Glóðafeykir - 01.04.1969, Blaðsíða 4

4
GLÓÐAFEYKIR
1902, en á hinn bóginn fluttust foreldrar mínir með mig til Sauð-
árkróks er ég var eins árs, og þar hef ég svo átt heima ætíð síðan,
þótt fyrir hafi komið, að ég hafi dvalið annars staðar af atvinnu-
ástæðunr, eitt og eitt
ár.
— Nokkuð, senr þér
er sérstaklega minnis-
stætt frá bernskuár-
unum?
— Onei. Líf okkar
krakkanna hér í bæn-
unr var nú ekki svo við-
burðaríkt í þá daga,
að eitt hafi brennt sia:
inn í minni mitt
öðru fremur. Þó
minnist ég þess allvel
þegar verzlunarhúsið
Grána brann árið
1910. Það ár drukkn-
aði einnio: Si°urður
o o
heit. Pálsson, læknir,
í Laxá vestra. Jón Ós-
mann fór, ásamt með
nokkrum öðrum, til
þess að sækja líkið
vestur. Er þeir nálg-
uðust bæinn reið Jón
á undan til þess að tilkynna að þeir væru í nánd, ef einhverjir vildu
koma á móti og fylgja lækni síðasta spölinn í bæinn. Man ég vel
eftir Ósmann er hann kom þeysandi inn í þorpið, klæddur stuttri,
gulri olíukápu. Margir fóru á móti og var líkfylgdin mjög fjölmenn
er hún kom hér utan Eyrina, enda var Sigurður heitinn vinsæll og
vel metinn læknir.
— Hvað munu íbúar hér hafa verið margir um þetta leyti?
— Um það þori ég ekki að fullyrða nákvæmlega, en á árunum
1910—1915 hafa þeir líklega verið eitthvað á milli ‘100 og 400.
liærinn var þá ekki stór og var víða búið þröngt og fátæklega. Var
hreint ekki óalgengt til dæmis, að 5 manna fjölskylda byggi á 12
ferm. gólffleti. Ef til vill að auki takmarkað geymslupláss. Þarna
Guðmundur Sigurðsson.