Reykjalundur - 01.06.1964, Síða 30

glæsimennsku né atorku, enda heimilið jafnan
stórt og fyrir mörgum að sjá. Jón var tvíkvæntur
og börn hans urðu 13 alls.
En fleira var við að stríða en hið „stormóða
haf“, þegar á leið ævina. Fjögur barna hans fóru
á undan honum — þrjú af þeim úr berklum.
Sjálfur veiktist hann einnig af þessum erfiða sjúk-
dómi og var heimtur af honum frá starfi og stöðu
fyrir aldur fram. Fór hann að Kristnesi tvisvar til
hælisvistar og kom þaðan að Reykjalundi haustið
1948 og dvaldi þar, það sem eftir var. Andaðist
þar eftir nær 16 óra dvöl, 23. maí síðastliðinn.
Jón var aldursforseti okkar eftir að Ólöf leið.
Hefði orðið 83ja ára í sumar, ef hann hefði lifað,
enda meðal þeirra, sem lengst hafa dvalið hér sem
vistmenn.
Jón var prúðmenni hið mesta og glaður í hópi
góðra vina. Hlaut hann traust og hylli allra, sem
kynntust honum, enda um mörg ár fulltrúi vist-
manna í heimilisráði Reykjalundar. Slíkra manna
er einatt gott að minnast.
lngibjörg Porgeirsdúttir.
EINAR M. JÓNSSON
rithöfundur og skólastjóri fór hraustur að heim-
an þ. 14. júní í vor til mannfagnaðar hjá vinum
sínum og ættingjum, en var kvaddur til hinnar
hinztu ferðar — öllum að óvörum — það sama
kveld. Hafði hann þá senn dvalið 10 ár sem vist-
maður að Reykjalundi.
Einar lauk stúdentsprófi við menntaskólann í
Reykjavík 1927 og hóf þegar nám við guðfræði-
deild háskólans. Framtíðin virtist brosa við þess-
um gáfaða, unga manni, þegar sköpum var
skyndilega skipt og þungbært heilsuleysi reis eins
og svartur berghamar á þjóðbraut og lokaði hon-
um framabrautina. Þannig liðu meir en tveir ára-
tugir, að litlu varð þarna um þokað. Sumarið
1954 kom Einar vistmaður að Reykjalundi, og
má segja, að þá fyrst færi að sjást vegur fram-
undan. Að vísu var heilsan tæp fyrstu árin, en
batnaði sem fram leið. Þarna á Reykjalundi
hlotnaðist honum aðbúð og margvísleg aðsíaða
til að starfa, bæði fyrir heimilið og sjálfan sig,
að ýmsum hugðarmálum, svo að seinustu árin
urðu hans beztu.
A Reykjalundi stundaði Einar einkum kennslu
á veturna, og síðustu 5 árin var hann skólastjóri
iðnskólans þar. Á sumrin fékkst hann við skóg-
rækt og hefur vafalaust ótt marga ánægjustund
við það starf, því að gróður allur og ræktun var
honum áhugaefni. Mátti um hann segja það, sem
eitt sinn var mælt eftir einn óstmög íslenzkrar
náttúru:
28
Reykjalundur