Reykjalundur - 01.06.1964, Blaðsíða 38

yy —

Vettlingarnir hennar ömmu
Ejtir GERTRUDE CRAMTON
r> A JV'"’<AðL' vJ
t að var einu sinni gömul kona,
sem hét Þórey. Flestir kölluðu
hana Þóreyju gömlu, eða bara
ömmu, því það vissu ekki nærri
allir, hvað hún hét réttu nafni.
Þessi gamla kona hafði það fyrir atvinnu
að prjóna vettlinga, og þeir voru sérlega
hlýir, því að þeir voru úr því bezta ullar-
bandi, sem hægt var að fá.
Auk þess voru vettlingarnir hennar óvenjulega
fallegir. Hún prjónaði nefnilega út í þá undur-
samlegar myndir. I eina prjónaði hún dreng á
sleða, í aðra stúlku á skautum og í hina þriðju
tvær gular endur, og þannig prjónaði hún mynd-
ir, eftir því, sem hver óskaði.
Allir foreldrar í nágrenni Þóreyjar ömmu pönt-
uðu vettlinga frá henni handa börnunum sínum.
Og amma sat allan daginn í eldhúsinu sínu og
prjónaði af slíkum ákafa, að prjónarnir skutu
gneistum.
Það voru fyrst og fremst tvær ástæður fyrir
því, að amma prjónaði vettlinga. I fyrsta lagi
gerði hún það af því, að henni þótti það svo gam-
an, og í öðru lagi gerði hún það, til þess að lifa
af j)ví.
Já, hún fékk allt fyrir vettlingana, sem hún
þurfti með. Fyrir þá fékk hún kolin, til þess að
lialda húsinu heitu. Fyrir j)á fékk hún eggin í
morgunverðinn sinn, og fyrir J)á fékk hún mjólk-
ina handa svarta ketinum, sem hún hafði sér til
skemmtunar.
Aldrei var annríkið hjá Þóreyju önimu eins
mikið og fyrir jólin. Öll börnin þurftu að fá nýja
vettlinga, og þá leiftraði af prjónunum hennar,
jafnt eldsnemma á morgnana sem um miðjan dag
og seint á kvöldin.
En svo var það samt rétt fyrir jólin, sem ógæf-
an skali yfir.
Eins og venjulega fékk amma beiðnir um vett-
linga úr öllum áttum. Hún var beðin um að
prjóna svo mikið af vettlingum, að hún var farin
að segja við sjálfa sig:
„Ekki er nú að vita, nema ég geti keypt mér
nýja eldavél í eldhúsið mitt fyrir jólin.“
En svo var það bandið. Það eyðilagði allt. Það
var ekki eins og það átti að vera. Þetta byrjaði
þannig, að amma sendi til borgarinnar eftir
bandi.
Hún pantaði rautt band.
Hún pantaði grænt hand.
Hún pantaði brúnt band.
Hún pantaði gult band, og hún pantaði svart
band.
En verzlunin, sem hún skipti við sendi henni
ekkert annað en hvítt band. Hver hespan á fætur
annarri af drifhvítu bandi kom úr pakkanum. Já,
það var ekki um að villast. Það var allt saman
36
Reykjalundur