
„Já eða kannski ekki bíó. Kannski bara kíkja á kaffihús eða
eitthvað.“
„Heyrðu Kristján minn, ég get ekki gert svoleiðis. Ég á mjög náinn
vin, skilurðu?“
„Ha, jájá, auðvitað. Afsakaðu.“
„Ekki málið. En þegar þig vantar klippingu með vorinu þá
hringirðu bara aftur.“
Ég fór inn á baðherbergi. Andlitið var rautt í speglinum. Það
gauluðu í mér garnirnar. Ég fór fram í eldhús og tók tilbúna réttinn
úr plastpokanum. Ekki gat ég étið þetta kalt. Ég fleygði pakkanum
í ruslafötuna og ákvað að borða úti. Kannski myndi ég þá kynnast
einhverri konu. Ekkert var útilokað.
Gemsinn hringdi. Númerið á skjánum var kunnuglegt.
„Sæll,“ sagði María. „Fyrirgefðu hvað ég var stutt í spuna við þig
áðan.“
„Ekkert mál.“
„Ég man núna að ég vil fara að ræða við þig ákveðna hluti. Hvernig
við ætlum að skipta eignunum. Mig langar ekkert voðalega að selja
húsið og þá þarf ég að semja við þig. Svo erum við víst ekki skilin. Við
höfum ekkert gert í málunum.“
„Og hvað viltu gera?“
„Það þarf að ræða svona mál undir fjögur augu. Ertu nokkuð búinn
að borða kvöldmat?“
„Nei.“
„Ég er með mat í ofninum, ekkert merkilegt, en þér er velkomið
að kíkja.“
„Ég þigg það. Ég verð kominn eftir hálftíma.“
Það hýrnaði yfir mér. Úti hafði snúist í suðaustan rok og það var
köld rigning, hálfgerð slydda. Þegar ég settist upp í bílinn fann ég fyrir
undarlegri og óvæntri tilfinningu: Ég sá íbúðina fyrir mér, stofuna,
herbergið, eldhúsið og baðherbergið, og allt í einu fannst mér þetta
vera góður staður. Allt í einu fannst mér þessi íbúð vera eins og öll
önnur heimili: hlýtt skjól sem gott er að hverfa til en nauðsynlegt
að losna burt frá ef maður vill ekki missa vitið. Um leið og ég ræsti
bílinn hugsaði ég með mér að allir þyrftu að eiga sér stað sem þeir þrá
að yfirgefa. sky,