Glóðafeykir - 01.04.1969, Blaðsíða 33

GLÓÐAFEYKIR
33
út í viðskiptalífið, sem svo annað fólk hefur sitt framfæri af
að vinna úr, dreifa og selja.
Öll mun þessi starfsemi vera samfélaginu í heild nokkurs virði,
enda þótt eitthvað af aurunum lendi í öfugum vasa á leiðinni milli
framleiðanda og neytanda. Þetta jafnar sig á þann hátt, að neytand-
inn kaupir framleiðsluna þegar hann hefur auraráð, annars ekki,
og framleiðandinn framleiðir meðan hann getur og varan selst,
lengur ekki. Þá fer fljótlega að minnka hlutur þeirra, sem hafa sitt
af því að dreifa, selja og reka skrifstofur. Þá gæti eftirfarandi verið
til umhugsunar fyrir fólk, sem ekki hefur gert sér grein fyrir því,
að landbúnaður á Islandi skipti einhverju máli gagnvart þjóðfélag-
inu í heild og afkomu þjóðarinnar:
Ef engin gróðurmold hefði verið á landinu og enginn fiskur í
fjörðum, þá hefði ísland aldrei byggzt, ekkert þjóðfélag orðið til,
aðeins einhvern tíma verið sett hér upp veðurathugunarstöð, líkt
og nú er á Jan Mayen. Eftir að farið var að fljúga yfir höfin, hefði
svo verið gerður hér flugvöllur með flugstöð til öryggis. Veðurat-
hugunarstöð og flugstöð reknar af nálægum ríkjum í austri eða
vestri — og síðan ekki söguna meir. Ekkert þjóðfélag, engin föst
byggð.
Öll meginstarfsemi þjóðarinnar er á einhvern hátt tengd því, að
ná verðmætum úr skauti moldar og hafs, hagræða þeim verðmætum
og auka verðgildi þeirra, og dreifa þeim síðan manna á milli. Hins
vegar hafa löngum reynzt örðugleikar á að skipta þessum verðmæt-
um sem réttilegast. Þá skapar það og ærinn vanda, að illa fer saman
ört vaxandi mannfjöldi með vaxandi lífskröfur og minnkandi nátt-
úruauður, sem gengur örar á en fjöldinn gerir sér grein fyrir. Þar
er verkefni fyrir þá að leysa, sem hafa til þess vilja og getu.
Hróbjartur Jónasson.