Jökull - 01.12.1965, Qupperneq 17

2. mynd. Séð inn eftir
stóra hellinum. Hann var
um 70 m langur, rúmlega
25 m á hæð og álíka á
breidd, opinn í báða
enda. Hæðin sést í sam-
anburði við manninn á
miðri mynd.
Ljósm. Ágúst Leós,
7. júní 1965.
beint fyrir neðan hellismunnann, en hann var
9 stiga heitur.
„Gangurinn", sem sást á í miðju hellisins,
er nú á kafi undir snjó.
Nú fórum við næstum alveg upp á brún
fjallsins. Þar voru að myndast sprungur í skafl-
inn sín hvorum megin við skorsteinsopið, og
var líkast því sem skaflinn mundi fara að síga
niður fjallið.
Nú lítur út fyrir að orsakavaldurinn komi í
ljós, þegar liða fer á sumarið, því að snjór
minnkar nú mjög, og er með allra minnsta móti
á þessum slóðum.
Ritað á ísafirði, 28. júní 1965.
21. okt. 1965. í framhaldi af skýrslu minni
dags. 28. júní 1965 get ég bætt þessu við um
íshellinn í Hattardal:
Eins og þú spáðir í vor, að þakið mundi
ekki endast lengi, þá hefur það rætzt, því að í
byrjun ágústmánaðar hrundi það allt, að und-
anteknum nibbum, sem eftir urðu ofarlega sín
hvorum megin á veggjarbörmunum. Þetta voru
feiknastórir ískögglar, sem duttu á hellisgólfið,
og hafa þeir bráðnað töluvert síðan þakið datt.
Þeir þöktu að mestu gólfið, svo að ekki var
hægt að athuga „ganginn" og lækinn þar undir.
En lækur sést koma ofan af fjallinu, efst við
brúnina upp af miðjum hellinum, og rennur
þar undir snjóinn, en kemur út fyrir neðan
hellinn. Hitastig þessa lækjar bæði fyrir ofan
og neðan var mælt af sendimönnum frá mér,
og sögðu þeir, að hann hafi verið um 0 stig.
3. mynd. Séð inn eftir hellinum og upp í efra
opið. Rauða barðið vinstra megin kom fljótt
undan snjó á vorin.
Ljósm. Ágúst Leós, 7. júní 1965.
JÖKULL 123