Glóðafeykir - 01.04.1969, Blaðsíða 34

34
GLOÐAFEYKIR
Úr Leirgerði
FRAMHALD
Arið 1942 áttu að fara fram sýslunefndarkosningar í héraðinu og
var Jón (Björnsson) vondaufur um að hann mundi hitta ritarann,
vin sinn, næsta vetur. Hann hafði sótt um hreppaveg fiá Ásgeirs-
brekku ofan að Bakka; var hann að lýsa vegarstæðinu og sagði að
vegurinn mundi liggja ofan hjá „Beinadalnum", en það er kvos
þar í móunum, full af dýjum og drullupyttum. Eitt sinn er þeir
vinirnir áttu tal saman um kosningahorfur Jóns, sem hann taldi
ekki glæsilegar, vildi ritari þegar yrkja eftirmæli eftir hann: héldu
ritara engin bönd og orti hann sem óður væri:
Lengi Jón á Bakka bjó,
börn hann gat og varpið jók.
Flyðru og hákarl sótti í sjó,
sat á fundum yfir á Krók.
Eftir lífsins þunga þraut
og þjark, við fanta Hólahrepps,
veldi dauðans loks hann laut;
lauk þar ævi vinsæls grepps.
Bergt var fast á Boðn og Són,
boðsmenn átu heilan hval.
Síðan var sá jötunn Jón
jarðaður í Beinadal.
Það eitt hefur skilið þeirra vinskap — í bili —, að Jón tók það
sem glósur og háð í sinn garð, að hann yrði jarðaður í Beinadalnum,
þeirri argvítugu dýja- og drulluhvilft. En það meinti ritarinn alls
ekki, heldur átti hann við kirkjugarðinn, sem vitanlega er fullur
af beinum, enda tóku þeir aftur upp fullan vinskap er ritarinn
hafði sagt hver væri sín meining. En því er þetta skýrt svo nákvæm-
lega hér, að enginn seinnitímamanna þurfi að vera í neinum vafa
um hvað ritarinn hefur meint, enda mætti það ekki minna vera.
Það sýnir líka bezt að ritari hefur ekki meint annað en gott