Reykjalundur - 01.06.1952, Qupperneq 12

svipaðist um eftir sígarettum, meðan konan
brá sér fram fyrir.
Já, sú skal ekki mokka mann, anzaði
Tommi, tók blýant, sem lá þar á borði og
stakk honum á sig heldur en engu.
lnr.i i stofunni tók við þeim fertug liona .
En reynsla þeirra varð ekki í samræmi við
hinar fyrstu hugmyndir um tækifæri og
vesalmennsku íbúa þessa húss. Strax fyrsta
daginn fengu þeir að kenna á því, að þessi
litla, hægláta kona hafði takmarkalaust vald,
sem hún beitti án samninga.
Það var að vísu ævintýri, að fá ný föt,
innst sem yzt, þegar þeir komu úr baðinu,
sem var fyrsti liðurinn í móttökuathöfninni.
En þessi föt voru fjarri því að vera eins þægi-
leg og hinar fornu flíkur, og þeim fylgdu
alvarlegar áminningar um að láta ekki sjá
á þeim. Og hvað snerti fyrirhugað hófleysi
í mat, þá drógu hinir ströngu borðsiðir frú-
arinnar svo mikið úr því, að þeir gátu ekki
etið sig sadda, og' fyrirhöfnin við að hand-
leika rétt hníf, gaffal og skeið, svo og sú
þrekraun að verða að sitja alvarlegir til
borðs með kaupmannshjónunum, tók upp á
sjálfa matarlystina. Og í hvert skipti, sem
þeir létu út úr sér setningu, annað hvort
sem athugasemd þeirra sjálfra eða svar við
fyrirspurnum húsbændanna, fengu þeir hana
10
jafnharðan endursenda með reglugerð um,
hvernig þeir ættu að mynda hana.
Þeim var bannað að segja, að steikin væri
andskoti góð, þeir máttu ekki segja: gef mér
þarna kartöflu. Þeir urðu að eta fullan disk
af súpu, sem þeir, aðspurðir, hvernig þeim
þætti hún, kölluðu djöfulsins frat. Kjarninn
í öllum umræðum við þetta borðhald virt-
ist vera: gera svo vel og takk. Og það orkaði
svo þjakandi á hina ungu syni götunnar, að
eftir nokkurt svitabað tók fyrst annar þeirra
að hlæja gamanlausum hlátri, sem hann stór-
furðaði sjálfan á, og hinn tók undir reiði-
þrungnum tón og skildi jafnlítið í þessari
hljóðþörf og hinn. Kaupmaðurinn hummaði
góðlátlega og strauk með munnþurkunni um
feita hökuna, en hin vesaldarlega kona horfði
svo hlýlega á greppatrýni þeirra, að þeim
lá við að fara að háorga og henda öllu um
koll í bræði.
Um kvöldið vísaði frúin þeim til herberg-
is þeirra klukkan nákvæmlega tíu, kynnti
þeim reglur svefnstofunnar og rétti Tomma
blýantinn, sem hann hafði stolið.
Hérna er blýanturinn þinn, Tommi minn.
Eg — ég — á hann ekki, svaraði hann
flaumósa, hann — hann var niðri.
Þá skaltu á morgun láta hann þar sem
hann var. Góða nótt, vinir mínir.
Þeir stóðu eftir höggdofa og ráðalausir,
unz Grímsi tók að reyta af sér fötin og
grýta þeim á gólfið. Hér verð ég ekki —
djöfullinn eigi það — ég strýk.
Viltu gera svo vel og hengja fötin á snag-
ann, sagði Tommi illkvitnislega og fór að
hengja upp sín föt með teprulegum tilburð-
um og hermdi eftir frúnni.
Hún getur gert það sjálf, grenjaði Grímsi
og sneri sér til veggjar.
En þessi uppreisn borgaði sig ekki. Inn
kom enn hin litla kona.
Nú skal ég hengja upp fötin þín, Grímsi
minn, og farið þið svo að sofa. Við hjónin
sofum í næsta herbergi og viljum hafa hljótt.
En ég sé, að þið hafið gleymt að bursta tenn-
urnar, það verðið þið að gera.
Þegar hún var farin, stukku þeir framúr
og gerðu eins og' hún skipaði, en til þess
Reykjalundur