Glóðafeykir - 01.04.1969, Blaðsíða 8

8
GLÓÐAFEYKIR
— Þú minntist áðan á útskipun á hrossum. Hvað kanntu frá
henni að segja?
— Jú, ég fylgdist náttúrulega með henni þótt aldrei væri ég þar
beinlínis þátttakandi. í stórum dráttum fór hún þannig fram, að
fyrst voru hrossin mýld. Ég minnist einkum þriggja manna, sem
rnikið fengust við það og voru eldfljótir að mýla þótt við ótamin
hross væri að eiga, en þannig var ástatt um þau flest. Það voru þeir
lfjörn Sigfússon, Friðrik Jónsson og Magnús Halldórsson. Þeir fóru
ekki ofan í réttina en skriðu eftir bökum hrossanna og smeygðu
þannig á þau múlnum. Því næst voru hrossin teymd fram bryggjuna,
hrint ofan í bátinn og bundin við þóftuna. Mig minnir, að oftast
væru átta hross flutt i bátnum í einu. Er að skipshlið kom, voru þau
„stroffuð“, sem kallað var, þ. e. gjörðum smeygt undir kviðinn en
bandi brugðið fram fyrir brjóst og aftur fyrir lærin, höluð upp úr
bátnum og niður í lest. Engum lestarútbúnaði man ég eftir í þess-
um skipum og ekki sýndist mér þetta gott farrými. Fyrir kom, að
hross slitu sig upp úr bátnum og stukku útbyrðis. Var það að vísu
ekki alltaf hættulegt, en það henti, að þau slösuðu sig illa á „tollum"
bátsins og varð þá að skjóta þau er þau komu upp í fjöru.
— Þú fylgdist með útskipuninni á hrossunum hér í haust, og þér
finnst líklega mikill rnuniir á aðstöðu og aðbúnaði?
— Já, hann er mikill. Þarna voru hrossin bara rekin um borð
og inn í stíur. Það ætd að fara ólíkt betur um þau þannig en áður
þótt mér sýndist þetta skip vera hálfgerður smádallur. Ég tók einnig
eftir því, sem ég hef reyndar oft verið vitni að áður, að mikill mun-
ur var á því, hvernig menn fóru að hrossumun. Sumir gældu við
þau og sýndu þeim aðeins alúð og nærgætni eins og eitt sæmir
gagnvart lifandi verum. Aðrir hrintu þeim og spörkuðu í þau. Það
átti víst að bera vott unr eiuhvers konar dugnað, en þessháttar „dugn-
aður“ er ekki góð mannlýsing.
—■ Úr því að tal okkar hefur nú borizt að hestum, Guðnnmdur,
þá kemur það í hugann, að þú hefur lengi átt hesta og kunnað vel
með þá að fara.
— Já, ég hef nú átt hesta að staðaldri í ein 40—50 ár, og er nátt-
úrulega búinn að eiga þá nokkuð marga um dagana. Um hæfileika
mína til að meðhiindla þá rétt má sjálfsagt deila. Auðvitað má
segja, að ég hafi aldrei neitt haft með hesta að gera. En hesturinn
er falleg skepna, göfugur og góður félagi og hefur verið mér til
mikils yndisauka. Ég á tvo núna og hef sannast sagna verið að hugsa
um að lóga þeim, því að ég sel helzt ekki hesta. Sennilega dregst