Reykjalundur - 01.06.1952, Síða 17

JÓN THORARENSEN:
Stúlkan á Hafnaheiði
Ketill fóstri minn Ketilsson, óðalsbóndi í
Kotvogi, sagði mér sögu þá, er hér fer á eftir.
Sumarið 1906 skrapp ég ríðandi til Kefla-
víkur. Ég hafði þá nýlega keypt gæðing aust-
an úr sveitum og vildi reyna hann. A leiðinni
til Keflavíkur bar ekkert við, er í frásögur sé
færandi. Eftir nokkra dvöl í Keflavík sneri
ég heimleiðis, og skrapp þá af baki í brekku
einni á Hafnaheiði, sem kölluð er Ketils-
brekka, (eftir Katli eldra, föður sögumanns).
Ég hafði þar skamma viðdvöl, unz ég lagði af
stað aftur. A miðri heiði eru svo nefndar
Þrívörður og ber þann hluta heiðarinnar
hæst; má þar sjá nokkuð bæði suður af og
austur. Skömmu áður en að Þrívörðum var
komið, sá ég stúlku koma gangandi móti
mér sunnan að. Mér varð nokkuð starsýnt
á stúlku þessa, af því að búnaður hennar
allur, svipur og fas, var með nokkurum
öðrum hætti en þá tíðkaðist almennt. Hún
var í svartri kápu, skósíðri og hnepptri frá
skautum upp í hálsmál, með svartan, barða-
stóran stráhatt á höfði; slúttu börðin niður
og voru bundin saman undir hökunni. Fóta-
búnaði hennar á ég erfitt með að lýsa, en
virtist hann líkastur ilskóm. Litla og snotra
tágakörfu hafði hún í hendi, fulla af margvís-
lega litum, skrautlegum blómum. Stúlka
þessi var svo grönn í vexti, að það vakti
sérstaklega athygli mína, föl í andliti og
óvenjulega toginleit, en augun afar hvöss og
skammt á milli þeirra. Þá er hún varð mín
vör, virtist koma á hana hik og ókyrrð nokk-
ur, en hélt þó áfram eftir veginum, þar til á
að gizka 10 faðmar voru á milli okkar. Þá
nemur hún skyndilega staðar og blínir á
mig, en víkur síðan út af veginum og gengur
á svig við mig, þannig að alltaf var nokkurn
Reykjalundur
Séra Jón Thorarensen rithöfundur hefur bjarg-
að mörgum sögum og sögnum genginna kynslóða
frá glötun. — Hér birtast tvær sögur og gerist
sú fyrri á þeim stað, sem Keflavíkurflugvöllur
er nú. Sögurnar birtust í fyrsta hefti Rauðskinnu
fyrir mörgum árum.
veginn jafn langt á milli. Aldrei hafði hún
af mér augun á meðan.
Mér hafði alltaf virzt kona þessi undarleg
frá því ég kom fyrst auga á hana, en er ég
sá hana víkja úr vegi, þótti mér það svo
kynlegt atferli, að ég kallaði til hennar og
heilsaði henni. Ekki svaraði hún mér einu
einasta orði, en hélt áfram að stara á mig,
unz hún var komin á að gizka jafn langt
aftur fyrir og hún hafði verið fyrir framan
mig, er hún fór út af veginum. Gekk hún
þá aftur inn á götuna og hélt áfram austur
eftir henni. Allt af horfðumst við í augu
þangað til, en eftir að hún kom á þjóðveginn
aftur, virtist hún ekki hafa eins mikinn beyg
af mér. Þó leit hún oft um öxl, eins og til að
sjá, hvað mér hði. Ég reyndi ekki frekara að
ná tali af henni, eða grennslast eftir, hver
hún væri og skildi þar með okkur.
Ég þori að fullyrða, að kona þessi var
hvergi úr nærsveitunum, því að þar þekkti
ég hvert mannsbarn; búningur hennar var og
allur annar en tíðkaðist þar um slóðir.
Skrautblóm vissi ég ekki til, að þá væru
ræktuð nokkurs staðar nærlendis nema ef til
15