Glóðafeykir - 01.04.1969, Blaðsíða 21

GLOÐAFEYKIR
21
fer að vísu minnkandi og má vera að hann sé smátt og smátt að
tapa trausti á sjálfum sér. . . . En flestir þeir menn, sem lýðurinn. . .
kýs sér að fulltrúum, koma úr þessum hópi. En fulltrúar eru margir
bæði á þingi, í hreppsnefndum, í bæjar- og borgarstjórnum, sýslu-
nefndum og öðrum þjóðþrifanefndum, og er þó margt ágætt fólk
ókosið. Nokkuð af þessu fólki hefur hlotið sérmenntun, en getur
þó varðveitt allgóða yfirsýn utan sinna þröngu sérfræðilegu námu-
ganga, getur skilið ástæður og aðstœður venjulegra manna og aukið
við samfræði sína með viðkynningu við þá.
I lýðræðisþjóðfélagi gegna samfræðingarnir því mikilvæga hlut-
verki að sjá svo til að sérfræðingarnir komi að gagni, en merji ekki
landslýðinn undir vélabeltum, tannhjólum, tölvum og andfélags-
legum aðgerðum, m. ö. o. að verja almenning gegn þeirri ánauð,
sem sérfræðingar hneigjast til að hneppa menn í. Samfræðingarnir,
fulltrúar vorir, þurfa því að vera mennskir menn í eiginlegri merk-
ingu, helzt siðaðir, með nokkra sæmdarkennd og metnað, svo að þeir
glúpni ekki þegar fyrir augnagotum sérfræðinganna. Vilji einhverjir
sérfræðingar smíða pýramída og marmarafóðraðar grafir á eigin
kostnað, þá þeir um það; en fulltrúar vorir þurfa að geta sagt við-
eigandi nei við þessa sérfróðu hagleiksmenn ef þeir vilja leggja út
í slíkar smíðar á kostnað almennings. „Vér leyfum ekki að lítt bærar
byrðar séu lagðar á landsmenn.“ Til þess er valdið í lýðræðinu, að
fólk haldi a. m. k. fornum mannréttindum, hljóti nokkra þjónustu
og haldist við lífræn störf. En valdinu ber ekki að beita til að leggja
lýðinn sem pöddur undir herfi sérfræðinga og einokunarafla í
menningunni.“
„Fyrir svo sem 40 árum sagði aldraður bóndi við þann, er hér
hugsar: „Þá varð bylting á Suðurlandi, frændi, þegar bárujárnið
kom.“ „Að hverju leyti“?, spurði ég. „Þá fyrst var auðvelt að smíða
hús, sem ekki láku,“ sagði hann. En á því herrans ári 1967 bar svo
við að ég tók tali blikksmið einn, nýstiginn ofan af þaki. ,,Það lekur
annaðhvert hús af þessum nýju“, sagði hann. Þótt hér kynni að vera
nokkuð ofmælt, þá er það vitað mál að sérfræðingum vorum hefur
tekizt að ónvta ávinninga bárujárnsbyltingarinnar, og særa upp tir
gröfunum drauga lekans frá moldarkofaöldinni. Þessi áhugi er að
vísu skiljanlegur, en þvrfti ekki að dynja sem plága yfir margar
manneskjur ef þjóðkjörnir fulltrúar vorir væru betur vakandi og(
stöðvuðu með lögum leiklistartilraunir lekans, sem sérfræðingar
\orir bjóða mönnum upp á og láta borga dýrum dómum."
(Þankarúnir. — Allar leturbreyt. höf.).