Glóðafeykir - 01.04.1969, Blaðsíða 25

GLÓÐAFEYKIR
25
Um Sigurð dýralœkni.
Ei þarf hann að leita lags,
leika kann af snilli —
einn, sem vann í önnum dags
allra manna hylli.
Mœlt við kunningja.
Nú mun fundum fækka um skeið;
fyrr við undum saman;
gat þá lundin létt og heið
lífgað stundargaman.
Eitt sinn var Jóhann í leikhúsi og fjallaði leikurinn um meyja-
rán. Leikendur voru byrjendur í leiklist, en þóttu skila vel sínum
hlutverkum. Er upp var staðið, sagði sessunautur Jóhanns: „Ég er
alveg undrandi á hvað meyjaþjófarnir léku vel.“ Þá mælti Jóhann:
Girndin bráð þeim getur léð
gömul ráð án tafa,
leikinn áður æft og séð
af því báðir hafa.
(Báðir höfðu þeir skilið við konur sínar og tekið saman við ungar
stúlkur).
Skömmu eftir lát Þorsteins bróður síns fór Jóhann fram hjá húsi
hans, sem þá var autt og mannlaust. Þá mælti Jóhann fram þessa
stöku:
Fræðagengi féll hér skjótt,
fiðlustrengir driipa hljóðir.
Nú fær enginn oftar sótt
andans feng á þessar slóðir.
Til eiginkonunnar.
Að þó líði ævikveld,
eyðist húmið svarta,
við þinn hlýja arineld
á ég geisla bjarta.