Reykjalundur - 01.06.1964, Qupperneq 9

Hinn heilagi jaSir í Róm
veitli þingheimi áheyrn og
blessun.
búnaður 30—35%, prjón og ísaum 15—20%,
myndasmíði, úrsmíði, bókhald o. fl. 10%.
llliers frá Frakklandi sagði meðal annars: Að
drífa sýkilinn út úr líkama sjúklingsins er auðvit-
að höfuðmarkmið berklalæknisins, en berklaveik-
in hefur dýpri rætur. Hún getur leitt til líkam-
legra og andlegra truflana, sem hafa áhrif á fjöl-
skyldu sjúklingsins, vinnu hans og félagslega að-
stöðu. Þetta verður að koma í veg fyrir eða bæta.
Lækning berklanna verður að vera alhliða. Til
þess að tryggja að sjúklingurinn haldi sjálfssvirð-
ingu sinni að lækningu lokinni, en haldi ekki
áfram að vera öryrki, andlegur eða líkamlegur,
verður að tryggja honum nytsamt starf við hans
hæfi í þjóðfélaginu. Þetta er bezta verndin gegn
endursýkingu.
Félagsmól
Þar sem þetta var þing berklavamafélaga, var
að sjálfsögðu haldinn mikill fjöldi fyrirlestra um
starfsemi þeirra, skipulag og framtíðaráætlanir.
Sameiginlegt álit var, að starfsemin væri æskileg
og nauðsynleg. Hið opinbera gæti ekki gert allt,
stöðugt væru einhverjir þættir berklavarnanna
þannig, að félögin gætu unnið stórgagn. Sumir
ræðumenn lögðu áherzlu á sjúklingafélögin, með
tilliti til upplýsingastarfsemi og nánari samvinnu
milli sjúklinga og lækna. Verkefni eru óþrjótandi
fyrir slík félög og þá fyrst og fremst í þeim lönd-
um, þar sem berklaveikin er enn aðkallandi þjóð-
félagsvandamál. Einnig í þeim löndum, þar sem
berkladauði er nærri horfinn, er slík starfsemi
nauðsynleg. Má benda á tvennt í því sambandi:
1. Til að tryggja árangur af lækningu berkla
með lyfjum, er nauðsynlegt að sjúklingnum sé
sjálfum ljós þýðing hinnar löngu lyfjagjafar.
Bezta trygging fyrir slíku er, að hann sé áhuga-
maður í félagsskap er vinnur að þessum málum.
Próf. Bernard sagði í setningarræðu þessa þings:
„Við ætlum að athuga hvort lyfjalækning við
berklaveiki er ekki dálítið sérstæð, borið saman
við lyfjalækningu annarra sjúkdóma. Löngu eftir
Reykjalundur
7