Ský - 01.06.2007, Blaðsíða 44

 sk‡
nærmynd af feðgum
Stundum leitaði hann til pabba síns til
að gera betur. En því er ekki að leyna
að oftast mun það hafa valdið drengnum
nokkrum vonbrigðum hvað faðirinn hafði
takmarkaða yfirburði,“ segir Páll brosandi og
bætir jafnframt við:
„Þegar hann var beðinn að taka að sér
þrælerfitt hlutverk í Öskubusku Rossinis var
hann lengi á báðum áttum hvort hann treysti
sér til þess. En svo fór að fyrir það hlutverk
hlaut hann tilnefningu sem söngvari ársins
á uppskeruhátíð leiklistarinnar, Grímunni.
Það má því segja að það sé galli á manni að
vera svo kröfuharður við sjálfan sig að vegna
þess geti hann misst af bestu tækifærunum.
Ó­neitanlega er sá eiginleiki kostur í aðra
röndina.“
Íslenska söngvasafnið í
rökkrinu
Páll segir sönginn frekar liggja í móðurætt
Bergþórs heldur en hjá sér en þó hafi hann
fengið sönguppeldi að hluta.
„Pabbi minn hafði þann sið að safna
börnunum sínum sjö saman í rökkrinu og
kenna þeim lögin úr Íslenska söngvasafninu,
fjárlögunum svonefndu. Þegar ég var barn
kom á heimilið orgel, sem hafði reyndar
verið í eigu Jóns Pálssonar, föðurbróður Páls
Ísólfssonar. Auðvitað varð þá léttara að syngja
saman og stundum komu unglingar af næstu
bæjum og æfðu með okkur margraddaðan
söng. Einhverjir þeirra töldu sig hafa haft
gott af því í kórastarfi síðar á ævinni,“ útskýrir
Páll og aðspurður um hvaðan tónlistin komi
hjá syni hans svarar hann:
„Börnin mín voru svo ljónheppin að
Hulda móðir þeirra stendur föður þeirra
framar um tónvísi og raddgæði. Mitt helsta
framlag til tónlistar var að á námsárum
í Stokkhólmi nurlaði ég fyrir hljómfögru
sænsku píanói. Þegar Bergþór kom úr
Réttarholtsskólanum á daginn forðaðist hann
samtöl og aðrar truflanir en gekk hljóðlega
og greiður í spori að hljóðfærinu inni í stofu
og gleymdi sér þar dágóða yndisstund áður
en hann þáði nokkra hressingu hjá móður
sinni í eldhúsinu.“
Nafn: Berg­þór Pálsson.
Fæðingardagur: 22. október 1957 (vek
athyg­li á því að­ nú er árið­ 2007).
Stjörnumerki: Vog­.
Gæludýr: Eng­in, en ef é­g­ byg­g­i í einbýlishúsi
ætti é­g­ sennileg­a íslenskan hund.
Uppáhaldsmatur: Kjúkling­ur, nýr feitur
fiskur, ólífuolía og­ hvítlaukur.
Uppáhaldsdrykkur: Sódavatn.
Mottó: Öll é­l styttir upp um síð­ir.
Um margt ólíkir
Bergþór Pálsson segist stundum
öfunda börn nútímans af því að
eignast karaókítæki sem leikfang
því hans helsta þrá sem barn var að
eignast míkrófón. annars var hann
meðfærilegur, lífsglaður og forvitinn
krakki að eigin sögn, ekki svo mjög
ólíkt því sem hans eigin sonur er.
„Aftur á móti var ég óþolinmóður, mér
fannst leiðinlegt að ferðast lengi í bíl og
ryk á malarvegum var mér ekki að skapi.
Helst vildi ég hafa breskan hefðarsvip á
öllu umhverfi og linnti ekki látum fyrr en
mamma var búin að sauma lokrekkju og
satínáklæði á rúmið mitt,“ útskýrir Bergþór
og hlær.
Aldrei óperusöngvari!
Að sögn Bergþórs bjó Bragi sonur hans í
þremur löndum sem barn og hefði kannski
samkvæmt formúlunni átt að verða rótlaus
og erfiður unglingur en svo heppilega vildi
til að hann var sjálfstæður, góður á manninn
og hvers manns hugljúfi.
„Þegar við foreldrarnir fórum til náms
í Ameríku keyrðum við hann fram og til
baka í kerru og þá vorum við oft stoppuð
af eldri konum sem hrópuðu upp yfir sig:
He’s a darling! Það má segja að það hafi
fylgt honum alla tíð að vera sjarmatröll.
Hann var léttur í skapi, hjálpsamur félagi
og ákaflega góður við sér yngri börn. Þótt
hann væri frekar viðkvæmur inn við beinið
var hann afspyrnu harður af sér. Hann er
reyndar hrútur og varð því yfirleitt ekki
haggað ef hann beit eitthvað í sig. Það var
ekki alltaf auðvelt fyrir foreldrana sem voru
ekki minna þrjóskir,“ segir Bergþór og bætir
jafnframt við:
„Hann átti aldrei í vandræðum með að
safna í kringum sig skemmtilegum vinum
og var gjarnan hávær í hópi. Bragi þurfti
auðvitað að sitja óteljandi óperuæfingar og
sem unglingur notaði hann þekkingu sína
og skopskyn óspart til að gera grín að
óperusöng með hinum og þessum stælum,
svo að vinirnir lágu stundum í gólfinu og
grenjuðu af hlátri. Raunar kom þá strax í ljós
að hann hafði óvenjulegt raddefni, svo að
ömmu hans fannst hún ætla að þeytast út úr
herberginu þegar hljóðin voru sem mest, en
hann sat við sinn keip; óperusöngvari skyldi
hann aldrei verða. Því var heldur ekki haldið
að honum en að lokum ákvað hann það
sjálfur, enda fann hann sig fljótt í því.“
Fullkomnunarárátta og hárfínt
skopskyn
Þeir feðgarnir, Páll, Bergþór og Bragi
eru um margt ólíkir en Bergþóri vefst ekki
tunga um tönn þegar hann lýsir föður sínum
og syni.
„Páll, faðir minn, er nákvæmur
vísindamaður af guðs náð og óvenjulegur
að því leyti að áhugasviðið er gríðarlega
víðfeðmt. Hann hefur ríka réttlætiskennd,
er hjálpsamur og má ekkert aumt sjá, - veiðir
flugur í glas og fer með þær út frekar en að
aflífa þær, - en getur verið harður í horn að
taka ef að honum er vegið með ósæmilegum
hætti. Jón bróðir hans segir að í æsku hafi
hann helst ekki viljað taka að sér verk nema
hann gæti gert það vel. Ég býst við að
fullkomnunaráráttan sé honum stundum til
trafala en varla er þó hægt að telja það galla,“
útskýrir Bergþór og segir einnig:
„Bragi, sonur minn, hefur hárfínt
skopskyn og tekur sjálfan sig ekki of
hátíðlega. Hann hefur gríðarlegt innsæi og
áttar sig því á fólki og lagar sig að aðstæðum
eins og fiskur í vatni. Ó­sérplægni er líka
einn af hans höfuðkostum en af þeim sökum
gæti hann þurft að beita sig hörðu þegar
kemur að því að feta sig í óvægnum heimi
söngsins.“
Gangandi alfræðiorðabók
Í haust mun Bergþór stíga á stokk í Íslensku
óperunni með syni sínum. Einnig mun
þá koma út bók eftir Bergþór sem fjallar
Borgþór gefur í haust
ú­t bókina Vinamót um
veislur og borðsiði.