Glóðafeykir - 01.04.1969, Blaðsíða 53

GLÓÐAFEYKIR
53
Jón Þorsteinsson var þrekinn meðalmaður á vöxt, karlmenni mik-
ið og kappsfullur að sama skapi, gleðimaður, geðríkur nokkuð, ham-
hleypa og höfuðgarpur til allra athafna, annálaður heyskaparmaður.
Hann átti alltaf nokkuð af skepnum, var elskur að þeim og ól þær
fágæta vel. Jón var prýðilega greindur. Hann unni hljómlist og
söng og var ágætlega dómbær á þá hluti, lék sjálfur á hljóðfæri og
hafði frábæra söngrödd, bæði mikla og fagra. Það er í frásögur fært
að þegar hann, ungur maður, tók lagið í hlaðvarpanum í Stóru-
Gröf á blækyrru vorkvöldi, barst söngurinn í 5 hreppa. Jón Þor-
steinsson var í engu meðalmaður.
Sveinn Ingimundarson á Sauðárkróki, fyrrum sjómaður, lézt þ.
4. maí 1956. Hann var fæddur á Gunnsteinsstöðum í Langadal 28.
sept. 1865 — heldur en 1868. Voru foreldrar hans Ingimundur
Sveinsson, smáskammtalæknir, og kona
hans Ingibjörg Ólafsdóttir smiðs á Vatns-
enda í Vesturhópi. Bjuggu þau lengi á
Tungubakka á Laxárdal. Sveinn ólst upp
með foreldrum sínum við mikla fátækt.
Var síðan á ýmsum stöðum vestur þar í
Húnavatnssýslu, stundaði og sjómennsku
bæði norðanlands og sunnan, m. a. á þil-
skipum um hríð. Til Sauðárkróks mun
Sveinn hafa flutzt krinmim 1920 o°f átti
O O
þar heima æ síðan.
Sveinn Ingimundarson var lágur mað-
ur á vöxt en hnellinn á velli, harðfengur
í bezta lagi, kjarkaður og ekki kvalráður,
tiltakanleg snerpa í svip og fasi, sem ent-
ist honum, háöldruðum, til efstu stundar. Hann var vel á sig kom-
inn alla vega, handlaginn, fríður sýnum, bráðgreindur, áhugamaður
um þjóðmál, sjálfstæður í hugsun og skoðun og hopaði hvergi, þótt
gustaði á móti. Mun áður fyrr hafa mörgum þótt gott að njóta lið-
semdar hans, hvort heldur var í orði eða athöfn, enda maðurinn
marghertur í mannraunum og tvísýnum orrustum á leikvelli langr-
ar ævi.
Sveinn varð snemma sjóndapur og síðan alblindur í aldarfjórð-
ung; fór þó allra sinna ferða og sá um sig sjálfur. Hann kvæntist
ekki né átti börn.
Sveinn Ingimundarson.