Reykjalundur - 01.06.1952, Side 32

berkladauðans og' minnkandi sýkingarhættu,
en engu að síður er mikilvægt, að svo sé búið
að berklasjúklingum og fjölskyldum þeirra,
að áhyggjur vegna fjárhagsafkomu tefji ekki,
eða komi í veg fyrir bata. Almenningur verð-
ur að gera sér ljóst, að berklasjúklingurinn
á fullan rétt á að lifa sama lífi og samborg-
ararnir.
S. í. B. S. hefur orðið mikið ágengt í þeim
efnum og haft mikil áhrif á starfsemi okkar
í hinum Norðurlöndunum.
Félagarnir í D. N. T. C. þakka samvinnuna
og vona að þetta þing haldi áfram sömu
braut af einhug og einbeitni.
★
Veikko Niemi, fulltrúi:
Minningaleiftur íslandsferðar.
Nokkrir vina minna á Islandi hafa spurt
mig hvaða áhrifum ég hafi orðið fyrir á
ferð minni um landið, og hvernig ísland
komi mér fyrir sjónir, nú þegar líður að
ferðalokum. Eg hef svarað því til, að mér
væri varla unnt að lýsa því fáum orðum,
án þess fyrst að hafa fengið tíma til að raða
í huga mér myndum og' minningum, er alls-
staðar skjóta upp kolli. Ég hef kvatt flesta
kunningjana hérlendis og sit einn, síðla
kvölds, í herbergi mínu að Reykjalundi. A
morgun verður landið, sem ég nú hef fyrir
augum, minningin ein.
☆
Ég hef, enn einu sinni, komist að raun um,
að hæpið er að mynda sér skoðanir um lönd,
er maður lítur fyrsta sinni.
Þegar við fulltrúar hinna Norðurlandanna
stigum á land í Reykjavík fyrir nokkru síð-
an, vorum við þreyttir og með sjóriðu eftir
veltinginn síðari hluta leiðarinnar frá Dan-
mörku.
Við komum tveir frá Finnlandi og vorum
orðnir þjakaðir, þegar við loks komum til
Reykjavíkur eftir hvíldarlaust viku ferða-
lag, því að skipið reyndist okkur landkröbb-
unum lítill hvíldarstaður. Við vorum komn-
ir óralangt frá heimilum okkar, vinum og
kunningjum og var órótt innanbrjósts.
30
Þegar í land kom, beið okkar langferðabif-
reið og við þutum af stað áfram, norður á
bóginn, áleiðis til Akureyrar og bættum
heilum degi við ferðina. Veðrið var hrá-
slagalegt og einn félaganna, Einar Hiller frá
Svíþjóð, ofkældist og missti af flestu, sem
við hinir áttum eftir að verða aðnjótandi.
Það var því ekki að undra, þótt okkur
virtist landið kalt og hrjóstrugt og jafnvel
tignarlegur fjallahringurinn búa yfir ógnum.
Veikko Nietni.
Mér var óskiljanlegt hvernig fólk fór að
lifa á þessum slóðum norðurhjarans. Það
hlaut að kosta óhemju atorku og þrek að
kreista lífsviðurværi úr þessu nakta um-
hverfi.
☆
Ég hef enn einu sinni komist að raun um,
að svipbrigði náttúrunnar eru með ýmsu
móti, og' þreyta og' þungt skap geta lokað
mönnum útsýn.
Daginn eftir höfðum við fengið þá hvíld,
er við þörfnuðumst og okkur virtist allt hafa
skipt um svip frá kvöldinu áður. Kuldinn
var að vísu sá sami, en hlýjan í svip fólks-
ins færði okkur heim sanninn um, að við
vorum meðal vina. Broshýr, vingjarnleg and-
litin, svipuð og þau andlit, er við þekktum
bezt heima, gátu alveg eins tilheyrt hverri
sem var af bræðraþjóðunum á Norðurlönd-
um. Félagarnir í S. I. B. S., þing þeirra að
Reykjalundur